II SA/Wa 976/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , Protokolant referent Magdalena Morawiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2025 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odprawy oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. T. S. (zwany dalej "Skarżącym") pismem z 24 października 2023r. wypowiedział stosunku służbowy zawodowej służby wojskowej po upływie okresu wypowiedzenia, kierując pismo do Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej (zwany dalej "Dyrektor MON"). W uzasadnieniu oświadczył, że znane mu są obecnie obowiązujące przepisy ustawy z 11 marca 2022r. o Obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2022r., poz. 665, zwana dalej "u.O.o.") - art. 230 ust. 1 oraz poprosił o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu złożenia wypowiedzenia. 2. Dyrektor MON rozkazem personalnym z [...] grudnia 2023r. nr [...] zwolnił Skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego – termin wypowiedzenia upływa 31 stycznia 2024r. Jako podstawę prawną podano art. 229 ust. 1 i 4, art. 231 ust. 2, art. 226 pkt 9, art. 199 ust. 5 i art. 238 ust. 1 u.o.O. 3. Skarżący w piśmie z 15 grudnia 2023r. oświadczył, że w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji nie otrzymał odprawy określonej w art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji. 4. Dowódca Brygady [...] Brygady Obrony Terytorialnej (zwany dalej "Dowódcą BOT") w punkcie 1 decyzji z [...] lutego 2024r. nr [...] określił Skarżącemu odprawę w wysokości 250% kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby - 21.562,50 zł. W podstawie prawnej powołał art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023r., poz. 775 ze zm., zwany dalej "k.p.a."), art. 432 ust. 1 pkt 11, art. 470 ust. 1 u.o.O. oraz art. 138, art. 458 ust.1 pkt 3, ust. 2 i 5 w zw. z art. 431 ust.1 i art. 454 ust. 10 u.o.O. Dowódca BOT w uzasadnieniu decyzji wskazał, że Skarżącego zwolniono z zawodowej służby wojskowej [...] stycznia 2024r., na podstawie ww. rozkazu personalnego z [...] grudnia 2023r. Skarżący pełnił nieprzerwaną czynną służbę wojskową od [...] listopada 2003r. do [...] stycznia 2024r. - przez 20 lat, 2 miesiące i 7 dni - w tym służbę w Policji od [...] listopada 2003r. do [...] września 2018r. oraz zawodową służbę wojskową od [...] września 2018r. do [...] stycznia 2024r. Skarżącemu w ostatnim dniu pełnienia służby przysługuje uposażenie składające się z uposażenia zasadniczego według grupy uposażenia U:13A - 7.150 zł, dodatku za długoletnią służbę wojskową (20%) - 1.430 zł i dodatku służbowego – 45 zł -zatem uposażenie zasadnicze z dodatkami o charakterze stałym, należne w ostatnim dniu pełnienia przez Skarżącego służby wynosiło 8.625 zł. W związku z tym Skarżącemu, na mocy art. 138, art. 458 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i ust. 5 u.o.O. w zw. z art. 431 ust. 1 i art. 454 ust. 10 u.o.O. przysługuje odprawa w wysokości 250% uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby - 21.562,50zł (50% kwoty odprawy w wysokości 500% uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym). W przypadku dokonania przez Skarżącego wypowiedzenia stosunku służbowego i pełnienia służby przez okres krótszy niż 10 lat – przysługuje, stosownie do art. 458 ust. 5 u.o.O., 50%, kwoty odprawy, o której mowa w art. 458 ust. 1 i 2 u.o.O. Skarżący, który wypowiedział stosunek zawodowej służby wojskowej i legitymuje się okresem pełnienia zawodowej służby wojskowej, wynoszącym 5 lat, 4 miesiące i 4 dni (od [...] września 2018r. do [..] stycznia 2024r.), nie spełnia przesłanki z art. 458 ust. 5 u.o.O. (pełnienie zawodowej służby wojskowej przez okres wynoszący co najmniej 10 lat), warunkującej uzyskanie odprawy, o której mowa w art. 458 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.o.O. w pełnej wysokości - 500% uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym. 5. Skarżący w odwołaniu z 1 marca 2024r. do pkt 1 ww. decyzji Dowódcy BOT wniósł o zmianę tej decyzji w części dotyczącej wyliczenia odprawy i zastosowanie art. 458 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.o.O. w pełnej kwocie 500% uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym. Zarzucił, błędne powołanie się na art. 458 ust. 5 u.o.O. przy wyliczeniu odprawy w wysokości 250% kwoty uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Wskazał, że do okresu zawodowej służby wojskowej zalicza się także okres pełnienia służby w innych formacjach mundurowych. Skoro Skarżący pełnił służbę w Policji, należało wliczyć ten okres do okresu odprawy dla żołnierza zawodowego. 