II SA/Wa 968/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do opróżnienia lokalu mieszkalnego pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji W treści skargi na postanowienia Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do opróżnienia lokalu mieszkalnego pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego R.G.zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia. W uzasadnieniu tego wniosku podniósł, że wykonanie powyższego postanowienia wywoła nieodwracalną szkodę (spowoduje jego bezdomność), a tym samym naruszy jego prawem chroniony interes. W odpowiedzi na skargę, organ nie odniósł się do złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Możliwość wstrzymania dotyczy przy tym także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Należy zwrócić uwagę, iż każda decyzja (postanowienie) wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Oznacza to, że Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy to właśnie wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować takie zmiany w rzeczywistości, które mieściłyby się w tych dwóch wskazanych przez ustawodawcę kategoriach pojęciowych; przy czym tego rodzaju ustalenia Sąd powinien dokonać także w oparciu o argumenty przywołane przez stronę w skierowanym do Sądu wniosku o wstrzymanie. Jak wynika z treści wniosku skarżącego, lokalu mieszkalny, co do którego opróżnienia orzekające w sprawie organy administracji wydały zaskarżone postanowienia jest jedynym miejscem zamieszkania skarżącego. Skarżący nie dysponuje prawem do innego lokalu mieszkalnego. W tej zaś sytuacji wykonanie zaskarżonego postanowienia przed rozpoznaniem sprawy mogłoby pozbawić skarżącego miejsca zamieszkania, a tym samym wywołać skutek w postaci trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżone postanowienie jest bowiem ostatnią czynnością poprzedzającą wykonanie czynności egzekucyjnych przez egzekutora (vide art. 143 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.). W konsekwencji, w ocenie Sądu, zasadne jest zastosowanie ochrony tymczasowej - wstrzymanie wykonania zaskarżonego, ostatecznego postanowienia i postanowienia utrzymanego nim w mocy - do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne w pierwszej instancji. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.