II SA/Wa 989/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym z wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 989/16 odrzucającego skargę K. J. na pismo Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie przekazaniu wniosku według właściwości postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016 r. odrzucił skargę K. J. na pismo Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie przekazaniu wniosku według właściwości. Odpis postanowienia z uzasadnieniem, sporządzonym z urzędu, doręczono skarżącemu w dniu 14 lipca 2016 r. W dniu 18 lipca 2016 r. skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o uzupełnienie wydanego postanowienia, wskazując, że Sąd nie rozpoznał całości jego żądania. W ocenie skarżącego, Sąd winien był bowiem orzec o zgodności z prawem czynności faktycznej organu (tj. przekazania pisma według właściwości) i w tym zakresie dokonać zmiany zakresu sprawy wniesionej jako podlegającej kontroli sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Na podstawie art. 166 cytowanej ustawy wniosek o uzupełnienie może być skierowany również w stosunku do postanowienia. Należy zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku (czy też postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 891/13). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 cytowanej ustawy dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. Natomiast w sprawie niniejszej Sąd w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2016 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu do zamieszczenia w postanowieniu żądnego dodatkowego orzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 cytowanej ustawy katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Żądanie uzupełnienia postanowienia skarżący uzasadnia błędnym, jego zdaniem, odrzuceniem skargi przez Sąd. Jednak te okoliczności w ramach rozpoznawania wniosku o uzupełnienie postanowienia nie mogą być brane pod uwagę. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OZ 940/16, jeżeli skarżący nie zgadza się z postanowieniem o odrzuceniu skargi, może orzeczenie to zaskarżyć w odrębnym trybie – składając skargę kasacyjną, o czym został przez Sąd prawidłowo pouczony. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 157 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.