II SA/Wa 956/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2008 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym – oddala skargę – Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., na podstawie art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) i art. 23 ust. 1 a i 1 b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku H. K. z dnia 20 lipca 2007 r. odmówił wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym położonym we W. przy ulicy [...] na rzecz H. K. W uzasadnieniu organ podał, że lokal mieszkalny we W. przy ulicy [...] został przyznany R. K. – mężowi H. K. decyzją Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w T. nr [...] z dnia [...] listopada 1997 r. w sprawie zwolnienia osobnej kwatery stałej i przekwaterowania do kwatery zastępczej. Przekwaterowanie spowodowane było nieuiszczaniem opłat za używanie lokalu mieszkalnego – osobnej kwatery stałej. R. K. zmarł w dniu 1 września 1998 r. W lokalu pozostała H. K. Pismem z dnia 18 lipca 2007 r. H. K. zwróciła się do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w B. o przepisanie na nią mieszkania jako głównego lokatora. Pismem z dnia 14 sierpnia 2007 r. została poinformowana, że nie ma takiej możliwości. Jednocześnie zostało wszczęte postępowanie w sprawie zwolnienia i opróżnienia zajmowanego bez tytułu prawnego lokalu położonego we W. przy ulicy [...]. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. orzekł o opróżnieniu zajmowanego przez H. K. zajmowanego lokalu mieszkalnego w terminie 30 dni, uiszczeniu opłat za lokal oraz odszkodowania w wysokości 200% wartości opłat należnych za lokal mieszkalny. Po rozpatrzeniu odwołania H. K., Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. uchylił przedmiotową decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na nierozpoznanie wniosku o uregulowanie stanu prawnego zajmowanego lokalu mieszkalnego. W następstwie uchylenia decyzji z [...] grudnia 2007 r., Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w B., decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] odmówił wydania decyzji o prawie zamieszkiwania. W uzasadnieniu organ podkreślił, że decyzję wydał w oparciu o art. 23 ust. 1 a i 1 b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r., poz. 1203 ze zm.) Po analizie powołanego przepisu stwierdził, że ww. nie spełnia przesłanek wynikających z art. 23 ust 1 a cytowanej ustawy, ponieważ powyższy przepis stanowi, że w razie śmierci osoby której do dnia wejścia w życie ww. ustawy, przydzielono osobną kwaterę stałą, zamieszkałe w lokalu mieszkalnym będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, niebędący kwaterą, wspólnie z nią zamieszkałe w chwili śmierci tej osoby, których mowa w art. 26 ust 2 ww. ustawy mają prawo zamieszkiwać w tym lokalu. Od decyzji H. K. wniosła odwołanie. Po rozpatrzeniu odwołania, Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2008 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 1 ust. 7 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie wydania zaskarżonej decyzji, osobom, które nie uiszczały czynszu i opłat z tytułu zajmowania kwatery lub lokalu mieszkalnego przez okres dłuższy niż trzy miesiące, Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji wskazywał inną kwaterę lub lokal mieszkalny. Zaś w przypadku odmowy przyjęcia wskazanej kwatery lub lokalu i dalszego niewnoszenia czynszu i opłat przez kolejne trzy miesiące, Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji zarządzał przymusowe przekwaterowanie tych osób wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkującymi osobami do lokalu socjalnego w rozumieniu przepisów o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych albo do kwatery zastępczej. Dalej podkreślił, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż lokal mieszkalny przy ul. [...] we W. został przydzielony mężowi H. K. jako kwatera zastępcza, a zatem brak jest podstaw do przyznania stronie na podstawie art. 23 ust. 1 a ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw prawa do zamieszkiwania w zajmowanym lokalu mieszkalnym. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu skargi H. K. w szczególności podniosła, że w stosunku do niej mają zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie śmierci męża, a nie wydania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygniecie zapadłe w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 23 ust. 1 a i 1 b ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych oraz niektórych innych ustaw. Z treści powołanego przepisu wynika, że w razie śmierci osoby, której do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (t.j. do 30 czerwca 2004 r.) przydzielono osobną kwaterę stałą, zamieszkałej w lokalu mieszkalnym będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, niebędącym kwaterą, wspólnie z nią zamieszkałe w chwili jej śmierci osoby, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, mają prawo zamieszkiwać w tym lokalu. W sprawie niniejszej bezsporne jest, iż przydzielony mężowi skarżącej lokal mieszkalny posiada status kwatery zastępczej, a więc nie został przyznany decyzją przydziału osobnej kwatery stałej. W ocenie Sądu, wobec niespełnienia jednej z przesłanek wynikających z brzmienia ww. przepisu, słusznie organ uznał, że nie jest możliwe wydanie skarżącej decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu położonym we W. przy ulicy [...] w trybie art. 23 ust. 1 a i 1 b ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych oraz niektórych innych ustaw. Również należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom skarżącej, w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o zakwaterowaniu (...) obowiązujące, nie w dacie śmierci męża – emeryta wojskowego, ale przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji, które nie zezwalały na rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej o zachowaniu uprawnień do kwatery. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.