II SA/Wa 995/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.) WSA Andrzej Góraj Protokolant Agnieszka Kolasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za 2009 r. - oddala skargę - Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję personalną Komendanta [...] w K. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], przyznającą K. S. nagrodę roczną za rok 2008 w wysokości 497,17 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji Dyrektor Generalny Służby Więziennej (dalej Dyrektor GSW) podniósł, iż decyzją personalną z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] zwolnił z dniem 31 stycznia 2009 r. [...] K. S. ze Służby Więziennej w związku z nabyciem prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. W dniu [...] stycznia 2009 r. Komendant [...] w K. (dalej Komendant [...]) decyzją personalną nr [...] przyznał z dniem 1 stycznia 2009 r. [...] K. S. dodatek służbowy w wysokości 1.520,00 zł. Od tej decyzji skarżąca złożyła w dniu 27 stycznia 2009 r. odwołanie, którego Dyrektor GSW nie uwzględnił i decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zatem, według stanu prawnego na dzień 31 stycznia 2009 r., przyznany [...] K. S. dodatek służbowy wynosił 1.520,00 zł. W związku ze zwolnieniem ze służby [...] K. S., Komendant [...] wydał w dniu [...] stycznia 2009 r. decyzję personalną nr [...], którą przyznał za rok 2009 nagrodę roczną w wysokości 423,83 zł, tj. w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Od powyższej decyzji K. S. złożyła w dniu 5 lutego 2009 r. odwołanie, domagając się uchylenia decyzji Komendanta. Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uwzględniając wytyczne organu odwoławczego, aby ustalając wysokość nagrody rocznej uwzględnić podwyższony skarżącej od dnia 1 stycznia 2009 r. dodatek służbowy, decyzją personalną z dnia [...] marca 2009 r. Komendant [...] przyznał K. S. za rok 2009 nagrodę roczną w kwocie 497,17 zł, stanowiącą 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Od powyższej decyzji K. S. złożyła w dniu 2 kwietnia 2009 r. odwołanie, w którym wskazała, iż zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję przyznającą jej dodatek służbowy w wysokości 1.520 zł. W takim przypadku Dyrektor GSW spowodował wydanie przez Komendanta [...] decyzji korygującej zaskarżoną decyzję i ustanowił "nowe świadczenie wraz ze stosownymi wyrównaniami za miesiące poprzednie". Komendant GSW decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazując na niezasadność odwołania organ podniósł, iż zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ww. ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, przełożonym właściwym do ustalania uposażenia funkcjonariuszowi pełniącemu służbę w [...] w K. jest Komendant [...]. Zaskarżoną decyzją personalną z dnia [...] marca 2009 r. Komendant przyznał K. S. za rok 2009 nagrodę roczną w wysokości 497,17 zł, stanowiącej 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Jako podstawę obliczenia przyznanej nagrody rocznej Komendant przyjął miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, w wysokości przysługującej skarżącej w dniu nabycia prawa do nagrody. Uposażenie to na dzień 31 stycznia 2009 r. składało się z: 1) uposażenia zasadniczego w wysokości 2.585 zł, 2) dodatku za wysługę lat w wysokości 647 zł, 3) dodatku za stopień w wysokości 1.214 zł, 4) dodatku służbowego w wysokości 1.520 zł, i wynosiło 5.966,00 zł. Rozpatrując odwołanie organ II instancji wziął pod uwagę własną decyzję ostateczną z dnia [...] lutego 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję personalną Komendanta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. o przyznaniu stronie dodatku służbowego w wysokości 1.520 zł. Zarówno organ I jak i II instancji, orzekając w sprawie, byli związani tym rozstrzygnięciem, albowiem określa ono wysokość stałego dodatku do uposażenia na dzień zwolnienia ze służby. Dlatego też rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji Komendanta jest słuszne, a wyliczenie wysokości uposażenia skarżącej, stanowiącego podstawę obliczenia przyznanego świadczenia, dokonane zostało prawidłowo. Okoliczność wniesienia przez K. S. skargi do Sądu na decyzję Dyrektora GSW z dnia [...] lutego 2009 r. nie miała znaczenia dla rozpoznania odwołania strony. Skarga K. S. otwiera bowiem drogę postępowania sądowego, natomiast postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku służbowego skarżącej zostało zakończone. W przypadku zaś prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zmieniającego wysokość przyznanego K. S. dodatku służbowego, nastąpi wznowienie postępowania administracyjnego w tej sprawie, tzn. jeśli zaistnieje zmiana wysokości dodatku służbowego, nastąpi również stosowna zmiana wysokości uposażenia skarżącej, stanowiącego podstawę obliczenia nagrody rocznej za 2009 r. Jednak w dniu rozpatrywania złożonego odwołania, organ II instancji, będąc związany prawomocnym rozstrzygnięciem decyzji poprzedzających zaskarżoną decyzję i nie znajdując innych przesłanek do zmiany decyzji Komendanta [...] z dnia [...] marca 2009 r., był zobligowany utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja Dyrektora GSW z dnia [...] kwietnia 2009 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez K. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wystąpiła o jej "unieważnienie" i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W ocenie skarżącej, ww. rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa, gdyż strona nie domagała się niezwłocznego wydania przez organ odwoławczy decyzji, lecz jej wydania w sytuacji, gdy ostatecznie zostanie stronie ustalona kwota dodatku służbowego w wysokości przewyższającej kwotę 1.520 zł. Ponadto zaskarżona decyzja została wydana już po wniesieniu skargi do WSA w Warszawie na decyzje przyznającą dodatek służbowy w podanej wysokości, co powoduje, iż reguluje ona kwestię będącą przedmiotem orzeczenia sądowego. Strona wniosła skargę, aby decyzja przyznająca nagrodę jubileuszową, które to świadczenie ustalono uwzględniając w podstawie dodatek służbowy w wysokości 1.520 zł, nie uzyskała przymiotu prawomocności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor GSW wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. K. S. w piśmie procesowym wniesionym do Sądu w dniu 3 grudnia 2009 r. podniosła, iż w sprawie dotyczącej przyznania jej nagrody rocznej za 2009 r. pojawił się nowy istotny dowód, a mianowicie orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Wojewódzka Komisja Lekarska [...] uznała ją za całkowicie niezdolną do Służby w Policji (co jest równoznaczne z niezdolnością do służby w Służbie Więziennej) i niezdolność ta pozostaje w związku ze służbą. Zatem na podstawie § 1 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15, poz. 145), przysługuje skarżącej nagroda roczna za 2009 r. w pełnej wysokości (12/12) uposażenia w kwocie 6.088,39 zł., a nie, jak przyjęły organy orzekające w sprawie, w wysokości 1/12 uposażenia – odpowiadającej pełnemu miesiącowi w roku 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. W konsekwencji, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty rzeczy w zakresie danego przypadku, lecz kontroluje zgodność rozstrzygnięcia z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W świetle powyżej określonych kryteriów skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż skarżąca kwestionuje wysokość przyznanych jej decyzją Komendanta [...] z dnia [...] marca 2009 r. świadczenia, z tej przyczyny, iż nie zgadza się ona z wysokością dodatku służbowego, jaki przysługiwał jej w dniu rozwiązania stosunku służbowego (31 stycznia 2009 r.), a który stanowił podstawę do naliczenia kwestionowanych świadczeń. Skarżąca prezentuje pogląd, iż decyzja tego Komendanta z dnia [...] stycznia 2009 r., przyznającą jej dodatek służbowy w wysokości 1.520 zł narusza prawo i z tego też powodu wadliwe są kolejne decyzje przyznające świadczenia związane z rozwiązaniem stosunku służbowego. Ponadto skarżąca podnosi, iż w związku z uzyskaniem ww. orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskie [...] przysługuje jej nagroda roczna w pełnej wysokości. Wskazać także należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 684/09, oddalił skargę K. S. na decyzję Dyrektora GSW z dnia [...] lutego 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję personalną Komendanta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., przyznającą z dniem 1 stycznia 2009 r. skarżącej dodatek służbowy w wysokości 1.520,00 zł miesięcznie. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 31 stycznia 2009 r., w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych na podstawie art. 39 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, rozwiązany został ze skarżącą stosunek służbowy. