II SA/Wa 992/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.) WSA Andrzej Góraj Protokolant Agnieszka Kolasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odprawy i ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy - oddala skargę - Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję personalną Komendanta [...] w K. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], orzekającą o przyznaniu K. S.odprawy za 16 lat i 4 miesiące służby w wysokości 520 % uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, tj. 31.023,20 zł oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby w wymiarze 35 dni, tj. w wysokości 9.826,25 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji Dyrektor Generalny Służby Więziennej (dalej Dyrektor GSW) podniósł, iż decyzją personalną z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] zwolnił z dniem 31 stycznia 2009 r. [...] K. S. ze Służby Więziennej w związku z nabyciem prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. W dniu [...] stycznia 2009 r. Komendant [...] w K. (dalej Komendant [...]) decyzją personalną nr [...] przyznał z dniem 1 stycznia 2009 r. [...] K. S. dodatek służbowy w wysokości 1.520,00 zł. Od tej decyzji skarżąca złożyła w dniu 27 stycznia 2009 r. odwołanie, którego Dyrektor GSW nie uwzględnił i decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zatem, według stanu prawnego na dzień 31 stycznia 2009 r., przyznany [...] K. S. dodatek służbowy wynosił 1.520,00 zł. W związku ze zwolnieniem ze służby K. S., Komendant [...] wydał w dniu [...] stycznia 2009 r. decyzję personalną nr [...], którą przyznał K. S. odprawę za 16 lat i 4 miesiące w wysokości 520 % uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, tj. 26.447,20 zł oraz ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby w wymiarze 35 dni, tj. w wysokości 8.376,90 zł. Od powyższej decyzji K. S. złożyła w dniu 5 lutego 2009 r. odwołanie, domagając się uchylenia decyzji Komendanta. Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] marca 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją personalną z dnia [...] marca 2009 r. Komendant [...] ponownie przyznał K. S. odprawę za 16 lat i 4 miesiące w wysokości 520 % uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, tj. 31.023,20 zł oraz ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby w wymiarze 35 dni, tj. w wysokości 9.826,25 zł. Od powyższej decyzji K. S. złożyła w dniu 2 kwietnia 2009 r. odwołanie, w którym wskazała, iż zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję przyznającą jej dodatek służbowy w wysokości 1.520 zł. W związku z tym, iż wysokość tego dodatku może zostać podwyższona strona wniosła, aby Dyrektor GSW w takim przypadku spowodował wydanie przez Komendanta [...] decyzji korygującej zaskarżoną decyzję i ustanowił "nowe świadczenie wraz ze stosownymi wyrównaniami za miesiące poprzednie". Komendant GSW decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, bowiem odwołanie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, przełożonym właściwym do ustalania uposażenia funkcjonariuszowi pełniącemu służbę w [...] w K. jest Komendant [...]. Komendant ten przyznając funkcjonariuszce przedmiotowe świadczenia, jako podstawę obliczenia przyznanej nagrody rocznej przyjął miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym w wysokości przysługującej skarżącej w dniu nabycia prawa do odprawy i ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Uposażenie skarżącej na dzień 31 stycznia 2009 r. składało się z: 1) uposażenia zasadniczego w wysokości 2.585,00 zł, 2) dodatku za wysługę lat w wysokości 647,00 zł, 3) dodatku za stopień w wysokości 1.214,00 zł, 4) dodatku służbowego w wysokości 1.520,00 zł, i wynosiło 5.966,00 zł. W oparciu o tak ustaloną podstawę stronie przysługuje odprawa w wysokości 520 % uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym w wysokości – 31.023,20 zł oraz ekwiwalent pieniężny za 35 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego w wysokości 9.826,25 zł. Organ II instancji podniósł, iż rozpatrując odwołanie K. S., wziął pod uwagę swoją ostateczną decyzję z dnia [...] lutego 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję personalną Komendanta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. o przyznaniu