II SA/Wa 997/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Andrzej Góraj Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant specjalista – Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium za wybitne osiągnięcia – oddala skargę – W dniu 13 października 2017 r. Rektor Uniwersytetu [...] w K. przedstawił wniosek zaopiniowany przez Wydział Prawa i Administracji o przyznanie A. R. stypendium Ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2017/2018. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] działając na podstawie art 178 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. z 2017 r., poz. 2183) odmówił przyznania skarżącemu A. R. studentowi Uniwersytetu [...] w K. V roku jednolitych studiów magisterskich na kierunku [...], stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2017/2018. We wniosku z dnia [...] lutego 2018 r. do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie mu stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2017/2018 zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 107 § 3 k pa. poprzez niewskazanie, na podstawie jakich dowodów oraz jakiego sposobu ich oceny jego osiągnięcia wymienione w Części B wniosku pkt 1 lit. (a) i (b) oraz pkt 5 lit (b)-(l) uznane zostały za niemające charakteru wybitnego, przez co nie została za nie przyznana punktacja; 2) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 80 k.p.a. poprzez nierzetelną ocenę przedstawionych przez niego osiągnięć, niezgodną z zasadą swobodnej oceny dowodów, polegającą na pominięciu dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a także sprzeczną z zasadami logiki formalnej ocenę dowodów przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Pismem z dnia [...] marca 2018 r., skarżący przedstawił dodatkowe dokumenty do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 178 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, stypendia ministra za wybitne osiągnięcia przyznaje studentom minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego na wniosek rektora uczelni zaopiniowany przez radę podstawowe] jednostki organizacyjnej, a w przypadku uczelni nie posiadającej podstawowej jednostki organizacyjnej - przez senat uczelni. Zgodnie z art. 181 ust. 2 ustawy, stypendium ministra za wybitne osiągnięcia może być przyznane studentowi posiadającemu wybitne osiągnięcia naukowe lub artystyczne związane ze studiami, lub wybitne osiągnięcia w sporcie. W dniu [...] marca 2018 r. student przedstawił dodatkowe dokumenty do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z kolei zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia przyznawanych studentom (Dz. U. poz. 1050), stypendium na dany rok akademicki może być przyznane studentowi, który zaliczył rok studiów w poprzednim roku akademickim i uzyskał w danym roku akademickim wpis na kolejny rok studiów przewidziany w planie studiów albo został przyjęty na studia drugiego stopnia oraz uzyskał w okresie studiów: 1) wybitne osiągnięcia naukowe lub artystyczne związane z odbywanymi studiami lub 2) wybitne osiągnięcia w sporcie. Natomiast w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia, za wybitne osiągnięcia naukowe uważa 1) autorstwo lub współautorstwo publikacji naukowych w czasopismach naukowych ujętych w wykazie ogłoszonym przez ministra właściwego do spraw nauki zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2016 r. poz. 2045, z późn. zm.) lub w formie książki, o zasięgu co najmniej krajowym, z wyłączeniem publikacji pokonferencyjnych, 2) udział w projektach badawczych realizowanych samodzielnie przez uczelnię, 3) udział w projektach badawczych realizowanych przez uczelnię we współpracy z innymi uczelniami lub jednostkami naukowymi, w tym zagranicznymi, 4) autorstwo lub współautorstwo wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego, topografii układu scalonego łub wyhodowanej albo odkrytej i wyprowadzonej odmiany rośliny: a) na które udzielono odpowiednio patentu na wynalazek, prawa ochronnego na wzór użytkowy, prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, prawa z rejestracji topografii układu scalonego lub przyznano wyłączne prawo do odmiany rośliny albo b) które zostały zgłoszone w celu uzyskania odpowiednio patentu na wynalazek, prawa ochronnego na wzór użytkowy, prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, prawa z rejestracji topografii układu scalonego lub w sprawie których zostały złożone wnioski o przyznanie prawa do ochrony wyhodowanej albo odkrytej i wyprowadzonej odmiany rośliny, 5) referaty własne wygłoszone