II SA/Wa 997/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. C. na pismo Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami [...] w Dzielnicy [...] W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie podwyższenia stawki czynszu za najem lokalu mieszkalnego postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym - J. C. skierował w dniu 18 maja 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo oznaczone datą 19 maja 2009 r. i zatytułowane jako "pozew". Wskazał w nim, że skarży Radę W. reprezentowaną przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami [...] o naruszenie warunków uchwały nr [...] w części określającej sposób wyliczenia podwyżki czynszu w oparciu o status lokalu i jego wartość, wiek budynku i jego wartość jak i położenie posiadłości w znacznej odległości od głównych linii komunikacyjnych stanowiących podstawę wyceny jego atrakcyjności jak i odległości od centrum miasta. Wniósł o ponowne przeliczenie kwoty czynszu oraz o zasądzenie obowiązku zwrotu dokonanej nadpłaty. Sąd pismem z dnia 28 lipca 2009 r. (odebranym w dniu 30 lipca 2009 r.) - pod rygorem odrzucenia skargi - wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni poprzez wskazanie jaki akt lub czynność uczynił on przedmiotem skargi z dnia 19 maja 2009 r. J. C. w piśmie z dnia 3 sierpnia 2009 r. (złożonym osobiście do Sądu w dniu 4 sierpnia 2009 r.) wyjaśnił, iż skarży: 1. decyzję Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami z dnia [...] kwietnia 2009 r. w kwestii wysokości podwyżki bez uwzględnienia stanu budynku i jego lokalizacji naruszającą podstawy jej określenia w oparciu o wartość posesji jej stan oraz koszty utrzymania, 2. brak decyzji o zwrocie nadpłaty czynszu wynikłej z dezinformowania Powoda o wysokości czynszu i jego regulowaniu (zaistniałych nadpłatach lub niedpołatach). Zagarnięcie tej kwoty, 3. zwłokę w wydaniu decyzji dofinansowania do czynszu na prawach równości z obywatelami RP przynależną z zaświadczenia o trudnej sytuacji materialnej, która nie poprawiła się od ostatnio przyznanego dodatku, 4. brak decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego należnego z tytułu nabytych uprawnień wynikłych z choroby i opieki nad niepełnosprawną córką. Następnie w dniu 5 sierpnia 2009 r. skarżący złożył wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Ponadto zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu powołanego art. 247 ustawy oznacza także oczywistą niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r. sygn. akt OZ 377/04, niepubl.). Odmienna interpretacja obowiązujących w tym zakresie przepisów prowadziłaby do nieuzasadnionego przyznawania pomocy ze środków publicznych w przypadku oczywistej bezzasadności żądań podniesionych przez skarżącego. Ponadto przyznanie pełnomocnika na danym etapie postępowania nie prowadziłoby do usunięcia wad powodujących niedopuszczalność skargi. W tym miejscu wskazać należy, że skarga J. C. z dnia 19 maja 2009 r., sprecyzowana pismem z dnia 3 sierpnia 2009 r. jest niedopuszczalna. Sprawy cywilne dotyczące wysokości czynszu najmu lokalu mieszkalnego mają charakter cywilnoprawny, albowiem stosunek najmu ma oparcie w przepisach prawa cywilnego, w szczególności przepisach regulujących prawa i obowiązki stron umowy najmu lokalu mieszkalnego. Stosunki prawne powstałe na tle tego rodzaju umów reguluje przede wszystkim ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) oraz ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733 z późn. zm.). Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.) sprawy ze stosunków z zakresu prawa cywilnego są sprawami cywilnymi. Do rozpoznawania sprawy tego rodzaju powołane są sądy powszechne. Z tej przyczyny skarga w zakresie wskazanym w pkt 1 pisma precyzującego z dnia 3 sierpnia 2009 r. jest niedpouszczalna. Odnośnie natomiast przedmiotu zaskarżenia wskazanego w pkt 2-4 pisma precyzującego stwierdzić trzeba, że skarżący wbrew wezwaniu Sądu nie wskazał w sposób jednoznaczny przedmiotu skargi, stąd też niewykonanie przez J. C. wezwania Sądu powoduje, że złożoną skargę w tym zakresie należy uznać za niespełniającą wymogów formalnych określonych w art. 57 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym, z uwagi na fakt, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a nadto iż skarga z dnia 19 maja 2009 r. nie spełnia wskazanych wymogów formalnych skargi, a braków tych nie uzupełniono w zakreślonym terminie, prawo pomocy w niniejszej sprawie nie przysługuje. W tym stanie rzeczy należy uznać, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające odmowę przyznania prawa pomocy i Sąd, na podstawie art. 247 w związku z art. 58 § 1 pkt 1 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.