6. Dowódca Wojsk Obrony Terytorialnej (zwany dalej "Dowódcą WOT") decyzją z [...] marca 2024r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Dowódcy BOT z w części dotyczącej odprawy, podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną. Dodatkowo powołał się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Dowódca WOT w uzasadnieniu decyzji po przytoczeniu stanu sprawy wskazał, że zgodnie z art. 458 ust. 1 i 2 u.o.O. żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje odprawa w wysokości: po 1 roku służby - 100%, po 5 latach służby - 200%, po 10 latach służby - 300% kwoty uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Wysokość odprawy po 10 latach służby ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy rok zawodowej służby wojskowej pełnionej ponad 10 lat, nie więcej jednak niż do wysokości 600%. W art. 458 ust. 5 u.o.O. wskazano, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, na podstawie art. 226 pkt 1, 6, 15 i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat – przysługuje 50% kwoty odprawy, o której mowa w ust. 1 i 2. Ze względu na art. 458 ust. 5 u.o.O. i ziszczenie się przesłanki wypowiedzenia stosunku służbowego przez Skarżącego wysokość odprawy ustalono w wysokości 50%. Dowódca WOT, powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 13 lutego 2023r. sygn. II SA/Wa 2066/22, wskazał na znaczenie art. 458 ust. 5 u.o.O w związku z wypowiedzeniem przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Świadczenie w pełnej wysokości nie przysługuje, gdy żołnierz wypowie stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat. Z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że Skarżącego zwolniono z zawodowej służby wojskowej [...] stycznia 2024r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Zawodową służbę wojskową pełnił przez okres 5 lat, 4 miesięcy i 3 dni. 7. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 5 maja 2024r. Skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji Dowódcy WOT z [...] marca 2024r. i przyznanie odprawy w wysokości 500% uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym w ostatnim dniu pełnienia służby; rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie na rzecz Skarżącego od Dowódcy WOT kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwagi na naruszenie: a) art. 458 ust. 5 u.o.O - przez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że służba Skarżącego w Policji nie zalicza się do okresu 10 lat zawodowej służby wojskowej, uprawniającego do nabycia odprawy w pełnej wysokości, w efekcie czego w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej uzyskał jedynie 50% należnej tytułem odprawy; b) art. 138 ust. 1 i 2 u.o.O - przez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że służba w Policji nie zalicza się do okresu zawodowej służby wojskowej, od której uzależniona jest wysokość odprawy, pomimo, że w świetle powołanego przepisu wyłączenie to dotyczy należności, o których mowa w art. 458 i art. 459, ale tylko pod warunkiem, gdy funkcjonariusz otrzymał te należności w poprzednio pełnionej służby, która to sytuacja nie miała miejsca w przypadku Skarżącego. Skarżący w uzasadnieniu skargi, wskazuje, że nie zgadza się z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W świetle art. 138 ust. 1 i 2 u.o.O. okres pełnienia służby w Policji zalicza się do okresów służby wojskowej, od których jest uzależnione nabycie prawa lub wysokość należności pieniężnych określonych w niniejszej ustawie, z wyłączeniem należności, o których mowa w art. 458 i art. 459 pkt 1, w przypadku gdy funkcjonariusz otrzymał te należności w poprzednio pełnionej służbie. Wykładnia literalna powołanego przepisu przekonuje, że warunkiem koniecznym utraty możliwości zaliczenia służby w Policji do okresu zawodowej służby wojskowej i to w stosunku do należności określonych w art. 458 u.o.O jest okoliczność, gdy funkcjonariusz otrzymał te należności w poprzednio pełnionej służbie. W przypadku Skarżącego taka przesłanka nie wystąpiła. Poprzedni pracodawca wskazał, że odprawa policjantowi nie przysługuje, jeśli ten bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. Wykładnia art. 458 ust. 5 u.o.O. dokonana przez Dowódcę WOT jest więc całkowicie błędna, bo opiera się na bezpodstawnym założeniu, że prawo żołnierza do odprawy w pełnej wysokości uzależnione jest wyłącznie od okresu jego zawodowej służby wojskowej. Bez znaczenia pozostaje okres służby w Policji, choć przechodząc z tej formacji do zawodowej służby wojskowej nie dostał żadnej odprawy. Taka wykładania przepisów u.o.O. jest sprzeczna z wolą ustawodawcy i intencją zmian, jakie legły u podstaw tworzenia