samodzielnie na konferencjach naukowych, w których uczestniczyli prelegenci co najmniej z pięciu ośrodków akademickich, 6) nagrody uzyskane w konkursach o zasięgu międzynarodowym, w których uczestniczyli studenci uczelni co najmniej z pięciu państw, z wyłączeniem konkursów organizowanych w ramach konferencji oraz konkursów o przyznanie innych stypendiów – o wysokiej randze łub wysokim poziomie innowacyjności. Z kolei zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia, zarządzeniem Ministra z dnia 26 października 2015 r. (Dz. Urz. MNiSW poz. 58, z późn. zm.) do oceny wniosków został powołany Zespół do spraw oceny wniosków o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia w liczbie 24 członków reprezentujących osiem obszarów wiedzy określonych w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (Dz. U. Nr 179, poz. 1065). Powołanie zewnętrznego zespołu eksperckiego miało na celu zapewnienie maksymalnego obiektywizmu oceny. Natomiast Zespół w dniu 9 listopada 2017 r. uchwalił szczegółowe wytyczne dotyczące sposobu oceny wniosków o przyznanie stypendium ministra w roku akademickim 2017/2018. Uchwała ta zawierała wskazówki dla ekspertów dotyczące uznawania określonych osiągnięć za wybitne, mające na celu zagwarantowanie, aby oceny przygotowane przez poszczególnych członków Zespołu były dokonane według jednolitych zasad. Dla zapewnienia przejrzystości procedury, wytyczne te są udostępnione na stronie internetowej urzędu Ministra. Wnioski o przyznanie stypendium były oceniane przez Zespół metodą punktową w ramach poszczególnych obszarów wiedzy reprezentowanych przez ekspertów z danej dziedziny wiedzy oraz sztuki. Przy ocenie osiągnięć członkowie Zespołu kierowali się jego wybitnymi cechami, wykorzystując przy tym swoją ekspercką wiedzę w odpowiednich dziedzinach oraz mając na uwadze prestiżowy charakter stypendium. Punkty przyznawane były wyłącznie za osiągnięcia naukowe o wysokiej randze lub wysokim poziomie innowacyjności. Zgodnie z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, przy ocenie wniosków brane były pod uwagę osiągnięcia uzyskane w okresie zaliczonych lat studiów, a więc w przypadku studentów studiów pierwszego stopnia łub jednolitych studiów magisterskich - w okresie od daty rozpoczęcia tych studiów do 30 września 2017 r., a w przypadku studentów studiów drugiego stopnia - w okresie od daty rozpoczęcia studiów pierwszego stopnia poprzedzających studia drugiego stopnia do 30 września 2017 r. Jeżeli student otrzymał stypendium w poprzednich latach, ocenie wniosku podlegał okres od 1 października roku akademickiego, w którym ostatnio otrzymał stypendium, do 30 września 2017 r. Liczba punktów za dane osiągnięcie naukowe zależała w szczególności od typu osiągnięcia, jego rangi, wartości naukowej, poziomu innowacyjności, pełnionej roli lub wkładu autorskiego. Przy każdej z kategorii osiągnięć wymienionych w § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia przyznawanych studentom, Zespół określił maksymalną możliwą do przyznania liczbę punktów. Tak więc student mógł uzyskać nie więcej niż: 40 pkt - za każdą publikację w czasopiśmie naukowym lub wydaną w formie książki, 20 pkt - za autorstwo iub współautorstwo wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego, topografii układu scalonego lub wyhodowanej, odkrytej i wyprowadzonej odmiany rośliny albo za nagrodę uzyskaną w konkursie o zasięgu międzynarodowym, 10 pkt - za udział w projekcie badawczym realizowanym przez uczelnię we współpracy z innymi uczelniami lub jednostkami naukowymi oraz 5 pkt - za udział w projekcie badawczym realizowanym samodzielnie przez uczelnię albo za referat własny wygłoszony samodzielnie na konferencji naukowej. Przy punktacji rodzajów osiągnięć nie mogły być stosowane ułamki punktów; najmniejszą jednostkę stanowił 1 pkt. W przypadku oceny publikacji, maksymalna punktacja mogła być przyznana za artykuły w najbardziej prestiżowych czasopismach lub publikacje książkowe w wydawnictwach o wysokiej randze oraz za wysoki wkład autorski w publikację. Niższy wkład autorski (od 16 do 85%) oznaczał mniejszy mnożnik punktowy i tym samym odpowiednio niższą punktację. Przy wkładzie mniejszym niż 16%, publikacje nie były punktowane. Ponadto w kategorii tej nie były uwzględniane: publikacje w czasopismach spoza wykazu czasopism naukowych określonych w części A, B lub C wykazu czasopism naukowych, publikacje w formie książki o zasięgu mniejszym niż krajowy, publikacje (monografie) pokonferencyjne lub monografie podsumowujące konferencje naukowe (w tym zawierające