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 106 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej, który stanowi, iż funkcjonariuszowi mogą być przyznane nagrody roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi. Nagroda roczna odpowiada wysokości przysługującego funkcjonariuszowi miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Szczegółowe zasady przyznawania funkcjonariuszom nagród rocznych określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia, funkcjonariuszowi Służby Więziennej, zwanemu dalej "funkcjonariuszem", pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego, przyznaje się nagrodę roczną w wysokości określonej w art. 106 ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, zwanej dalej "ustawą". Ust. 4 powołanego § stanowi, że funkcjonariuszowi, który z powodu: 1) śmierci, 2) zaginięcia, 3) zwolnienia ze służby, jeżeli w dniu zwolnienia spełnia warunki do nabycia prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej - pełnił w danym roku służbę tylko przez część roku kalendarzowego, przyznaje się nagrodę roczną w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, zwanego dalej "miesięcznym uposażeniem", za każdy miesiąc kalendarzowy pełnienia służby. Natomiast funkcjonariuszowi, który na skutek wypadku lub choroby, pozostających w związku ze służbą, poniósł śmierć albo nabył prawo do renty inwalidzkiej, nagroda roczna przysługuje za ostatni rok służby w wysokości określonej w ust. 1, bez względu na okres służby pełnionej w tym roku - § 1 ust. 6 powołanego rozporządzenia. W świetle postanowień § 2 ww. rozporządzenia, podstawę ustalenia nagrody rocznej stanowi miesięczne uposażenie przysługujące funkcjonariuszowi w dniu wypłaty nagrody. Zgodnie natomiast z § 7 tego rozporządzenia, nagrodę roczną wypłaca się nie później niż w ciągu pierwszych czterech miesięcy kalendarzowych następujących po roku, za który przysługuje nagroda, z tym że funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się nie później niż w ostatnim dniu służby. Mając na uwadze treść przepisu § 2 i 7 powołanego rozporządzenia, należy wskazać, iż podstawę ustalenia skarżącej nagrody rocznej powinno stanowić uposażenie zasadnicze - 2.585 zł oraz dodatki o charakterze stałym tj. dodatek za wysługę lat - 647 zł, dodatek za stopień - 1.214 zł, dodatek służbowy - 1.520 zł, co daje kwotę 5.966 zł, tj. w wysokości przysługującej w dniu wypłaty, a więc w dniu zwolnienia ze służby. Organ orzekający w sprawie zasadnie zatem przyjął do podstawy wymiaru świadczenia wszystkie składniki, jakie skarżącej przysługiwały w wysokości ustalonej na dzień orzekania, w tym powiększoną wysokość dodatku służbowego (z 640 zł do kwoty 1.520 zł ) w oparciu o decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. W związku z rozwiązaniem ze skarżącą stosunku służbowego w dniu 31 stycznia 2009 r. z powodu nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, wymieniona podlega dyspozycji art. 106 ust. 2 pkt 3 ustawy o Służbie Więziennej. Powołany przepis uprawnia skarżącą do uzyskania nagrody rocznej tylko za 1 miesiąc pełnienia służby, tj. w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, w kwocie 497,17 zł (5966 zł : 12). Należy także podnieść, iż Sąd dokonuje kontroli decyzji administracyjnej według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania. Nowy dowód w sprawie, w postaci orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], uznającego skarżącą za całkowicie niezdolną do Służby w Policji (analogicznie w Służbie Więziennej) i stwierdzającego, iż niezdolność ta pozostawała w związku ze służbą, nie istniał w dacie wydania zaskarżonej decyzji - w dniu [...] kwietnia 2009 r. Przedmiotowe orzeczenie nie mogło być zatem organowi znane i wzięte pod uwagę. Wobec tego nie ma podstaw, aby obarczać kontrolowaną decyzję wadliwością prawną. Okoliczności, na które powołuje się strona w ww. piśmie procesowym, mogą ewentualnie stanowić postawę do żądania wznowienia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją ostateczną Dyrektora GSW w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jednak w tym przypadku z pewnością nie można mówić o nowym dowodzie istniejącym w dniu wydania decyzji. Rozważając natomiast zaistnienie przesłanki "nowych okoliczności", o których mowa w powołanym przepisie, trzeba zwrócić uwagę na przyjęty w doktrynie pogląd, że jeżeli okoliczności faktyczne powstały po wydaniu decyzji ostatecznej, to dają one podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, a nie będą podstawą wznowienia postępowania – patrz: B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz 8. wydanie, Wydawnictwo C. H. Beck, str. 656. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.