II SA/Wa 994/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia – oddala skargę – Komendant Główny Policji postanowieniem z [...] maja 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] czerwca 2012 r., którym to postanowieniem odmówiono R.L. wydania zaświadczenia. Jako podstawę odmowy organ wskazał art. 219 K.p.a. Podał, że R.L. zwrócił się o wydanie zaświadczenia o uposażeniu zasadniczym Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w J. według stanu na 13 stycznia 2006 r. i 13 stycznia 2007 r. Organ wyjaśnił, że R.L. jest emerytowanym funkcjonariuszem od dnia [...] czerwca 1989 r., a zatem wniosek o wydanie zaświadczenia dotyczy hipotetycznej wysokości uposażenia, które byłoby mu należne, gdyby w tych dniach (13 stycznia 2006 r. i 13 stycznia 2007 r.) zajmował on stanowisko Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w J.. Organ stwierdził, że nie jest możliwe potwierdzenie faktów, które nie nastąpiły. Powołując się na treść art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 K.p.a. oraz art. 218 K.p.a., organ odmówił wydania zaświadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący R.L., kwestionując zaskarżone postanowienie, zarzucił organowi nieuwzględnienie stanu faktycznego i prawnego. Nadto naruszenie zasad postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że w skardze trudno odnaleźć konkretne zarzuty. Podkreślił, że skarżący nie legitymuje się interesem prawnym w uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego hipotetyczną wysokość uposażenia zasadniczego policjanta zajmującego określone stanowisko służbowe. Wskazał, że nawet gdyby dopuścić możliwość wydania skarżącemu zaświadczenia o treści jakiej się domaga, to i tak zaświadczenie takie byłoby bezużyteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Problematykę wydawania zaświadczeń regulują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23), w szczególności art. 217 i następne. Zgodnie z art. 218 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wystawianie zaświadczenia określonej treści konkretnemu podmiotowi może być, zgodnie z art. 218 § 2 K.p.a., poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, którego zakres będzie wynikać nie tylko z żądania osoby zainteresowanej, lecz również z oceny możliwości jego spełnienia przez organ. Postępowanie wyjaśniające powinno zmierzać do ustalenia stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy. W toku postępowania można wykorzystać środki dowodowe, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu dowodowym zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, IV wydanie, Warszawa 2002 r., str. 797). Gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku lub stoją w sprzeczności z żądaniem strony, organ może wydać jedynie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Zgodnie z art. 219 K.p.a., odmowa wydania zaświadczenia, bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z przytoczonego przepisu wynika, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się w trojaki sposób: 1. przez wydanie zaświadczenia, dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana, 2. przez odmowę wydania zaświadczenia, na przykład z powodu braku podstaw prawnych do jego wydania albo niestwierdzenia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego; 3. przez odmowę wydania zaświadczenia żądanej treści, na przykład z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żądała osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Przedmiotem skargi R.L. było postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Z osnowy decyzji organu I instancji (k-32 akt administracyjnych) oraz z samego wniosku (k–27 akt administracyjnych) wynika, iż wniosek skarżącego dotyczył wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia zasadniczego i dodatkowo uposażenia zasadniczego: za stopień, wysługę lat, funkcyjnego i 1/12 nagrody rocznej według stanu na dzień 13 stycznia 2006 r. i 13 stycznia 2007 r. ze stanowiska Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w J. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż skarżący od [...] czerwca 1989 r. jest emerytowanym funkcjonariuszem i pobiera stosowne uposażenie emerytalne. Zatem żądanie zaświadczenia, które de facto ma określać (ustalać), jakie uposażenie skarżący otrzymywałby 17 lat, 18 lat później, gdyby nie doszło do zwolnienia go ze służby (w 1989 r.), nie znajduje oparcia w wyżej wskazanych przepisach regulujących tryb wydawania zaświadczeń. Trafnie zauważa organ, że skarżący nie legitymuje się interesem prawnym w uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego hipotetyczną wysokość uposażenia zasadniczego policjanta zajmującego określone stanowisko służbowe. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.