II SA/Wa 958/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. Z. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej 10 maja 2016 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że decyzja ta jest dla niego krzywdząca i bezpodstawnie pozbawiła go statusu osoby bezrobotnej, a w konsekwencji – prawa do korzystania z konstytucyjnego prawa do bezpłatnej opieki zdrowotnej. Skarżący wyjaśnił, że nie stać go na prywatną pomoc lekarską, co potencjalnie może skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki w zdrowiu skarżącego – w sytuacji, gdy będzie musiał skorzystać z opieki medycznej. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że skarżący utracił status osoby bezrobotnej wskutek niestawiennictwa w Urzędzie Pracy m. W. w wyznaczonym terminie i niepowiadomieniem w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, a więc na okres 120 dni, ponieważ było to pierwsze takie zdarzenie. Nadto wskazał, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez termin "wykonanie aktu" należy rozumieć wystąpienie takiego stanu, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, polega, między innymi, na orzeczeniu utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 19 lutego 2016 r. Wyjaśnić też należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę skarżącego przed niekorzystnymi dla niego konsekwencjami zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, a w rozpoznawanej sprawie skutki zaskarżonej decyzji mogą być niejako odwrócone przez samego skarżącego poprzez ponowną rejestrację w urzędzie pracy. Zaznaczyć bowiem trzeba, że zaskarżoną decyzją skarżący został pozbawiony uprawnień osoby bezrobotnej w związku z niestawiennictwem w Urzędzie Pracy na wyznaczonej i obowiązkowej wizycie w dniu 19 lutego 2016 r. oraz brakiem powiadomienia w okresie 7 dni od dnia niestawiennictwa o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności. Podkreślić jednak należy, że utrata statusu osoby bezrobotnej w wyniku niestawiennictwa w wyznaczonym przez urząd pracy terminie jest stanem tymczasowym, obejmującym, w przypadku pierwszego niestawiennictwa, okres 120 dni od dnia niestawiennictwa. Zatem okres ten dla skarżącego zakończył bieg w dniu 18 czerwca 2016 r., co w konsekwencji nie pozbawia skarżącego możliwości dokonania ponownej rejestracji w urzędzie pracy oraz ponownego uzyskania statusu osoby bezrobotnej, przy spełnieniu warunków zawartych w ustawie do ich nabycia (art. 33 ust. 3, ust. 4 pkt 4 i ust. 4a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 149 z późn. zm.). Wyjaśnić również należy, że skarżący mógł zastosować inne możliwości korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej. Zgodnie bowiem z treścią art. 54 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 581 z późn. zm.), do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej są uprawnione wszystkie osoby posiadające obywatelstwo polskie i mające miejsce zamieszkania w Polsce, które spełniają kryterium dochodowe z art. 8 ustawy o pomocy społecznej – na podstawie decyzji wójta (burmistrza lub prezydenta) – przez okres 90 dni od dnia wydania takiej decyzji. Decyzja może być wydana na wniosek osoby lub – w stanie nagłym – na wniosek jednostki udzielającej świadczenia zdrowotnego. Z uwagi na to, że obecnie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia D. Z. zaskarżoną decyzją znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.