II SA/Wa 963/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku za służbę oddala skargę Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Marynarki Wojennej RP z dnia [...] października 2005 r. nr [...], którą to decyzją odmówiono A. J. dodatku specjalnego z tytułu pełnienia służby w składzie załóg jednostek pływających Marynarki Wojennej, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu wskazano, że A. J. dodatek za służbę na morzu otrzymywał w latach 1977-1980 i prawo do tego dodatku utracił [...] października 1980 r. Wskazano, że instytucja przywrócenia dodatków w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej została wprowadzona rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 z późn. zm.) z dniem 1 lipca 2000 r. Wyjaśniono, że stosownie do § 35 tegoż rozporządzenia prawo do przywrócenia dodatku w ostatnim miesiącu służby wojskowej nabywał żołnierz, który w dniu 30 czerwca 2000 r., na podstawie dotychczasowych przepisów, otrzymywał dodatek o charakterze stałym i stwierdzono, że A. J. takiego dodatku w dniu 30 czerwca 2000 r. nie otrzymywał, a zatem nie mógł mu być taki dodatek przywrócony. W uzasadnieniu stwierdzono również, że nowa ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych weszła w życie z dniem 1 lipca 2004 r. i przepisy zawarte w tym akcie prawnym dotyczą przypadków utraty prawa do dodatków otrzymywanych po 1 lipca 2004 r. Wskazano, że A. J. po dniu 1 lipca 2004 r. nie zajmował stanowiska służbowego w składzie załogi jednostki pływającej i nie otrzymywał z tego tytułu dodatku specjalnego. Wyjaśniono też, że przepisy przejściowe, tj. § 26 ust. 3 rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych stwarzały możliwość przyznania w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej otrzymywanego przed dniem 1 lipca 2004 r. przez żołnierza dodatku za służbę na morzu, jednak warunkiem jego otrzymania było otrzymywanie takiego dodatku po dniu 1 lipca 2000 r., a A. J. takiego dodatku po dniu 1 lipca 2000 r. nie otrzymywał. W konkluzji stwierdzono, że przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych nie przewidują możliwości traktowania okresu otrzymywania w latach 1977-1980 dodatku za służbę na morzu jak okresu otrzymywania dodatku specjalnego za pełnienie służby w składzie jednostki pływających Marynarki Wojennej wychodzących na morze. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Kwestionując zasadność zaskarżonej decyzji w uzasadnieniu skargi, podniesiono, że rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 10 października 2000 r. nie przewiduje w jaki sposób przywraca się dodatek za służbę na morzu, choć § 9 tego rozporządzenia przewiduje przywrócenie dodatku w ostatnim miesiącu przed odejściem na emeryturę w wysokości obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby. Podniesiono również, że przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 8 czerwca 2004 r. nie wyłączają okresu 1976-80 z okresu otrzymywania dodatku specjalnego. Zarzucono, że Minister Obrony Narodowej nie wyjaśnił – w jaki sposób i na podstawie jakiego dokumentu przyznawało się przedmiotowy dodatek i czy na tę okoliczność Minister przeprowadził przegląd kadrowy. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu. Istota sporu sprowadza się do oceny i rozstrzygnięcia, czy dodatek za służbę na morzu, który otrzymywał skarżący w latach 1977-1980 i który utracił [...] października 1980 r., mógł i powinien być mu przywrócony w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej (w styczniu 2005 r.). W sprawie bezsporne jest, iż skarżący został zwolniony ze służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2005 r. W dacie zwolnienia skarżącego obowiązywała ustawa z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.). Przepis art. 72 ust. 1 tej ustawy stanowi, że uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, zaś przepis art. 80 ust. 4 ustawy stanowi, że dodatki do uposażenia przyznaje się w formie decyzji. Z akt sprawy nie wynika, a skarżący nawet nie twierdzi, iż po 1 października 1980 r. miał przyznany decyzją dodatek specjalny. Dodać należy, iż w dacie zwolnienia skarżącego ze służby ([...] stycznia 2005 r.) obowiązywało wykonawcze rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 z późn. zm.). Przepis § 8 ww. rozporządzenia stanowi, że żołnierz zawodowy, który utracił prawo do otrzymywania dodatku specjalnego, o którym mowa w § 9, 11, 13, 15 lub 17-20 w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej, otrzymuje ten dodatek w wysokości obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby. W sprawie bezspornym jest, że skarżący nie otrzymywał dodatku specjalnego, o którym mowa w § 11 tego rozporządzenia – tj. dodatku specjalnego za pełnienie służby w składzie jednostek pływających Marynarki Wojennej wychodzących na morze. Skoro więc w ogóle nie przyznano skarżącemu dodatku specjalnego, o którym mowa w § 11 rozporządzenia obowiązującego w dacie jego zwolnienia ze służby, to przepis § 8 tegoż rozporządzenia nie mógł znaleźć zastosowania, bowiem odnosi się on do utraty prawa do otrzymywania dodatku specjalnego. Inaczej mówiąc, musi być najpierw przyznany dodatek specjalny, następnie musi nastąpić jego utrata, aby można było go przywrócić w ostatnim miesiącu pełnienia służby (§ 8 rozp.), Na marginesie dodać i wyjaśnić należy, iż w dacie zwolnienia skarżącego ze służby nie obowiązywało rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005), a zatem przepisy tego rozporządzenia nie mogły znaleźć zastosowania wobec zastąpienia tego aktu prawnego – rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z 8 czerwca 3004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, które weszło w życie 1 lipca 2004 r. Jeszcze raz podkreślić należy, iż skarżącego zwolniono ze służby rozkazem z 6 października 2004 r., a więc w czasie obowiązywania rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 8 czerwca 2004 r., a nie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 10 października 2000 r. Reasumując, trafnie i zasadnie zatem organ uznał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy obowiązujące w dacie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, a nie przepisy archiwalne. Dlatego też zarzuty oparte na archiwalnym akcie prawnym, nieobowiązującym w dacie wydania rozkazu oraz w dacie zwolnienia, uznać należało za bezzasadne. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).