II SA/Wa 971/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08 postanawia - odrzucić skargę - W dniu 14 czerwca 2010 r. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2008 r. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wygaśnięciu decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący wskazał, że swoje żądanie opiera na podstawie art. 273 § 2 oraz 271 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu skargi K. J. wyjaśnił, wskazując na art. 273 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08 został uzyskany i wydany w wyniku przestępstwa przez skład orzekający. W ocenie skarżącego przestępstwo polega w tym przypadku na niezastosowaniu przez Sąd art. 135 ustawy Prawo o posterowaniu przed sądami administracyjnymi. Skutkował to nieobjęciem przez Sąd, wbrew ustawowemu obowiązkowi, wszystkich postępowań w zakresie skargi. Skarżący wyjaśnił, że wyrok ten uchylił decyzje wydane w trybie nadzwyczajnym, jednakże pozostała w obrocie prawnym decyzja wydana w trybie zwyczajnym. Wskazując na art. 274 powołanej ustawy skarżący podniósł, że powodu przestępstwa można żądać wznowienia postępowania w przypadku prawomocnego wyroku skazującego, chyba, że postępowanie karne nie może być wszczęte. Oznacza to jego zdaniem, że istnieje możliwość wznowienia na tej podstawie postępowania w przypadku istnienia przeszkody we wszczęciu postępowania karnego, które może zostać wszczęte w późniejszym terminie po ustaniu przeszkody. Wyjaśnił, że postępowanie przeciwko sędziemu może być wszczęte i zakończone wyłącznie w przypadku, gdy sąd dyscyplinarny uchyli immunitet, a to nie jest wcale takie pewne. Może więc dojść do długoterminowej przeszkody przeprowadzenia nowego postępowania sądowoadaministracyjnego, a wręcz jego niemożliwości w przypadku nieuchylenia immunitetu sędziowskiego. W takiej sytuacji do wyroku skazującego nigdy by nie doszło. Jako drugą podstawą wznowienia skarżący wskazał art. 273 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyjaśnił w tym zakresie, że o niezastosowaniu się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dowiedział się z postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt III SA/kr 106/10. Skarżący wskazał również, że podstawa do wniesienia skargi zaistniała nie wcześniej niż data wydania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 106/10. Wyjaśnił, że z tego postanowienia dowiedział się, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie uwzględnił art. 135 powołanej ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Ponadto można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 ustawy). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3 powołanej ustawy). Ponadto z godnie z art. 273 § 1 powołanej ustawy można również żądać wznowienia postępowania na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można również żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 ustawy). oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 ustawy). Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu. Taki charakter tego środka prawnego powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie z powodów ściśle określonych w ustawie, a skarga powinna zawierać wyraźne wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie. Oceniając podnoszone przez K. J. w skardze o wznowienie okoliczności, należy stwierdzić, że nie stanowią one podstaw wznowienia postępowania określonych w art. 271-273 powołanej ustawy. Samo sformułowanie podstaw wznowienia w sposób odpowiadający wskazanym wyżej przepisom ustawy nie oznacza bowiem oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli z jej uzasadnienia wnika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd uznał powołanie w nagłówku skargi art. 271 § 1 pkt 2 za omyłkę pisarską, albowiem art. 271 powołanej ustawy dzieli się wyłącznie na dwa punkty. W przepisie tym nie występuję podział na paragrafy i dodatkowo na punkty. Z treści skargi wynika natomiast, że jako podstawę wznowienia skarżący wskazuje art. 273 § 1 pkt 2 oraz art. 273 § 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do pierwszej podstawy wznowienia postępowania wskazywanej przez skarżącego, należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania na podstawie art. 273 § 1 pkt 2, tj. na tej podstawie, że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. jest możliwe jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Abstrahując od zasadności zarzutów skarżącego oraz pomijając kwestię, czy czyn wskazany przez skarżącego stanowi w ogóle przestępstwo, stwierdzić należy, że podnoszona przez skarżącego okoliczność w postaci popełnienia przestępstwa przez sędziów, nie została ustalona prawomocnym wyrokiem skazującym. Skarżący nie wskazał także, aby toczyło się w tym zakresie jakiekolwiek postępowanie karne. Zdaniem skarżącego istnieją przeszkody w prowadzeniu tego postępowania, albowiem wymaga to wcześniejszego uchylenia immunitetu sędziowskiego. Należy jednak wskazać, że wymóg określony w art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), mający zastosowanie do sędziów wojewódzkich sądów administracyjnych na podstawie art. 29 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którym sędzia nie może być zatrzymany ani pociągnięty do odpowiedzialności karnej bez zezwolenia właściwego sądu dyscyplinarnego, nie oznacza, że postępowanie karne w stosunku do sędziego nie może się toczyć w ogóle. Jest to możliwe, jednakże wszczęcie takiego postępowania musi być poprzedzone postępowaniem przed sądem dyscyplinarnym. Nie jest to jednak przeszkoda, w rozumieniu art. 274 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, która wyklucza prowadzenie tego postępowania w ogóle. Drugą podnoszoną przez skarżącego podstawą wznowienia postępowania jest podstawa określona w art. 273 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zdaniem skarżącego okolicznością taką jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt III SA/kr 106/10. Postanowieniem tym Sąd odrzucił skargę K. J. na niewykonanie przez Komendanta Powiatowego Policji w K. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08, tj. wyroku, który zakończył postępowanie, którego wznowienia domaga się skarżący w niniejszej sprawie. Skarżący wskazał, że z tego postanowienia dowiedział się, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08 nie zastosował art. 135 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zauważyć należy, że z zarzutu skarżącego wynika, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, nie tyle stanowi okoliczność faktyczną lub środek dowodowy, który mógłby mieć wpływ wynik sprawy, a z którego nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu w sprawie II SA/Wa 1032/08, ile było orzeczeniem, które pozwoliło skarżącemu, ocenić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien zastosować w jego sprawie art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zmiana oceny skarżącego co do merytorycznej poprawności wydanego w jego sprawie wyroku, jaka nastąpiła u skarżącego po jego uprawomocnieniu, nie stanowi jednak podstawy wznowienia o jakiej mowa w art. 273 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawą wznowienia w tym przypadku mogą być wyłącznie tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem postępowania, którego wznowienia żąda strona. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie o sygn. akt III SA/kr 106/10 zostało wydane w dniu 28 maja 2010 r., a więc po wydaniu wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1032/08. Ponadto zmiana oceny skarżącego co do poprawności wydanego wyroku, a więc pewien stan świadomości skarżącego, ma charakter niewymierny i nie można jej traktować jako okoliczności faktycznej, ani jako dowodu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie 280 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.