II SA/Wa 972/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego - oddala skargę - Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., umorzył postępowanie zażaleniowe. W motywach uzasadnienia organ podał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] odmówił R.L. wszczęcia postępowania w sprawie ponownego ustalenia wysokości świadczenia lub zmiany świadczenia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., z uwagi na brak właściwości organu. Na powyższe postanowienie R.L. wniósł zażalenie do Komendanta Głównego Policji (datowane 6 marca 2015 r.). Następnie pismem z dnia 27 lutego 2015 r. skierowanym do Komendanta Głównego Policji wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2015 r., a w piśmie z dnia 15 kwietnia 2015 r. oświadczył, że rezygnuje z trybu odwoławczego na rzecz trybu nadzorczego. Organ uznał, że oświadczenie R.L. o rezygnacji z rozpatrzenia zażalenia w trybie odwoławczym oznacza, że zażalenie zostało przez niego skutecznie cofnięte. Uznając, że dalsze prowadzenie postępowania zażaleniowego na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. stało się bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.) wobec jego cofnięcia (art. 137 k.p.a.), organ umorzył postępowanie zażaleniowe na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. stało się przedmiotem skargi R.L. do tutejszego Sądu. We wniesionej skardze, skarżący zarzucił Komendantowi Głównemu Policji: 1. nieuwzględnienie stanu faktycznego i prawnego polegające na pominięciu faktu, że skarżący jest funkcjonariuszem Policji; 2. nieuwzględnienie decyzji ostatecznych, prawomocnych wyroków; 3. naruszenie zasad postępowania administracyjnego, poprzez: a. "działanie w bezczynności"; b. "naruszenie instytucji zaświadczenia", polegające na wydaniu postanowienia/decyzji o umorzeniu lub utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji lub o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że wycofanie zażalenia wypełnia przesłankę bezprzedmiotowości postępowania zażaleniowego. Stwierdził, że skoro zażalenie zostało skutecznie cofnięte, zastosowanie znajduje art. 137 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy sprowadzała się do oceny, czy skarżący skutecznie cofnął zażalenie, wniesione do Komendanta Głównego Policji (datowane 6 marca 2015 r.) na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] i czy cofnięcie zażalenia uprawniało organ do umorzenia postępowania zażaleniowego. W ocenie Sądu, skarżący skutecznie cofnął wniesione zażalenie pismami z dnia 3 kwietnia 2015 r. (k.33 akt administracyjnych) oraz z dnia 10 kwietnia 2015 r. (k. 38 akt administracyjnych). Wskazać należy, że zgodnie z art. 137 k.p.a., strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo albo interes społeczny. Z kolei stosownie do art. 144 k.p.a., w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11, do zażaleń mają odpowiednio zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Wskazać należy, że Komendant Główny Policji, umarzając postępowanie zażaleniowe, jako podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia powołał przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., który przewiduje wydanie przez organ odwoławczy decyzji, w której umarza postępowanie odwoławcze nie określając przyczyn umorzenia. W każdej zatem indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania, mając na uwadze treść art. 105 k.p.a. Będzie to miało miejsce wtedy, gdy strona cofnie odwołanie (art. 137 k.p.a.), jeżeli organ odwoławczy w toku postępowania ustali, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie (art. 127 § 1 k.p.a.). Wypełnia to przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. Wskazać należy, że inne przesłanki bezprzedmiotowości postępowania przed I instancją, nie będą miały tu zastosowania, np. gdy orzeczono w sprawie, która nie mogła stanowić przedmiotu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy musi uchylić decyzję i umorzyć postępowanie. Również wykonanie przez stronę decyzji organu I instancji przed lub w czasie trwania postępowania odwoławczego nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że postępowanie odwoławcze może być umorzone (art. 138 § 1pkt 3 k.p.a.), kiedy strona cofnie odwołanie (art. 137 k.p.a.) lub odwołanie zostało wniesione prze osobę, która nie była uczestnikiem postępowania przed organem pierwszej instancji i nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wymienione powyżej okoliczności wypełniają przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2003 r., sygn. akt II SA 1432/01, LEX nr 157627, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 2003/09). Prawidłowo zatem organ odwoławczy uznał, że w tym stanie sprawy nastąpiła bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, skutkująca umorzeniem postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Reasumując, skoro doszło do skutecznego cofnięcia zażalenia przez skarżącego, postępowanie zażaleniowe należało umorzyć. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.