wygłoszone podczas konferencji referaty), publikacje, które nie zostały wydane drukiem, a w przypadku artykułów zamieszczonych w internetowych wersjach czasopism naukowych - nie zostały udostępnione, a także publikacje o niskiej wartości naukowej lub o niskiej innowacyjności tematycznej. W przypadku oceny projektów badawczych, maksymalna punktacja mogła być przyznana za udział w projektach o wysokim poziomie innowacyjności, w których student odgrywał znaczącą rolę. Projekty o niższej innowacyjności, w których student pełnił mniej znaczącą funkcję, uzyskiwały odpowiednio mniejszą liczbę punktów. Udział w projektach nieinnowacyjnych nie był punktowany. Ponadto w kategorii tej nie był uwzględniany: udział studenta w projektach badawczych, które nie były realizowane bezpośrednio przez uczelnię macierzystą, udział w projektach uczelni prowadzonych w ramach pracy w kole naukowym czy udział w projektach, w których instytucją współpracującą z uczelnią macierzystą nie była inna uczelnia ani jednostka naukowa. W przypadku oceny autorstwa wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego, topografii układu scalonego lub wyhodowanej, odkrytej i wyprowadzonej odmiany rośliny, maksymalna punktacja mogła być przyznana za uzyskanie patentu na wynalazek, prawa ochronnego na wzór użytkowy lub prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oraz za wysoki wkład autorski. Mniejszą liczbę punktów uzyskiwały zgłoszenia ww. osiągnięć do odpowiednich instytucji oraz niższy wkład autorski (od 16 do 85%). Przy wkładzie mniejszym niż 16%, wymienione osiągnięcia nie były punktowane. W przypadku oceny referatów, maksymalna punktacja mogła być przyznana za referaty o wysokiej innowacyjności tematycznej wygłoszone podczas międzynarodowych konferencji za granicą. Referaty o niższej wartości naukowej lub wygłoszone na konferencjach ogólnopolskich uzyskiwały mniejszą liczbę punktów, zaś wystąpienia na konferencjach o niskiej randze nie uzyskiwały punktów w ogóle. Ponadto w kategorii tej nie były uwzględniane: referaty, które nie zostały przez studenta samodzielnie opracowane i samodzielnie wygłoszone, inne niż referaty formy prezentacji na konferencjach (np. postery naukowe, plakaty naukowe), a także referaty wygłoszone na konferencjach, w których uczestniczyła nieliczna reprezentacja innych uczelni (mniej niż pięć ośrodków naukowych) lub na konferencjach o zasięgu regionalnym. W przypadku nagród w konkursach, maksymalna punktacja mogła być przyznana za czołowe miejsca (od 1 do 5) zdobyte indywidualnie w konkursach międzynarodowych o dużym prestiżu i licznym uczestnictwie zawodników. Dalsze miejsca (od 6 do 10) w konkursach, nagrody zespołowe, nagrody w konkursach o niższym prestiżu lub mniej licznym uczestnictwie zawodników lub drużyn uzyskiwały mniejszą liczbę punktów. Zajęcie miejsc wykraczających poza 10 miejsce nie powodowało uzyskania punktów w ogóle. Ponadto w kategorii tej nie były uwzględniane: nagrody w konkursach nieposiadających międzynarodowego zasięgu, a więc konkursach, w których zabrakło rywalizacji pomiędzy studentami uczelni z różnych państw, nagrody w konkursach, w których uczestniczyła nieliczna reprezentacja studentów uczelni z innych państw (mniej niż pięciu uczelni), nagrody uzyskane w konkursach organizowanych w ramach konferencji (np. konkursy referatowe), wyróżnienia w konkursach czy nagrody uzyskane w konkursach o przyznanie innych stypendiów. Dalej wyjaśniono, że zawarta w wytycznych dotyczących sposobu oceny wniosków liczba punktów za dany rodzaj osiągnięcia (typ publikacji, rolę w projekcie, rodzaj konferencji, miejsce w konkursie) była wartością maksymalną. Wyznaczała ona górny limit punktów, które ekspert Zespołu mógł przyznać za dany typ osiągnięcia. Oznacza to, że Zespół mógł przyznać za dany rodzaj osiągnięcia wielokrotność 1 pkt, aż do osiągnięcia ww. limitu, a w przypadku niskiej rangi lub niskiego poziomu innowacyjności - 0 pkt. Podkreślono, że ocena wniosków miała charakter porównawczy. Zespół oceniał dany wniosek za osiągnięcia naukowe na tle wniosków innych studentów w ramach danego obszaru wiedzy. Z tego względu możliwe były różnice w punktacji podobnych osiągnięć w różnych obszarach wiedzy. Porównywalność punktacji w różnych obszarach wiedzy została zapewniona poprzez zastosowanie przeliczenia punktacji wniosków w ramach poszczególnych obszarów według jednakowej skali (od 0 do 100 pkt). Każdy wniosek zawierający osiągnięcia naukowe był przeliczany proporcjonalnie do 100 punktów względem średniej arytmetycznej z pięciu wniosków z