stronie dodatku służbowego w wysokości 1.520 zł. Zarówno organ I jak i II instancji, orzekając w sprawie, byli związani tym rozstrzygnięciem, albowiem określa ono wysokość stałego dodatku do uposażenia na dzień zwolnienia ze służby. Wobec tego odprawę i ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy naliczono odwołującej się w prawidłowej wysokości. Zdaniem organu, okoliczność wniesienia przez K. S. skargi do Sądu na decyzję Dyrektora GSW z dnia [...] lutego 2009 r. nie miała znaczenia dla rozpoznania odwołania strony. Skarga K. S. otwiera bowiem drogę postępowania sądowego, natomiast postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku służbowego skarżącej zostało zakończone. W przypadku zaś prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zmieniającego wysokość przyznanego K. S. dodatku służbowego, nastąpi wznowienie postępowania administracyjnego w tej sprawie, tzn. jeśli zaistnieje zmiana wysokości dodatku służbowego, nastąpi również stosowna zmiana wysokości uposażenia skarżącej, stanowiącego podstawę obliczenia przyznanej odprawy i ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Jednak w dniu rozpatrywania złożonego odwołania, organ II instancji, będąc związany prawomocnym rozstrzygnięciem decyzji poprzedzających zaskarżoną decyzję i nie znajdując innych przesłanek do zmiany decyzji Komendanta [...] z dnia [...] marca 2009 r., był zobligowany utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja Dyrektora GSW z dnia [...] kwietnia 2009 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez K. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wystąpiła o jej "unieważnienie" i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W ocenie skarżącej, ww. rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa, gdyż strona nie domagała się niezwłocznego wydania przez organ odwoławczy decyzji, lecz jej wydania w sytuacji, gdy ostatecznie zostanie stronie ustalona kwota dodatku służbowego w wysokości przewyższającej kwotę 1.520 zł. Ponadto zaskarżona decyzja została wydana już po wniesieniu skargi do WSA w Warszawie na decyzję przyznającą dodatek służbowy w podanej wysokości, co powoduje, iż reguluje ona kwestię będącą przedmiotem orzeczenia sądowego. Strona wniosła skargę, aby decyzja przyznająca odprawę i ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, które to świadczenia ustalono uwzględniając w podstawie dodatek służbowy w wysokości 1.520 zł, nie uzyskała przymiotu prawomocności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor GSW wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. W konsekwencji, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty rzeczy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje zgodność rozstrzygnięcia z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W świetle powyżej określonych kryteriów skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż skarżąca kwestionuje wysokość przyznanych jej decyzją Komendanta [...] z dnia [...] marca 2009 r. świadczeń, z tej przyczyny, iż nie zgadza się ona z wysokością dodatku służbowego, jaki przysługiwał jej w dniu rozwiązania stosunku służbowego (31 stycznia 2009 r.), a który stanowił podstawę do naliczenia kwestionowanych świadczeń. Skarżąca prezentuje pogląd, iż decyzja tego Komendanta z dnia [...] stycznia 2009 r., przyznająca jej dodatek służbowy w wysokości 1.520 zł, narusza prawo i z tego też powodu wadliwe są kolejne decyzje przyznające świadczenia związane z rozwiązaniem stosunku służbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 684/09 oddalił skargę K. S. na decyzję Dyrektora GSW z dnia [...] lutego 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję personalną Komendanta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., przyznającą z dniem 1 stycznia 2009 r. skarżącej dodatek służbowy w wysokości 1.520,00 zł miesięcznie. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że w dniu 31 stycznia 2009 r., w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych na podstawie art. 39 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, rozwiązany został ze skarżącą stosunek służbowy. Na dzień ustania stosunku służbowego skarżąca legitymowała się okresem 16 lat 4 miesięcy służby w Służbie Więziennej oraz nie wykorzystała przysługujących do dnia zwolnienia ze służby 35 dni urlopu wypoczynkowego. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, stosunek służbowy ustaje z dniem określonym w decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. W świetle zaś art. 110 ust. 1 tej ustawy, funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 39 ust. 2 pkt 1, 2, 5 i 6 oraz ust. 3 pkt 1 i 3-7 otrzymuje: 1) odprawę; 2) ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za urlopy zaległe. Zasady ustalania odprawy, o której mowa powyżej, określa art. 111 ww. ustawy. Zgodnie z ust. 1 powołanego artykułu, wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się jako pełny rok. W świetle powołanego przepisu skarżącej przysługuje odprawa w wysokości obejmującej trzymiesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym (300 % uposażenia) powiększone o 11 pełnych lat służby x 20 % uposażenia wraz z dodatkami stałymi, co daje 520 % uposażenia wraz z dodatkami. Do podstawy wymiaru świadczenia wchodzą uposażenie zasadnicze (2.585 zł) oraz dodatki o charakterze stałym tj. dodatek za wysługę lat (647 zł), dodatek za stopień (1.214 zł), dodatek służbowy (1.520 zł) na ostatnio zajmowanym stanowisku, tzn. składniki uposażenia przysługujące funkcjonariuszowi w dniu odejścia ze służby. Zatem tak ustalona odprawa wynosi 31.023,20 zł (520% 5.966 zł). Nie ma podstaw, aby kwestionować wysokość odprawy przyznanej skarżącej, albowiem organ naliczając przedmiotowe świadczenie prawidłowo zastosował przepisy prawa, ujmując do podstawy wymiaru świadczenia wszystkie składniki, jakie skarżącej przysługiwały w wysokości ustalonej na dzień orzekania, w tym powiększoną wysokość dodatku służbowego (z 640 zł do kwoty 1.520 zł ) w oparciu o decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. Podkreślenia wymaga, iż wniesienie skargi do Sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania decyzji ostatecznej. Skoro zatem w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja ostateczna przyznająca skarżącej od dnia 1 stycznia 2009 r. dodatek służbowy w wysokości 1.520 zł, to organ realizując obowiązek wynikający z art. 110 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej, był zobligowany przedmiotowe świadczenie przyznać bez oczekiwania na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie przyznania skarżącej dodatku służbowego. Odnosząc się do zaskarżonej decyzji w części przyznającej skarżącej ekwiwalent pieniężny za 35 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego w wysokości 9.826,25 zł należy stwierdzić, iż świadczenie to również zostało skarżącej ustalone w sposób prawidłowy, na podstawie art. 110 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej. Podstawę wymiaru tego świadczenia stanowiły wysokość i składniki uposażenia, jak w przypadku ww. odprawy. Szczegółową metodę naliczenia ekwiwalentu przedstawiono w decyzji Komendanta [...] z dnia [...] marca 2009 r., tj.: podstawę wymiaru 5.966 zł podzielono przez współczynnik ekwiwalentu 21,25, to daje 280,75 zł za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego x 35 dni = 9.826,25 zł. Dostrzec należy, iż przepisy ustawy o Służbie Więziennej, jak też przepisy wykonawcze do ustawy pragmatycznej, nie regulują sposobu naliczania ekwiwalentu pieniężnego, jak też nie odsyłają do stosowania innych przepisów prawa w podanym zakresie. Jedynie przepis § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 1996 r. w sprawie urlopów funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. z 1997 r. Nr 2, poz. 14 ze zm.) stanowi, iż prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz za zaległy urlop wypoczynkowy funkcjonariusz nabywa z dniem zwolnienia ze służby. Niemniej jednak, organ naliczając świadczenie przyjął odpowiednio zasady naliczania wynikające z § 14 - 15 i § 18 -19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 styczna 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz. U. Nr 2, poz. 14 ze zm.). Choć rozporządzenie to odnosi się do świadczeń wynikających ze stosunku pracy, a nie stosunku służbowego, to wobec braku uregulowań przedmiotowej kwestii w pragmatyce zawodowej, metoda naliczenia świadczenia wskazana w tym rozporządzeniu powinna być stosowana odpowiednio jako zasada, także w Służbie Więziennej. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.