II SA/Wa 958/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA Piotr Borowiecki, Andrzej Góraj, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany w trybie art. 155 k.p.a. decyzji zezwalającej na posiadanie broni palnej do celów sportowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego T.K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 30 listopada 2016 r. T. K. (zwany dalej skarżącym) złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. wniosek, uzupełniony pismem z dnia [...] grudnia 2016 r., o wydanie mu dodatkowego pozwolenia na 4 jednostki broni palnej do celów sportowych wskazując na potrzebę rozwoju strzeleckiego. Organ w piśmie z dnia 9 lutego 2017 r. poinformował pełnomocnika skarżącego., iż dopuszcza możliwość rozszerzenia mu wydanego pozwolenia na broń palną do celów sportowych o 1 egzemplarz broni palnej centralnego zapłonu. Pełnomocnik T. K. poinformował organ, że jego mocodawca podtrzymuje swoje żądanie co do uzyskania pozwolenia na 4 egzemplarze broni palnej do celów sportowych. Komendant Wojewódzki Policji w P., na podstawie art. 155 oraz art. 268a K.p.a. w dniu [...] marca 2017 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił zmiany w trybie art. 155 K.p.a. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] zezwalającej na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 155 i art. 268a K.p.a. w dniu [...] kwietnia 2017 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że okoliczności powoływane przez skarżącego nie przekonują o potrzebie posiadania przez niego dodatkowo czterech egzemplarzy broni palnej do celów sportowych. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na to, że posiadane przez niego obecnie trzy jednostki broni centralnego zapłonu oraz jedna jednostka bocznego zapłonu są niewystarczające do uprawiania przez niego strzelectwa sportowego. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że w przypadku żądania rozszerzenia uprawnień wynikających z pozwolenia na broń osoba wnioskująca o kolejne jednostki broni winna przekonać organ, że te dodatkowe jednostki są jej niezbędne. Przyznając prawo do dysponowania bronią organy Policji nie kierują się bowiem wyłącznie oświadczeniami czy deklaracjami osób zainteresowanych jej posiadaniem (w takim przypadku ich rola sprowadzałaby się do legalizowania wskazanej przez te osoby liczby jednostek broni), ale badają, w jakim zakresie faktycznie uprawiają one sport strzelecki. Dlatego też – z uwagi na to, iż strona nie przekonała organu o konieczności rozszerzenia jej uprawnień do broni palnej bocznego i centralnego zapłonu – organ nie mógł orzec o zmianie ilości jednostek broni do celów sportowych objętych pozwoleniem, opierając się tylko na złożonych przez nią oświadczeniach. W tej sprawie istotne jest, że strona po otrzymaniu pozwolenia zakupiła inne jednostki broni, a zasadność zmiany liczby egzemplarzy broni ponownie wywodzi z potrzeby treningu i umożliwienia jej startu w innych konkurencjach. Komendant Główny Policji stwierdza, że interes strony w uzyskaniu dodatkowych dwóch egzemplarzy broni palnej bocznego zapłonu oraz dwóch egzemplarzy broni palnej centralnego zapłonu do celów sportowych musi ustąpić na rzecz interesu społecznego, dla którego – zważywszy na reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji – jest istotne, aby rozszerzenie posiadanego przez stronę pozwolenia o kolejne jednostki broni było uzasadnione obiektywnymi okolicznościami, wskazującymi na konieczność przyznania prawa do większej niż dotychczas liczby broni. Dowody przedstawione przez stronę nie potwierdzają jej słusznego interesu co do zasadności wydania pozwolenia na dodatkowe jednostki broni. T. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. zarzucając, że została wydana w warunkach naruszenia następujących przepisów : I. przepisu art. 155 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony pomimo braku jakichkolwiek negatywnych przesłanek, takich jak niezgodność zmiany decyzji z przepisami prawa, interesem społecznym lub zasadami współżycia społecznego oraz poprzez brak wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy rozwiązaniu przedmiotowej sprawy, a także brak dostatecznej argumentacji, w myśl której odmówiono skarżącemu zmiany w trybie skarżonego przepisu decyzji zezwalającej na posiadanie broni do celów sportowych; II. przepisu art. 155 w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie zaproponowanego przez organ pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2017 r. sposobu rozwiązania sprawy polegającym na uwzględnieniu wniosku w zakresie wydania pozwolenia na dodatkowy, [...], egzemplarz broni palnej centralnego zapłonu, przy czym, w zaskarżonej, jak też utrzymanej nią w mocy decyzji Organy odmówiły zmiany decyzji w trybie art. 155 K.p.a. zezwalającej na posiadanie broni palnej do celów sportowych; III. przepisu art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie ustawowego obowiązku należącego do organów administracji publicznej stojących na straży praworządności, które winny przy wydaniu decyzji rozpatrzyć materiał dowodowy w całości, przy czym jego brak skutkował nieuwzględnieniem przez organy Policji przedstawionych przez stronę i przemawiających za wydaniem skarżącemu pozwolenia na dodatkowe sztuki broni sportowej twierdzeń oraz niezachowaniu proporcji pomiędzy interesem społecznym, a słusznym interesem strony, jednocześnie stosując uznanie administracyjne w zakresie niewyjaśnienia względów faktycznych, które przemówiły za nieuwzględnieniem słusznego interesu strony; IV. przepisu art. 8 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i istotnych okoliczności sprawy, mających jednoznaczny wpływ na przyjęte rozstrzygnięcie, jednocześnie prowadząc postępowanie w sposób niebudzący zaufania i naruszający zaufanie strony do władzy publicznej; V. przepisu art. 6 K.p.a. przejawiające się w uznaniu, iż przepis prawa jest wartością nadrzędną w stosunku do analizy konkretnego przypadku, a w szczególności w odniesieniu do zasady słusznego interesu obywatela; VI. przepisu art. 11 w zw. z art. 155 