przepisów regulujących sposób ustalenia wysokości odprawy. W Jego przypadku powinien mieć zastosowanie art. 815 u.o.O., który stanowi, że przepis art. 137 ust. 2 u.o.O., w zakresie ciągłości służby, stosuje się odpowiedni do osób, które pełniły służbę w formacjach, o których mowa w tym przepisie, które przed dniem wejścia w życie ustawy zostały powołane do zawodowej służby wojskowej. Przepisy dotyczące wliczania do okresu uprawniającego do świadczeń dla żołnierza zawodowego służby w innych formacjach mundurowych uległy zmianie. W obecnym stanie prawnym kwestię świadczeń pieniężnych i odprawy dla żołnierza zwolnionego z zawodowej służby wojskowej reguluje art. 458 u.o.O. Zgodnie z art. 458 ust. 3 u.o.O. do okresu zawodowej służby wojskowej zalicza, się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, do którego dolicza się okres służby w innych formacjach mundurowych, z wyłączeniem okresów zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania, zostało umorzone albo żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Wobec czego, zdaniem Skarżącego, w myśl art. 458 ust. 3 u.o.O okres służby w innych służbach mundurowych, w tym m.in. służby w Policji podlega wliczeniu do okresu, który uprawnia do uzyskania świadczeń pieniężnych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Przepisy prawne wyraźnie więc wskazują, że służbę w innych formacjach mundurowych, w tym w Policji należy traktować jak zawodową służbę wojskową i w obecnym stanie prawnym należy ją bezwzględnie doliczać do lat od których uzależnione jest wypłacenie tzw. "odprawy". Wobec czego zdaniem Skarżącego wysokość przyznanej mu odprawy winna wynosić 500%, a nie 250% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. 8. Dowódca WOT w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267, zwana dalej "P.u.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). Sąd wyjaśnia również, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Ostatni z ww. przepisów nie miał jednak zastosowania w sprawie, gdyż organ administracyjny wydał w sprawie decyzję administracyjną, którą zaskarżył Skarżący, a nie interpretację indywidualną, o której mowa w art. 57a P.p.s.a. Zgodnie z art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 3. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję Dowódcy WOT oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dowódcy BOT uznał, że odpowiadają one prawu. Zdaniem Sądu należało uwzględnić treść przepisów u.o.O. w brzmieniu obowiązującym w dniu zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, czyli [...] stycznia 2024r. W art. 431 ust. 1 u.o.O. w ww. brzmieniu wskazano, że uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Zgodnie z art. 432 ust. 1 pkt 11 u.o.O. żołnierz zawodowy otrzymuje należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Przepis art. 454 ust. 10 u.o.O. stanowi, że należności pieniężne określone w art. 441, art. 444, art. 458, art. 459 pkt 1-3 i art. 460-462, przysługujące żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 1-6 oraz ust. 8 i 9, art. 200 ust. 3 pkt 2, art. 286 oraz art. 451, albo członkom jego rodziny, wypłaca się w ustalonej wysokości, z uwzględnieniem pełnej kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego żołnierzowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym oraz zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość. Na mocy art. 138 ust. 1 u.o.O. osoba posiadająca stopień policyjny, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego lub Służby Kontrwywiadu Wojskowego, powołana na jej wniosek albo za jej zgodą do zawodowej służby wojskowej lub terytorialnej służby wojskowej, otrzymuje, z dniem jej stawienia się do pełnienia czynnej służby wojskowej, stopień wojskowy równorzędny z posiadanym stopniem w danej służbie zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 139. W przypadku oficerów stopień wojskowy nadaje tej osobie Minister Obrony Narodowej, a w pozostałych przypadkach - organ właściwy do powołania do zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z art. 138 ust. 2 u.o.O okres pełnienia służby w służbach, o których mowa w ust. 1, zalicza się do okresów służby wojskowej, od których jest uzależnione nabycie prawa lub wysokość należności pieniężnych określonych w niniejszej ustawie, z wyłączeniem należności, o których mowa w art. 458 i art. 459 pkt 1, w przypadku gdy funkcjonariusz otrzymał te należności w poprzednio pełnionej służbie. W tym miejscu warto wskazać, że ww. art. 138 ust. 2 u.o.O. – odnoszącym się do zaliczenia do okresów służby wojskowej, od których jest uzależnione nabycie prawa lub wysokość należności pieniężnych