najwyższą liczbą punktów za osiągnięcia naukowe w danym obszarze wiedzy, przy czym średnia ta nie mogła być niższa niż 50 pkt. Opisana wyżej metoda zapewniała sprawiedliwy rozkład punktów, niezależny od potencjalnie odmiennego poziomu punktowania osiągnięć w ramach różnych obszarów wiedzy. Jak wynika z powyższego, maksymalna punktacja wniosku wynosiła 100 pkt. Na podstawie indywidualnych protokołów ocen dokonanych przez Zespół w pierwszej instancji, Minister sporządził listę rankingową wniosków uszeregowanych według liczby punktów przeliczonych zgodnie z powyższą metodą. W ramach środków finansowych w budżecie przeznaczonych na stypendia za wybitne osiągnięcia oraz limitu liczby i kwoty stypendiów określonych w § 8 rozporządzenia, w dniu 13 grudnia 2017 r. Minister przyznał 645 stypendiów studentom, których wniosek po przeliczeniu uzyskał co najmniej 10,00 pkt. Natomiast przystępując do ponownej oceny wniosku, organ dopełnił wymogu określonego w § 77 § 1 k.p.a., gromadząc materiał dowodowy w sposób wyczerpujący. Pismem z dnia 16 lutego 2018 r. organ poinformował studenta o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, m in. o prawie strony dostępu do akt sprawy oraz prawie do zgłaszania dowodów. Wskazał również termin załatwienia sprawy, zgodnie z art. 36 k.p.a. Cała dokumentacja sprawy została przedstawiona Zespołowi do powtórnej oceny. Zespół dokładnie przeanalizował każde z przedstawionych przez studenta osiągnięć, bazując na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym (w tym dokumentach dostarczonych w toku postępowania) oraz korzystając z ogólnodostępnych źródeł zewnętrznych, m.in. baz publikacji naukowych (np. Biblioteki Narodowej, PBN, BazHum), baz zintegrowanego systemu informacji o nauce i szkolnictwie wyższym POL-on (moduł "Projekty naukowe", moduł "Wykaz zorganizowanych konferencji naukowych"), stron internetowych uczelni i ich jednostek, stron internetowych wydawnictw, opublikowanych programów konferencji czy raportów z konferencji. Ocena wniosku opierała się także na wiedzy wynikającej z obecności w Zespole ekspertów w różnych dziedzinach nauki, posiadających rozeznanie w treści publikacji i aktualnych zdobyczach naukowych. Zgodnie z protokołem ponownej oceny wniosku o przyznanie skarżącemu stypendium stwierdzono, że spośród 14 przedstawionych osiągnięć Zespół uwzględnił 1, za które przyznał 4,00 pkt w kategorii "referaty własne wygłoszone samodzielnie na konferencjach naukowych" (za 1 referat). Przy ocenie nie uwzględniono 2 publikacji, 11 referatów na konferencjach. Powód nieprzyznania punktów za wymienione osiągnięcia to: niska ranga wydawnictwa (1a-b), niska innowacyjność tematyki publikacji (Ib), niska ranga konferencji (5b-l). Po ponownej analizie wniosku Zespół nie znalazł podstaw do zmiany punktacji. W odniesieniu do publikacji 1a - niska ranga wynika nie z rangi wydawcy, czyli Wydawnictwa Instytutu Historii UŁ, lecz z rangi samej publikacji (teksty studentów i redakcja dokonana przez studentów). Książki brak na stronach internetowych Wydawnictwa UŁ, a także księgarń. Publikacja 1b posiada niską rangę z uwagi na wydawcę (koło naukowe), jak i niską rangę samej publikacji. Odnośnie do konferencji 5b-1, ich niska ranga wynika z organizacji (konferencje masowe, skierowane do studentów) oraz ze statusu organizatora (studenckie koła naukowe). Liczba wygłoszonych referatów (tylko od stycznia do września 2017 r. było ich 9, nawet po 2 w miesiącu) nie sprzyja utrzymaniu wysokiego poziomu naukowego referatów i innowacyjności. Wskazano, że konferencje opisane w piśmie z dnia 10 marca 2018 r. (5i, 5b, 5c, 5a) zostały poddane dokładnej analizie przez Zespół. Trzy pierwsze konferencje były organizowane przez koła naukowe. Fakt, że współorganizatorem konferencji 5i była Katedra K. U[...] nie wpłynął na zmianę punktacji wniosku. O punktacji i uznaniu konferencji jako niskiej rangi zdecydował charakter tej konferencji. Jeden dzień konferencji był przeznaczony na referaty studentów, drugi - ekspertów i pracowników naukowych, przy czym większość referentów stanowili jednak studenci. Ponadto, jak wskazał wnioskodawca, co znalazło też potwierdzenie w załączonej dokumentacji, również w konferencjach (5b, 5c) większość prelegentów stanowili studenci, a zatem wygłoszenie referatu na tych konferencjach, nie stanowiło osiągnięcia wybijającego na tle innych studentów. Przyznanie punktów za referat na konferencji 5a wynikało z tego, że zdecydowana większość referentów stanowiły osoby posiadające stopnie i tytuły naukowe, a konferencja była organizowana