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stronie przesłanek, którymi kierowano się przy rozwiązaniu sprawy; VII. przepisu art. 15 K.p.a. poprzez powielenie przez organ odwoławczy decyzji i argumentacji organu pierwszej instancji, co w rezultacie prowadzi do konkluzji, iż organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania administracyjnego od początku i w sposób wnikliwy, a jedynie sprowadził całość postępowania do powielenia i podzielenia bezkrytycznie argumentacji organu pierwszej instancji, czym naruszył omawiany przepis; VIII. przepisu art. 8 w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez arbitralne działania organu pierwszej instancji i powielające je działania organu odwoławczego, objawiające się w braku przeprowadzenia odpowiedniego i rzetelnego postępowania dowodowego uwzględniającego tym samym możliwość zmiany w trybie art. 155 K.p.a. pozytywnej dla skarżącego decyzji; IX. przepisu art. 77 w zw. art. 136 K.p.a. przejawiające się na całkowitym nieuwzględnieniu dołączonego do odwołania z dnia [...] marca 2017 roku, zaświadczenia z dnia [...] marca 2017 roku wydanego przez Prezesa Sekcji Strzeleckiej WKS [...] na okoliczności w nim przedstawione; X. przepisu art. 35 w zw. z art. 36 § 1 K.p.a. poprzez prowadzenie przez organ pierwszej instancji ze zbędną zwłoką postępowania w sprawie zmiany w trybie art. 155 K.p.a. decyzji zezwalającej skarżącemu na posiadanie broni do celów sportowych, niewyjaśnienie w sposób dostateczny i przewidziany w przepisach administracyjnych długotrwałości prowadzonego postępowania, ponieważ postępowanie wszczęte dnia [...] listopada 2016 r. zakończone zostało wydaniem decyzji dnia [...] marca 2017 r., a comiesięczne wydanie przez organ pierwszej instancji postanowienia o przedłużeniu terminu nie zawierało dostatecznego wyjaśnienia, dlaczego postępowanie zostanie przedłużone. Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...) Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględniając skargę, sąd administracyjny uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Stosownie do dyspozycji zawartej art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podane. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576, z późn. zm.), ustawa określa zasady wydawania i cofania pozwoleń na broń, nabywania, rejestracji, przechowywania, zbywania i deponowania broni i amunicji, przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz przywozu z zagranicy i wywozu za granicę broni i amunicji, jak również zasady posiadania broni i amunicji przez cudzoziemców oraz zasady funkcjonowania strzelnic. Podkreślenia wymaga, że ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195), zmieniona została treść art. 10 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z aktualnym brzmieniem przepisu art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę - dla pozwolenia na broń do celów sportowych - uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego. Natomiast w myśl art. 12 ust. 1 omawianej ustawy, pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni. Z akt sprawy wynika, ze skarżący posiada pozwolenie na broń palna sportową w ilości 4 egzemplarzy (k. 45 akt administracyjnych). W dniu [...] listopada 2016 r. skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o wyrażenie zgody na zakup 2 sztuk broni bocznego zapłonu i 2 sztuk bron centralnego zapłonu, w związku z potrzebą rozwoju strzeleckiego. Organ pierwszej instancji w dniu [...] grudnia 2016 r. na podstawie art. 61 § 1 K.p.a. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zmiany w trybie art. 155 K.p.a. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] zezwalającej skarżącemu na posiadanie broni palnej do celów sportowych, w zakresie zwiększenia liczby egzemplarzy broni. Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane na podstawie art. 155 K.p.a., a z treści uzasadnień tych decyzji wynika, że organy w sprawie badały przesłanki określonego w tym przepisie. W ocenie Sądu organ błędnie jednak przyjął, iż skarżący żądał wszczęcia postępowania na podstawie powyżej powołanego przepisu. Organ w przypadku wątpliwości co do przedmiotu żądania, organ powinien ustalić wszczęcie jakiego postępowania żąda skarżący, nie zaś domniemywać, że wniosek dotyczy wszczęcia postępowania w trybie art. 155 K.p.a. Organy administracji publicznej nie mogą dokonywać swobodnej kwalifikacji przedmiotu żądania wszczęcia postępowania administracyjnego i jego trybu. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt II OW 157/13: "Jak podkreślano wielokrotnie w orzecznictwie, w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, tylko i wyłącznie ta strona określa przedmiot swego żądania, przy czym w razie wątpliwości, co do zakresu, czy przedmiotu żądania jego uszczegółowienie należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji". W ocenie Sądu, organ w sposób nieuprawniony wszczął i prowadził postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną w trybie art. 155 K.p.a., w sytuacji, gdy żądanie skarżącego de facto było żądaniem wydania kolejnego pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Oznacza to, że organ powinien prowadzić postępowanie na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji. Rozpatrując ponownie sprawę organ zobowiązany jest rozpatrzyć wniosek skarżącego w tzw. trybie zwykłym na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji, o ile skarżący nie zgłosi żądania jego rozpatrzenia w innym trybie. Nie przesądzając ostatecznego sposobu rozstrzygnięcia sprawy, w powyższym stanie rzeczy, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 61 § 1 w zw. z art. 155 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co implikuje zastosowanie normy określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i uchylił te decyzje. O kosztach postępowania, na które składa się wpis sądowy w wysokości 200 (dwieście) złotych, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych oraz opłata skarbowa za pełnomocnictwo w wysokości 17 (siedemnaście) złotych, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800, z późn. zm.).