II SA/Wa 971/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędziowie WSA Janusz Walawski Andrzej Góraj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego - oddala skargę - Postępowanie w sprawie niniejszej zostało zainicjowane wnioskiem [...] Z. Z. o wypłatę świadczenia mieszkaniowego. Decyzją z [...] stycznia 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] odmówił wypłaty żądanego świadczenia. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego odwołania, Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z [...] marca 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy dokonania wypłaty stronie świadczenia mieszkaniowego i w tym zakresie orzekł o odmowie wypłaty stronie świadczenia mieszkaniowego za okres od [...] lipca 2010 r. do [...] lipca 2012 r., utrzymując zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie w mocy. Co się tyczy stanu faktycznego, to organ ustalił, że w okresie oznaczonym w decyzji strona pełniła służbę w [...] w N. w [...]. Za granicą państwa żołnierz korzystał zaś z zakwaterowania zapewnionego mu nieodpłatnie przez organ finansujący jego pobyt za granicą. Stąd też, w ocenie organu, dochodzone przez stronę świadczenie jest nienależne, gdyż żołnierz podczas zagranicznego pobytu nie ponosił kosztów zakwaterowania. Od powyższej decyzji skargę złożyła strona, wnosząc o jej uchylenie. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: - art. 48 d ust. 2 w zw. z art. 21 ust. 6 i 8 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP; - art. 8 K.p.a. W uzasadnieniu skargi żołnierz podkreślił, że pierwotnie otrzymał sporne świadczenie, a po wypłacie jego trzech transz, organ zażądał ich zwrotu. Takie postępowanie organu stawia pod znakiem zapytania wnikliwość działania administracji przy rozpoznawaniu spraw. Powołał się również na sytuacje dotyczące innych żołnierzy, którzy otrzymali sporne świadczenie, będąc w adekwatnych sytuacjach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni przepisu art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367). Zgodnie z brzmieniem wyżej powołanej normy prawnej, żołnierzowi zawodowemu od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej, albo za jego zgodą w innej miejscowości. Prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form : - przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, - przydziału miejsca w internacie, - wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Treść zacytowanego przepisu jednoznacznie wskazuje na fakt, iż podstawowym uprawnieniem żołnierza zawodowego jest prawo do zakwaterowania przez czas pełnienia służby. W ust. 2 omawianego przepisu ustawodawca wskazał zaś to, w jaki sposób prawo to może zostać zrealizowane. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na fakt, iż prawodawca dopuścił możliwość zrealizowania uprawnienia do zakwaterowania tylko w jeden z wymienionych sposobów "w jednej z następujących form". Wynika więc z tego, że nie jest dopuszczalne realizowanie omawianego uprawnienia na dwa równoległe sposoby. Przechodząc do materii niniejszej sprawy wskazać należy, że okolicznością niesporną było to, iż skarżący w okresie ujawnionym w sentencji decyzji pełnił służbę poza granicami kraju. Nadto strona nie kwestionowała tego, iż w czasie pełnienia tej służby korzystała z bezpłatnego zakwaterowania w kraju pełnienia służby. Powyższe świadczy więc o tym, że w spornym okresie organ zrealizował uprawnienie żołnierza do zakwaterowania w jeden ze sposobów wskazanych w art. 21 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...). To zaś prowadzi do konkluzji, że skarżącemu nie przysługuje prawo do równoległego korzystania z alternatywnego sposobu zaspokojenia prawa do zakwaterowania w postaci świadczenia mieszkaniowego. Prawo opisane w wyżej powołanym przepisie art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu (...), zostało bowiem zrealizowane wobec skarżącego w naturze. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu, to należało go ocenić przez pryzmat art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Dokonując zaś takiego badania tutejszy Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy nie wskazuje na to, aby zarzucane uchybienie organu miało wpływ na wynik sprawy. Wszystkie istotne dla sprawy okoliczności przedstawione były w aktach administracyjnych. Wszystkie te okoliczności organ brał pod uwagę przy orzekaniu. Nadto strona nie wskazała w skardze, jakie ewentualne wnioski dowodowe chciałaby złożyć, gdyby wiedziała o toczącym się postępowaniu. Stąd więc uznać należy, że zarzucane organowi uchybienie nie miało nie tylko istotnego, ale wręcz żadnego wpływu na skarżone rozstrzygnięcie. Za okoliczność bez znaczenia dla sprawy należało też uznać to, jak postępował organ w odniesieniu do innych żołnierzy pełniących służbę poza granicami kraju, a posiadającymi w nim lokale mieszkalne. Przedmiotem rozstrzygania organu, a w konsekwencji przedmiotem zainteresowania tutejszego Sądu jest bowiem sytuacja faktyczna dotycząca jedynie skarżącego, a nie innych żołnierzy. Na poprawność skarżonego rozstrzygnięcia nie rzutuje również to, że organ początkowo przyznał stronie sporne świadczenie. Skoro bowiem w okresie późniejszym wycofał się z tego stanowiska i zażądał zwrotu spełnionego świadczenia, to nie sposób odmówić organowi braku konsekwencji w postępowaniu wobec skarżącego. Wcześniejsze przyznanie spornego świadczenia stronie nie może zaś być oceniane w kategoriach skutków zbliżonych do tych, jakie wiążą się z prawem nabytym. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).