przez uczelnię. Jak wynika z powyższego, jedynie niewielki odsetek osiągnięć studenta został zakwalifikowany do kategorii wybitnych osiągnięć naukowych (uznano 1 z 14 wskazanych we wniosku osiągnięć). Część osiągnięć przedstawionych we wnioskach studentów, wbrew opiniom uczelni zawartym w części A pkt 10 wniosku, nie została zweryfikowana przed przekazaniem Ministrowi pod kątem ich wybitności oraz spełniania warunków określonych w przepisach rozporządzenia, bowiem § 3 ust. 1 rozporządzenia wymienia także warunek posiadania wysokiej rangi lub wysokiego poziomu innowacyjności, odnoszący się do wszystkich aktywności wymienionych w pkt 1 - 6. Podkreślono, że Słownik Języka Polskiego PWN definiuje słowo "wybitny" jako "wybijający się ponad przeciętność". W związku z tym Zespół oceniając wniosek, starał się wyłonić spośród przedstawionych osiągnięć tylko takie, które wyróżniały studenta na tle innych studentów i cechowały się ponadprzeciętnością. Powszechność i powtarzalność niektórych osiągnięć przedstawionych we wnioskach studentów (publikacji, monografii, konferencji) sprawiła, że wiele z nich straciło walor ponadprzeciętności. Przy ocenie Zespół nie mógł się kierować wyłącznie aspektem ilościowym. Zawarte w wytycznych oceny przedziały punktowe ("widełki") pozwalały na ocenę pod kątem jakościowym. Brak takiej możliwości odbierałoby sens istnienia zespołu ekspertów i czyniłoby ocenę automatyczną, a tym samym sprowadzałoby rolę organu wyłącznie do obliczenia punktów zgodnie z kluczem oceny. Tak więc w przypadku wniosków zawierających kilkanaście lub kilkadziesiąt osiągnięć danego typu, z zasady nie wszystkie te dokonania mogły mieć wybitny charakter. Uzyskanie wybitnego osiągnięcia wymaga bowiem dużego zaangażowania, pracy i talentu, a więc statystycznie nie zdarza się często. Kilkuletnie doświadczenie Zespołu w zakresie oceny wniosków wskazuje na często występujące zjawisko prezentowania w pojedynczych wnioskach wielu referatów o niskiej innowacyjności i wartości naukowej, często z różnych dziedzin, wygłoszonych w krótkich odstępach czasowych na różnych konferencjach. Dotyczy to również udziału w projektach badawczych (często prowadzonych równoległe), który obejmował działania o charakterze technicznym, pomocniczym. Zdaniem Zespołu nie świadczy to wysokiej jakości tych referatów lub projektów. Dla przykładu, przygotowanie wartościowego pod względem naukowym referatu na konferencję o wysokiej randze to najczęściej efekt wielotygodniowych prac. Według Zespołu, wspomniane wyżej praktyki podyktowane były w dużej mierze chęcią ilościowego (a nie jakościowego) podwyższenia dorobku naukowego przy ubieganiu się o różne stypendia, w tym stypendium ministra. Referaty o niskiej wartości naukowej czy też udział w projektach mający charakter nienaukowy nie były więc punktowane przy ocenie wniosków. Podejmując rozstrzygnięcie wskazano tym samym, że ilościowe, sztuczne zwiększanie dorobku naukowego nie może być sposobem do uzyskania stypendium za wybitne osiągnięcia. Ocena wniosków przez Zespół była oceną porównawczą. To, że dane osiągnięcie nie uzyskało maksymalnej liczby punktów, oznaczało, że we wnioskach innych studentów znajdowały się dokonania o wyższej randze lub o wyższym poziomie innowacyjności, które w porównaniu z wnioskiem danego studenta, zasługiwały na większą liczbę punktów. Ocena danego osiągnięcia pod kątem rangi lub poziomu innowacyjności pozwalała na dokładniejsze jego pozycjonowanie względem osiągnięć innych studentów i prawidłowe umiejscowienie wniosku w rankingu. Odnosząc się do zarzutu nieprzyznania punktów za autorstwo lub współautorstwo publikacji naukowych zaznaczono, że nawet jeżeli dana publikacja spełniała formalne warunki określone w § 3 ust. 1 pkt i rozporządzenia, tj. była publikacją naukową w czasopiśmie naukowym ujętym w wykazie czasopism punktowanych MNiSW lub w formie książki o zasięgu co najmniej krajowym, do uznania tego osiągnięcia za wybitne konieczna była również wysoka ranga lub wysoki poziom innowacyjności. Podkreślono, że stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji "niska ranga wydawnictwa" nie oznaczało wyłącznie niskiej rangi przedsiębiorstwa przygotowującego i publikującego teksty autorów. Drugim znaczeniem słowa "wydawnictwo" jest zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, "czasopismo lub książka wydane drukiem". Zespół przyjął, że na rangę publikacji (wydawnictwa) w największym stopniu wpływał wydawca publikacji. Z powodu dużej liczby publikacji, których wydawcą było koło naukowe lub uczelnia