II SA/Wa 989/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. S. pełnomocnika z urzędu E. D. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi E. D. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] postanawia: odmówić przyznania adwokatowi M. S. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w zakresie sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2015 r. przyznano E. D. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w W. pełnomocnikiem skarżącej wyznaczyła adw. M. S. Mocą wyroku z dnia 5 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2016 r. przyznano adw. M. S. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie reprezentowania skarżącej przed Sadem I instancji. W dniu 4 lipca 2016 r. organ administracji wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku. Pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. adw. M. S. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym na posiedzeniu niejawnym z dnia 20 stycznia 2017 r. oddalił skargę kasacyjną. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, a następnie w piśmie z dnia 15 lutego 2017 r,. adw. M. S. złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów regulacje powyższe znajdują się w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801). Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawne) udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Adw. M. S. wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji. Pełnomocnik skarżącej w postępowaniu tym złożył odpowiedź na skargę kasacyjną wniesioną przez organ administracji. Zauważyć wobec tego trzeba, że w uchwale z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (ONSAiWSA 2013/3/38, LEX nr 1226661) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną profesjonalnemu pełnomocnikowi przysługuje opłata (stawka minimalna), jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. NSA zauważył przy tym, że mimo, iż odpowiedź na skargę kasacyjną nie podlega szczególnym rygorom poza wskazanymi w art. 49 p.p.s.a., jej autor, profesjonalny pełnomocnik, powinien w terminie, jaki zakreślił mu ustawodawca, ustosunkować się do żądań zawartych w skardze kasacyjnej, podnosić zarzuty i argumenty przeciwko podstawom kasacyjnym i ich uzasadnieniu. NSA stwierdził, że nie stanowi natomiast odpowiedzi na skargę kasacyjną w rozumieniu art. 179 p.p.s.a. pismo procesowe strony wniesione po upływie terminu zakreślonego w tym przepisie. Zauważyć trzeba, że w orzecznictwie i w doktrynie przyjmuje się, że jedynie za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie, o jakim mowa w art. 179 p.p.s.a. (a więc w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej), profesjonalnemu pełnomocnikowi przysługuje opłata (stawka minimalna), jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2016 r. II GSK 1819/14; Dauter B., Gruszczyński B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2013-). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy zauważyć trzeba, że odpis skargi kasacyjnej został doręczony adw. M. S. w dniu 1 sierpnia 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 103 akt sądowych). Adw. M. S. wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną w dniu 16 sierpnia 2016 r., a więc po upływie zakreślonego przez ustawodawcę terminu. W takiej sytuacji brak jest podstaw do przyznania pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia w oparciu o § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 4 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. Z uwagi na powyższe, postanowiono na podstawie art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.