II SA/Wa 996/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Piotr Borowiecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi S. G. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odrzucić skargę Dnia [...] marca 2018 r. Dyrektor Departamentu [...] w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydał postanowienie, skierowane wobec adw. M. S., o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania pisząc w jego treści m.in. "Szanowny Panie Mecenasie, pismem z dnia 14 marca 2018 r. Rektor Akademii [...]w [...] przekazał według właściwości odwołanie prof. dr hab. S. G. od zawieszenia w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego. W odpowiedzi na Pana odwołanie należy wskazać, iż stosownie do zapisu art. 33 ust. 1 i 2 ww. ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. 2016 r. poz. 1842 z późn. zm.) Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego sprawuje nadzór (...)". Skargę na powyższe postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2018 r. wywiódł do tut. Sądu S. G. reprezentowany przez pełnomocnika – adw. M. S. wywodząc, iż sporne odwołanie jest dopuszczalne. Wydanemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mającego wpływ na treść orzeczenia poprzez naruszenie: 1) art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym (u.p.s.o.w.) polegające na stwierdzeniu braku legitymacji do orzekania o ważności decyzji rektora Akademii [...] im. A. Z. w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. (R.[...]) w przedmiocie zawieszenia S. G. w obowiązkach nauczyciela akademickiego; 2) art. 33 ust. 1 u.p.s.o.w. w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 3 u.p.s.o.w. polegające na błędnej wykładni tych przepisów tj. na błędnym przyjęciu, iż Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie jest organem właściwymi do rozpoznania odwołania od decyzji z dnia [...] marca 2018 r.; 3) art. 15 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania odwoławczego przy zachowaniu zasady dwuinstancyjności, tj. pozostawienie bez rozpoznania i rozpatrzenia sprawy administracyjnej będącej przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji; 4) art. 8 ust. 1 i ust. 2 k.p.a. poprzez niedopełnienie przez organ obowiązku prawidłowego rozważenia stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy oraz orzeczenie w sposób rozbieżny w stosunku do innych decyzji Ministra w takich samych sprawach; 5) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy, w szczególności poprzez nierozpatrzenie okoliczności podnoszonych przez pełnomocnika w odwołaniu od decyzji rozpoznawanej przez organ, co skutkowało również naruszeniem art. 138 § 1 k.p.a. poprzez niewydanie przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej albo uchylającej zaskarżoną decyzję tudzież umarzającą postępowanie. W związku z podniesionymi zarzutami wniósł o: 1. uchylenie w całości wyżej wymienionego postanowienia; 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Przystępując do rozpoznawania skargi, w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu jest zbadanie jej dopuszczalności. Skarga analizowana w tym zakresie podlegała odrzuceniu. W myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Wzorcowym (wręcz podręcznikowym) przykładem osoby posiadającej interes prawny we wniesieniu skargi jest osoba, do której organ skierował kwestionowane rozstrzygnięcie. Taka osoba posiada bowiem niewątpliwy interes prawny do wywiedzenia skargi, skoro sporne rozstrzygnięcie odnosi się bezpośrednio do jej praw i obowiązków. Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy wskazać należało, iż badaną skargę na postanowienie z dnia [...] marca 2018 r. wywiódł S. G.. Zakwestionowane skargą postanowienie, nie zostało zaś skierowane wobec S. G., a wobec adw. M. S. – na co wskazuje oznaczenie strony dokonane przez organ. Również treść uzasadnienia tego postanowienia wskazuje na to, że organ uważał, iż rozpoznaje sprawę odwołania adw. M. S. skoro jako stronę oznaczył "adw. M.S. " a w dalszej części pisał "w odpowiedzi na Pańskie odwołanie...". W świetle powyższego uznać należało, że S. G. nie był uprawniony do tego, aby wnosić niniejszą skargę do Sądu administracyjnego na omawiane postanowienie. W postanowieniu tym nie został bowiem oznaczony jako jej adresat. Powyższych konkluzji nie zmienia fakt, iż adw. M. S. jest pełnomocnikiem S. G.. Niezależnie bowiem od tego, czy strona postępowania działa samodzielnie, czy przez pełnomocnika, każde rozstrzygnięcie administracyjne musi określać jako stronę postępowania konkretną osobę fizyczną lub prawną a nie jej pełnomocnika. Działanie w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika strony, nie czyni bowiem z tego pełnomocnika strony toczącego się postępowania. Powyższych konkluzji nie zmienia też okoliczność, iż w skarżonym postanowieniu organ podał, że otrzymał odwołanie S. G.. Nie niweluje to bowiem wątpliwości co do oznaczenia przez organ adresata swego rozstrzygnięcia. Kluczowy dla ważności rozstrzygnięcia organu administracji element w postaci oznaczenia strony nie może zaś być obarczony żadnymi wątpliwościami. Oznaczenie strony nie może także zostać pozostawione domysłom uczestników postępowania czy Sądu administracyjnego. W tym stanie sprawy, skoro na obecnym jej etapie nie sposób ustalić ponad wszelką wątpliwość, iż intencją organu było skierowanie skarżonego postanowienia wobec S. G., badana skarga jako pochodząca od osoby nieuprawnionej podlegała odrzuceniu w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).