macierzysta, Zespół w dużej mierze nie uznawał artykułów w tego typu publikacjach za osiągnięcie wybijające się na tle osiągnięć innych studentów. Ponadto na rangę publikacji (wydawnictwa) wpływał: odsetek studentów wśród współautorów danej publikacji, liczba i pozycja recenzentów, innowacyjność tematyki artykułów czy konkurencyjność warunków przyjęcia danego artykułu do druku w danej publikacji. Publikacje były weryfikowane na podstawie wiedzy ekspertów oraz dostępnych baz wydawnictw naukowych (np. Polska Bibliografia Naukowa, Biblioteka Narodowa, BazHum, etc ). Liczba punktów przyznawanych w tej kategorii była tym wyższa, im bardziej student wyróżniał się swoją publikacją na tle innych studentów ubiegających się o stypendium. Z kolei odnosząc się do zarzutu nieprzyznania punktów za referaty wygłoszone na konferencjach (Zespół uwzględnił 1 z 12 referatów) wskazano, że nawet jeżeli dany referat spełniał warunki formalne określone w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, tj. był wyłącznego autorstwa oraz został samodzielnie wygłoszony przez studenta, a w konferencji uczestniczyli prelegenci co najmniej z pięciu ośrodków akademickich, aby uznać to osiągnięcia za wybitne, konferencja musiała mieć wysoką rangę, a referat powinien był cechować się wysokim stopniem innowacyjności. Największy wpływ na rangę konferencji miał jej organizator. Z uwagi na powszechny charakter konferencji organizowanych przez koła naukowe, Zespół w dużej mierze nie uznawał je za konferencje o wysokiej randze, a wygłaszanie referatów na tego typu konferencjach nie stanowiło wybijającego się (wybitnego) osiągnięcia na tle osiągnięć innych studentów. Duży wpływ na rangę konferencji miał również: odsetek studentów wśród wszystkich prelegentów, innowacyjność tematyki referatów przedstawianych na konferencji, renoma uczelni lub instytucji patronującej konferencji, liczba uczestników z zagranicy, renoma zaproszonych gości czy konkurencyjność warunków uczestnictwa w konferencji. Nie bez znaczenia jest fakt, że w przypadku wielu konferencji możliwość wygłoszenia referatu była uzależniona jedynie od wniesienia opłaty na rzecz organizatorów, bez uprzedniej szczegółowej selekcji prezentowanych referatów. Liczba punktów przyznawanych w tej kategorii była tym wyższa, im bardziej student wyróżniał się swoim referatem wygłoszonym na konferencji na tle innych studentów ubiegających się o stypendium. Po proporcjonalnym przeliczeniu liczby punktów uzyskanych przez studenta do 100 pkt względem średniej arytmetycznej z pięciu wniosków z najwyższą liczbą punktów w obszarze nauk społecznych (tj. 51 pkt) oraz po zaokrągleniu w dół do pełnej jedności wniosek uzyskał ostatecznie 7,00 pkt. Minister zgodził się z punktacją wniosku oraz opinią Zespołu wyrażoną w protokole ponownej oceny wniosku o przyznanie skarżącemu stypendium ministra. Liczba uzyskanych punktów, w stosunku do oceny wniosku w pierwszej instancji, nie uległa zmianie. W roku akademickim 2017/2018 stypendium ministra za wybitne osiągnięcia otrzymali studenci, których wniosek uzyskał co najmniej 10,00 pkt. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący A. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania zarzucając: naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) § 3 pkt 1 i pkt 5 w zw. z § 3 in fine rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia przyznawanych studentom (Dz.U.2015.1050) poprzez przyjęcie, iż sformułowanie "o wysokiej randze lub wysokim poziomie innowacyjności" jest koniunkcją, w związku z czym przesłanki "wysokiej rangi" oraz "wysokiego poziomu innowacyjności" w odniesieniu do wybitnych osiągnięć naukowych, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, powinny być spełnione łącznie, podczas gdy sformułowanie to jest alternatywą zwykłą (z uwagi na użyty przez prawodawcę spójnik "lub"), w związku z czym do uznania osiągnięcia za osiągnięcie wybitne wystarczające jest spełnienie jednej z wymienionych przesłanek; b) § 3 pkt 1 i pkt 5 w zw. z § 3 in fine rozporządzenia poprzez przyjęcie, iż osiągnięcie, by być uznanym za osiągnięcie wybitne w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 1, spełniać musi szereg kryteriów mających stricte formalny charakter (np. liczba prelegentów niebędących studentami pośród wszystkich prelegentów na konferencji naukowej), podczas gdy kryteria te nie zostały wymienione w § 3; naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 8 § 2 k.p.a. poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym ze względu na wprowadzenie, podczas oceny osiągnięć