II SA/Wa 997/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na pismo Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami [...] w Dzielnicy [...] W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie podwyższenia stawki czynszu za najem lokalu mieszkalnego postanawia - odrzucić skargę - J. C. skierował w dniu 18 maja 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo oznaczone datą 19 maja 2009 r. i zatytułowane jako "pozew". Wskazał w nim, że skarży Radę W. reprezentowaną przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami [...] o naruszenie warunków uchwały nr [...] w części określającej sposób wyliczenia podwyżki czynszu w oparciu o status lokalu i jego wartość, wiek budynku i jego wartość jak i położenie posiadłości w znacznej odległości od głównych linii komunikacyjnych stanowiących podstawę wyceny jego atrakcyjności jak i odległości od centrum miasta. Wniósł o ponowne przeliczenie kwoty czynszu oraz o zasądzenie obowiązku zwrotu dokonanej nadpłaty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że sprawa podwyżki czynszu nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jednocześnie organ wniósł, aby w przypadku uznania przez Sąd, iż przedmiotem skargi jest cytowana w skardze uchwała Rady W., powiadomić o powyższym wskazany organ. Sąd pismem z dnia 28 lipca 2009 r. (odebranym w dniu 30 lipca 2009 r.) - pod rygorem odrzucenia skargi - wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni poprzez wskazanie jaki akt lub czynność uczynił on przedmiotem skargi z dnia 19 maja 2009 r. J. C. w piśmie z dnia 3 sierpnia 2009 r. (złożonym osobiście do Sądu w dniu 4 sierpnia 2009 r.) wyjaśnił, iż skarży: 1. decyzję Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami z dnia [...] kwietnia 2009 r. w kwestii wysokości podwyżki bez uwzględnienia stanu budynku i jego lokalizacji naruszającą podstawy jej określenia w oparciu o wartość posesji jej stan oraz koszty utrzymania, 2. brak decyzji o zwrocie nadpłaty czynszu wynikłej z dezinformowania Powoda o wysokości czynszu i jego regulowaniu (zaistniałych nadpłatach lub niedpołatach). Zagarnięcie tej kwoty, 3. zwłokę w wydaniu decyzji dofinansowania do czynszu na prawach równości z obywatelami RP przynależną z zaświadczenia o trudnej sytuacji materialnej, która nie poprawiła się od ostatnio przyznanego dodatku, 4. brak decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego należnego z tytułu nabytych uprawnień wynikłych z choroby i opieki nad niepełnosprawną córką. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Odnosząc się do przedmiotu skargi wskazanego w pkt 1 pisma z dnia 3 sierpnia 2009 r., wskazać należy, że sprawy cywilne dotyczące wysokości czynszu najmu lokalu mieszkalnego mają charakter cywilnoprawny, albowiem stosunek najmu ma oparcie w przepisach prawa cywilnego, w szczególności przepisach regulujących prawa i obowiązki stron umowy najmu lokalu mieszkalnego. Stosunki prawne powstałe na tle tego rodzaju umów reguluje przede wszystkim ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) oraz ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733 z późn. zm.). Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.) sprawy ze stosunków z zakresu prawa cywilnego są sprawami cywilnymi. Do rozpoznawania sprawy tego rodzaju powołane są sądy powszechne. Natomiast zaskarżone pismo Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami z dnia [...] kwietnia 2009 r. wypowiadające umowę najmu w części dotyczącej wysokości czynszu nie jest aktem z zakresu administracji publicznej. Odnośnie natomiast przedmiotu zaskarżenia wskazanego w pkt 2-4 pisma z dnia 3 sierpnia 2009 r., stwierdzić trzeba, że skarżący wbrew wezwaniu Sądu nie wskazał w sposób jednoznaczny przedmiotu skargi. Niewykonanie przez J. C. wezwania Sądu powoduje, że złożoną skargę w tym zakresie należy uznać za niespełniającą wymogów formalnych określonych w art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z tym przepisem skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy i określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Powyższe wymagania muszą być spełnione przynajmniej w stopniu umożliwiającym nadanie skardze dalszego biegu. Mając więc na uwadze fakt, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a nadto iż skarga z dnia 19 maja 2009 r. nie spełnia wskazanych powyżej wymogów formalnych skargi, a braków tych nie uzupełniono w zakreślonym terminie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 3, oraz art. 58 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.