II SA/Wa 993/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. U. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską p o s t a n a w i a - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 993/10 odrzucił skargę R. U. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Powyższe postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 lipca 2010 r. W dniu 16 lipca 2010 r. wypłynął do Sądu wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, iż w dniu 12 lipca 2010 r., podczas zapoznania się z aktami sprawy w siedzibie Sądu potwierdził informację, iż przedmiotowa skarga została złożona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Pełnomocnik stwierdził, iż nie zna osoby, której imię i nazwisko widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, iż prowadzi jednoosobową kancelarię, w związku z tym jedyną osobą upoważnioną przez niego do odbioru korespondencji jest radca prawny posiadający biuro w sąsiedztwie kancelarii. W razie zaś nieobecności jego i wspomnianego radcy prawnego, listonosz obowiązany jest zostawić awizo. Wskazał też, że w dniu odebrania przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję nie było go w kancelarii i znalazł ją pod drzwiami kancelarii w dniu 4 maja 2010 r., stąd też uznał, iż przesyłka ta została odebrana przez radcę prawnego w tym dniu. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na powyższy wniosek wniósł o jego oddalenie. Organ zarzucił, iż pełnomocnik skarżącego nie podnosił błędnego doręczenia przesyłki wcześniej w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści przepisu art. 87 § 2 powołanej ustawy przywrócenie terminu podlega ocenie pod kątem uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego oraz zachowania wymogów formalnych do złożenia tego wniosku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o jakim mowa w art. 86 § 1 cytowanej ustawy, należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Jeżeli natomiast przy dokonywaniu określonych czynności procesowych strona korzystała z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, to przy tej ocenie również należy ocenić obiektywny miernik należytej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Zdaniem Sądu, wskazana przez pełnomocnika skarżącego okoliczność przyjęcia, iż przesyłka została odebrana w dniu, w którym znalazła się pod drzwiami kancelarii nie stanowi o braku jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Należy wskazać, iż od adwokata, jako pełnomocnika profesjonalnego, wymaga się lepszej znajomości prawa, a tym samym dbałości o prowadzone sprawy i podejmowania wszelkich zgodnych z prawem czynności, w celu jak najlepszego wywiązywania się z powierzonych obowiązków. Stąd też w przypadku, gdy pełnomocnik znalazł przesyłkę z zaskarżoną decyzją pod drzwiami kancelarii, to zdaniem Sądu, wykazanie należytej staranności w prowadzeniu sprawy nakazywała upewnić się w jakim terminie i komu została ona wydana. Biorąc natomiast pod uwagę fakt, iż moment doręczenia jest niezwykle istotną okolicznością mającą wpływ na możliwość dalszego prowadzenia sprawy – w rozpoznawanym stanie faktycznym - skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego, przyjęcie jako daty doręczenia momentu "znalezienia" przesyłki przeczy dbaniu o interesy mocodawcy. Odnosząc się z kolei do twierdzeń pełnomocnika skarżącego, wskazującego na wydanie zaskarżonej decyzji osobie mu nieznanej, a tym samym nieupoważnionej do odbioru jego korespondencji, należy stwierdzić, iż na etapie rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu nie mogą być one badane. Sąd odrzucając skargę R. U. przyjął, iż przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została wydana osobie upoważnionej, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych. Skoro natomiast pełnomocnik skarżącego nie zgadza się z ustaleniami Sądu, to winien je kwestionować przez złożenie odpowiedniego środka zaskarżenia. Reasumując, należy podkreślić, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.