II SA/Wa 990/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Joanna Kube, Bronisław Szydło (spr.), Protokolant Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi E. Ł. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji oddala skargę Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 150 § 1 oraz art. 151 § 1 k.p.a., odmawiającą uchylenia decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2005 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L. z dnia [...] października 1999 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w R. z dnia [...] września 1999 r. nr [...], zobowiązującej [...] E. Ł. do zwolnienia osobnej kwatery stałej w S. przy ul. [...]. W uzasadnieniu podał, że wnioskiem z dnia 30 lipca 2008 r. E. Ł. wystąpił - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 2, art. 145 § 2, art. 145 § 3 oraz art. 145a § 1 k.p.a. - o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2005 r., a następnie pismem z dnia 10 października 2008 r., jako przesłankę wznowienia tego postępowania, wskazał przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 145a § 1 k.p.a. Odnośnie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazał, że w jego ocenie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, jak również nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzje, natomiast odnośnie przesłanki z art. 145a § 1 k.p.a., podniósł, że w jego ocenie, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 października 2002 r., wydanego w sprawie o sygn. akt K 48/01 (opublikowanego w Dz. U. Nr 168, poz. 1383) eksmisja na bruk jest niedopuszczalna, tym bardziej, że zachował prawo do lokalu na czas nieokreślony. Minister Obrony Narodowej uznał, że brak przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5, § 2, § 3 oraz art. 145a § 1 k.p.a. uzasadniających uchylenie jego decyzji z dnia [...] września 2005 r. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., rozumie się okoliczności nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, dotyczące przedmiotu sprawy i mające znaczenie prawne, istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, lecz nieznane organowi, który wydał decyzję. Do okoliczności takich nie należy natomiast dokonana przez organ ocena materiału dowodowego sprawy ani też zastosowanie w danym stanie faktycznym określonych przepisów prawa lub ich interpretacja. Z tych względów należało uznać, że dokonana przez Prezesa WAM w piśmie z dnia 8 lipca 2008 r. interpretacja przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji oraz przywołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1715/97, nie mogą być uznane za okoliczność faktyczną, a tym bardziej za istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi, który wydał decyzję. Kolejną podstawę wznowienia postępowania w niniejszej sprawie stanowi, według skarżącego, przepis art. 145a § 1 k.p.a., w myśl którego można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Uzasadniając tę przesłankę, E. Ł. powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt K 48/01, który wszedł w życie z dniem 10 października 2002 r. i dotyczył ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego. Żadna z kwestionowanych przez E. Ł. decyzji nie została wydana na podstawie tej ustawy, a ponadto, zgodnie z art. 145a § 2 k.p.a., skargę o wznowienie postępowania na podstawie art. 145a § 1 k.p.a., wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w wżycie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. Ł. podniósł, iż decyzja nakazująca mu opróżnienie zajmowanej kwatery w S. przy ulicy [...] nie została wykonana przez Wojskową Agencję Mieszkaniową w terminie do dnia 1 lipca 2004 r. (zmiany ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP z dnia 16 kwietnia 2004 r.), nie istnieje więc podstawa prawna do wypłaty ekwiwalentu finansowego w przypadku eksmisji. W jego ocenie decyzja ta wygasła więc z mocy prawa. Wskazał, że jest osobą o znacznej niepełnosprawności i wymaga pomocy drugiej osoby, a został poddany dyskryminacji. W jego ocenie został więc naruszony art. 2 i art. 32 Konstytucji RP oraz art. 14 Europejskiej Konwencji Ochrony Praw Człowieka. W ocenie skarżącego organy administracyjne naruszyły obowiązek informowania i wyjaśnienia całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych, gdyż powinny wyraźnie wskazać na ryzyko wiążące się z planowanymi działaniami. Zarzucił również Prezesowi WAM niedopełnienie obowiązków polegające na tym, iż wydając decyzję z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...], odniósł się do art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., a nie rozpoznał pozostałych wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Taki sam zarzut dotyczy również decyzji z dnia [...] września 2005 r. Zdaniem skarżącego swoje uprawnienie przekroczył także Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w K., wysyłając upomnienie z dnia 21 maja 2008 r. oraz tytuł wykonawczy z dnia 8 września 2009 r., który informował skarżącego o możliwości wykupu zajmowanego lokalu. Zastosował również prowokację, aby nie składał on skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 642/06. Po uprawomocnieniu się tego wyroku dowiedział się bowiem, że nie ma prawa wykupu tego lokalu. Podniósł, że Minister Obrony Narodowej twierdzi, wbrew temu, co ustalił NSA Odział Zamiejscowy w Lublinie w wyroku z dnia 13 lutego 2001 r., sygn. akt II SA/Lu 1228/99, że skarżący zachował uprawnienia do kwatery na czas nieokreślony, a także, że kwaterę przydzielono mu w dniu 24 kwietnia 1989 r. Wskazał ponadto, że ma podejrzenie w zakresie istnienia dwóch decyzji z dnia [...] lipca 1999 r., do czego odniósł się także w skardze na decyzję Prezesa WAM z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] i chciałby, aby sąd przeprowadził dowód, która decyzja jest prawdziwa. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpoznając skargę E. Ł. pod tym kątem, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Bezspornym jest w sprawie, że E. Ł. wnosił o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 145a § 1 k.p.a., zakończonego prawomocną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezesa WAM z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w L. z dnia [...] października 1999 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w R. z dnia [...] września 1999 r. nr [...], zobowiązującą obecnego skarżącego do zwolnienia kwatery stałej w S. przy ul. [...]. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Sąd uznał, że skarżący w swoim wniosku o wznowienie postępowania nie powołał przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania wymienionej w powołanym art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Do takich okoliczności nie należy bowiem dokonana przez organ ocena materiału dowodowego sprawy, ani też zastosowanie w danym stanie faktycznym określonych przepisów prawa lub ich interpretacja. Natomiast, zgodnie z art. 145a § 1 k.p.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekał o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Skarżący uzasadniając tę przesłankę, powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 października 2002 r., wydany w sprawie o sygn. akt K 48/01, który wszedł w życie z dniem 10 października 2002 r. Składając wniosek o wznowienie postępowania z powołaniem się na tę przesłankę (art. 145a § 1 k.p.a.), skarżący nie zachował terminu do jej wniesienia, zakreślonego postanowieniami art. 145a § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi bowiem, że wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145a § 1 k.p.a. wnosi się w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.