określonych – wskazano w sposób wyraźny wyjątki. Jednym z tych wyjątków jest art. 458 u.o.O. Przepis art. 458 ust. 1 pkt 3 u.o.O. stanowi, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje odprawa w wysokości po 10 latach służby - 300% kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Przepis art. 458 ust. 2 u.o.O. stanowi, że wysokość odprawy, o której mowa w ust. 1 pkt 3, ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy rok zawodowej służby wojskowej pełnionej ponad 10 lat, nie więcej jednak niż do wysokości 600%. Przepis art. 458 ust. 5 u.o.O. stanowi, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 226 pkt 1, 6, 15 i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat - przysługuje 50% kwoty odprawy, o której mowa w ust. 1 i 2. Tym samym w ostatnim z ww. przepisów - art. 458 ust. 5 u.o.O. - unormowano kwestię wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z tym przepisem – na co prawidłowo zwróciły uwagę organy administracyjne obu instancji - przysługuje jedynie 50% kwoty odprawy, o której mowa w ust. 1 i 2, jeżeli Skarżący pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat. W toku postępowania administracyjnego ustalono w sposób bezsporny, że Skarżącego zwolniono z zawodowej służby wojskowej ww. rozkazem personalnym z [...] grudnia 2023r., wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez żołnierza zawodowego - 31 stycznia 2024r. Z ustaleń organów administracyjnych w sposób bezsporny wynika ponadto, że choć Skarżący pełnił nieprzerwaną czynną służbę wojskową od [...] listopada 2003r. do [...] stycznia 2024r. - przez 20 lat, 2 miesiące i 7 dni to: - służbę w Policji pełnił w okresie od [...] listopada 2003r. do [...] września 2018r.; - a zawodową służbę wojskową pełnił od [...] września 2018r. do [...] stycznia 2024r. – czyli przez 5 lat, 4 miesiące i 4 dni (krócej niż 10 lat, o czym mowa w art. 458 ust. 5 u.o.O.). Prawidłowe było zatem przyjęcie przez organy administracyjne obu instancji, że w przypadku dokonania przez Skarżącego wypowiedzenia stosunku służbowego i pełnienia służby przez okres krótszy niż 10 lat – przysługuje, stosownie do art. 458 ust. 5 u.o.O., 50%, kwoty odprawy, o której mowa w art. 458 ust. 1 i 2 u.o.O. Skarżący, który wypowiedział stosunek zawodowej służby wojskowej i legitymuje się okresem pełnienia zawodowej służby wojskowej, wynoszącym (od [...] września 2018r. do [...] stycznia 2024r.), nie spełnia przesłanki z art. 458 ust. 5 u.o.O. (pełnienie zawodowej służby wojskowej przez okres wynoszący co najmniej 10 lat), warunkującej uzyskanie odprawy, o której mowa w art. 458 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.o.O. w pełnej wysokości - 500% uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym. Stosownie do przywołanego wyżej przepisu w przypadku, gdy żołnierz dokonał wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, do otrzymania świadczenia pieniężnego, stosownie do art. 458 ust. 5 u.o.O., wymagane jest również posiadanie 10 lat zawodowej służby wojskowej. Warto też wskazać, że wbrew stanowisku prezentowanemu przez Skarżącego w skardze za uwzględnieniem skargi nie przemawiał art. 815 u.o.O., który stanowi, że przepis art. 137 ust. 2, w zakresie ciągłości służby, stosuje się odpowiednio do osób, które pełniły służbę w formacjach, o których mowa w tym przepisie, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zostały powołane do zawodowej służby wojskowej. Organy administracyjne nie kwestionowały bowiem ciągłości służby Skarżącego, uznając, że trwała ona nieprzerwanie 20 lat, 2 miesiące i 7 dni. Warto natomiast wskazać, że ustawodawca w art. 458 ust. 5 u.o.O. nie zawarł analogicznego do art. 460 ust. 1 odesłania do art. 137 ust. 1, zgodnie z którym do obliczania okresu 15 lat nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, dolicza się okresy służby w formacjach, o których mowa w tym przepisie, przesądzając tym samym o tym, że okresu służby w innych formacjach mundurowych nie wlicza się do okresu 10 lat zawodowej służby wojskowej. Stanowisko to jest ugruntowane w judykaturze w analogicznych sprawach (por. wyroki WSA w Warszawie z: 13 lutego 2023r. sygn. akt II SA/Wa 2066/22; 5 czerwca 2023r. sygn. akt II SA/Wa 2038/22; 25 lipca 2023r. sygn. akt II SA/Wa 2112/22; 7 września 2023r. sygn. akt II SA/Wa 1110/22; 10 listopada 2023r. sygn. akt II SA/Wa 290/23; 31 stycznia 2024r. sygn. akt II SA/Wa 1336/23; 27 lutego 2024r. sygn. akt II SA/Wa 1360/23; 7 marca 2024r. sygn. akt II SA/Wa 1331/23 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 4. Sąd, biorąc powyższe pod rozwagę, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.