II SA/Wa 977/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lutego 2019 r. w przedmiocie ustalenia inwalidztwa postanawia: odrzucić skargę. 20 lutego 2019 r. Centralna Komisja Lekarska Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, po rozpatrzeniu odwołania G. G., wydała orzeczenie, którym utrzymała w mocy orzeczenie Regionalnej Komisji Lekarskiej nr [...] w [...] z [...] października 2018 r. nr [...] dot. kontrolnego badania lekarskiego i ustalenia dalszego istnienia inwalidztwa. Pismem z 28 marca 2019 r. G. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z [...] lutego 2019 r. w zakresie uznania go za inwalidę III grupy z rozpoznaniem zaburzenia osobowości. Skarżący stwierdził również, że nie wnosi skargi na ww. orzeczenie w zakresie zdolności do służby. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniosła o jej odrzucenie, podnosząc, iż kognicja sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg na orzeczenia komisji lekarskich obejmuje ocenę zgodności orzeczeń wydanych przez komisje lekarskie ale wyłącznie w zakresie zdolności do służby, w pozostałym zaś zakresie orzeczenia te mogą być przedmiotem oceny sądu powszechnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna. Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg i sprzeciwów na akty, czynności, bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania określone w art. 3 § 2 i 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2387 ze zm.), zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie ABW albo AW, podległe Szefowi właściwej Agencji. Z przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 7 stycznia 2015 r. w sprawie orzekania przez komisje lekarskie podległe Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Szefowi Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2015 r. poz. 47 ze zm.) wynika, że, o zdolności do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego kandydatów i funkcjonariuszy orzekają regionalne komisje lekarskie (w pierwszej instancji) i Centralna Komisja Lekarska (w drugiej instancji). Wskazać należy, iż komisje lekarskie ABW są organami administracji publicznej i swoje rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych nazywanych orzeczeniami. Orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii do służby, jak i samej zdolności do służby. Natomiast druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa dla celów m.in. emerytalno-rentowych. Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Mają one charakter wyłącznie orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i właściwości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości takich sądów. Z powyższego wynika, że skoro zaskarżone orzeczenie dotyczyło związku schorzeń ze służbą, pozostawania inwalidztwa w związku ze służbą, pozostawania inwalidztwa w związku z chorobą – wypadkiem pozostającym w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, to orzeczenie to należy do drugiej z omawianych grup orzeczeń mniemających samodzielnego bytu i niepodlegających kontroli sądów administracyjnych. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.