przedstawionych przez niego, dodatkowych kryteriów, nieprzyjmowanych dotychczas przez Ministra przy rozstrzyganiu spraw o przyznanie stypendium ministra (np. kryterium podziału konferencji na panel ekspercki i panel dla studentów, co miałoby uzasadniać jej niską rangę); b) art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie, podczas oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (np. zaświadczenia o dokonywanej selekcji referatów zakwalifikowanych do wygłoszenia na konferencji przez komitet naukowy, składający się z pracowników naukowych Katedry K. U[...]), jak również poprzez dokonanie oceny sprzecznej z zasadami poprawnego rozumowania (logiką) (np. wskazanie, iż na niską rangę konferencji wpływał fakt, że wnioskodawca w okresie od stycznia do września 2017 r. brał udział w 9 konferencjach naukowych, podczas gdy jedna z tych konferencji została uznana przez Ministra za konferencję wysokiej rangi); c) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie, na podstawie jakich dowodów Minister dokonał określonych ustaleń (np. tego, iż redakcji jednej z monografii dokonywali studenci, podczas gdy w rzeczywistości nie dokonywali jej studenci), jak również niewypowiedzenie się co do szeregu przedstawionych przez niego dowodów (np. harmonogramów konferencji wskazujących na liczbę prelegentów z ośrodków zagranicznych); 3) naruszenie przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 1997.78.483 z późn. zm.), tj. a) art. 32 ust. 1 poprzez nieuznanie jednej z przedstawionych przez wnioskodawcę publikacji za publikację wysokiej rangi ze względu na fakt, iż opublikowane zostały w niej teksty studentów, podczas gdy w przypadku innych studentów ubiegających się o stypendium ministra publikacje takie uznawane były za publikacje wysokiej rangi, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu podał, że Minister dokonał błędnej wykładni § 3 pkt 1 i pkt 5 w zw. z § 3 in fine rozporządzenia, ponieważ nie przyznał mu punktów za jedną z publikacji (pkt 1 lit. a wniosku) oraz 11 konferencji (pkt 5 lit. b-1) pomimo zakwestionowania jedynie ich rangi, a nie poziomu innowacyjności, jak również fakt, iż Minister, prezentując kryteria oceny wniosków, expressis verbis wskazał, że na rangę publikacji (wydawnictwa) wpływał innowacyjność tematyki artykułów tudzież, uzasadniając uznanie jego konferencji za konferencje niskiej rangi, nadmienił, iż wysoka częstotliwość partycypacji w owych wydarzeniach "nie sprzyja utrzymaniu wysokiego poziomu naukowego referatów i innowacyjności". W efekcie, bacząc na to, że Minister w uzasadnieniu decyzji explicite w odniesieniu do jednej z publikacji (pkt 1 lit. a wniosku) oraz 11 konferencji (pkt 5 lit. b-1) zakwestionował jedynie rangę, nie zaś poziom ich innowacyjności wskazano, iż z uwagi na spełnienie jednej z przesłanek wskazanych w § 3 m fine rozporządzenia (przesłanki wysokiego stopnia innowacyjności), za wspomniane osiągnięcia powinna zostać przyznana przez punktacja. Nieprzyznanie tej punktacji stanowiło niewątpliwie rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Dalej wskazał, że Minister, interpretując sformułowania "wysokiej rangi" oraz "wysokiego poziomu innowacyjności", wprowadził szereg kryteriów mających formalny, a nie jedynie ocenny charakter, naruszając w ten sposób regulacje materialnoprawne będące bezpośrednią podstawą rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji. Zatem Minister, dokonując wykładni sformułowań "wysokiej rangi" i "wysokiego poziomu innowacyjności", wprowadził szereg nie wynikających z rozporządzenia kryteriów mających stricte formalny, nie zaś ocenny charakter, takich jak: nieuwzględnianie w punktacji konferencji organizowanych przez koła naukowe, określony (acz niewskazany przez Ministra) odsetek współautorów publikacji/prelegentów na konferencji niebędących studentami, liczbę uczestników konferencji z zagranicy, podział programu konferencji na panel ekspercki i panel dla studentów, redakcję publikacji dokonywaną przez studentów (co przy okazji jest konstatacją sprzeczną z rzeczywistością, o czym będzie mowa w uzasadnieniu zarzutu z pkt. 2 lit. c). Wspomniane kryteria mają charakter identyczny jak te, które zostały wskazane expressis verbis w § 3 pkt 1 i 5 rozporządzenia, tj. (m.in. publikacja w formie książki, o zasięgu co najmniej krajowym, z wyłączeniem publikacji pokonferencyjnych; referaty własne wygłoszone samodzielnie na konferencjach naukowych, w których uczestniczyli prelegenci co najmniej z pięciu ośrodków akademickich). Przesłanki takie jak odsetek studentów (nie-studentów) będących prelegentami na konferencji naukowej czy będących współautorami publikacji (przy czym Minister nie wskazuje, jaki powinien być odsetek nie-studentów wśród prelegentów na konferencji/współautorów publikacji, zatem nie wiadomo, czy ma to być połowa, większość, czy też może 8/11), organizacja konferencji przez podmiot inny niż koło naukowe lub podział paneli konferencji na panel ekspercki i panel studencki mają dokładnie taki sam charakter, jak np. przesłanka prelegentów z co najmniej pięciu ośrodków akademickich, przy czym wspomniane kryteria przyjmowane są przez Ministra nie na podstawie wyraźnego wskazania ich w rozporządzeniu, lecz na podstawie enigmatycznych zabiegów wykładniczych tyczących pojęć niedookreślonych. Różnica charakteru wspomnianych przesłanek uwidacznia się tym jaskrawiej na tle innych wymienianych przez Ministra kryteriów ocenny rangi konferencji/publikacji, takich jak np. renoma uczelni lub instytucji patronującej konferencji, mających mają niewątpliwie charakter ocenny, a nie formalny. Nie ulega także wątpliwości, że przyjęty przez Ministra sposób interpretacji § 3 pkt 1 i pkt 5 w zw. z § 3 in fine rozporządzenia narusza wyrażoną w art. 7 Konstytucji zasadę praworządności, bowiem przeczy on granicom wyznaczonego przez ustawodawcę luzu interpretacyjnego w zakresie pojęć niedookreślonych, który to luz ograniczony jest regułami celowości, ratio legis i ratio iuris regulacji (por. W. Dziedziak, O dyskrecjonalności administracji publicznej w procesach stosowania prawa, [w:] Studia luridica Lublinensia vol. XXVI, 3, 2017, s. 30). Ponadto, przyjmowana przez Ministra wykładnia w/w sformułowań jest niedopuszczalna także z tego względu, że gdyby wnioskodawca ex ante wiedział o konieczności spełnienia wspomnianych kryteriów formalnych, brałby udział konferencjach i byłby współautorem publikacji, które owe kryteria by spełniały. Niezależnie od powyższego Minister przytoczył szereg kryteriów stanowiących przesłanki oceny rangi konferencji oraz rangi publikacji. Kryteria te są kryteriami tożsamymi z tymi, które Minister przyjmował w odniesieniu do szeregu innych spraw o stypendium ministra w okresie obowiązywania rozporządzenia z dnia 17 lipca 2015 r. Jednakowoż, oprócz przytoczonych kryteriów oceny rangi konferencji i rangi publikacji, tożsamych z kryteriami przyjmowanymi w innych sprawach o stypendium Ministra, wskazał on na dodatkowe kryteria uznania publikacji i konferencji za publikacje/konferencje niskiej rangi, takie jak: redakcja dokonana przez studentów, brak wymienienia książki na stronach internetowych Wydawnictwa UŁ i księgarń, podział paneli na konferencji na panel ekspercki i panel studencki. Kryteria te są kryteriami dodatkowymi w stosunku do tych, które przyjmowane były w odniesieniu do spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Nadmienił, że podobne wymogi mogłyby być ad hoc wskazywane przez Ministra bez końca, każdorazowo "uzasadniając" niską rangę publikacji/konferencji, zwłaszcza w kontekście tego, że część jego osiągnięć spełniała wszystkie z przesłanek wskazanych w decyzji z [...] marca 2018 r. Oparcie oceny poszczególnych dowodów m.in. o wspomniane kryteria stanowiło więc naruszenie wyrażonej w art. 8 § 2 k.p.a. zasady równego traktowania (por. P. M. Przybysz, Komentarz aktualizowany do art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego - teza 2, LEX nr 10688), a w rezultacie rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto oceniając materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie, Minister nie uwzględnił w ocenie wielu dowodów, mających fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Przede wszystkim, nie wziął w pod uwagę przedstawionych przez niego w piśmie z dnia [...] marca 2018 r. następujących dowodów: 1) zaświadczenia o dokonywanej selekcji merytorycznej referatów zakwalifikowanych do wygłoszenia na konferencji z pkt 5 lit. i wniosku przez komitet merytoryczny składający się z pracowników naukowych Katedry K. U[...] (zał. 3 w/w pisma), co ma istotne znaczenie w kontekście wskazanego przez Ministra kryterium oceny konkurencyjności warunków uczestnictwa w konferencji; 2) harmonogramu konferencji z pkt. 5 lit i wniosku, świadczącego o objęciu konferencji patronatem przez m.in. RPO, Rektora U[...], Marszałka Województwa [...], Wojewodę [...], Prezydenta Miasta [...], etc. (zał. 2 w/w pisma), mającego znaczenie w kontekście kryterium "renomy uczelni lub instytucji patronującej konferencji"; 3) haromonogramu konferencji z pkt 5 lit. b wniosku, świadczącego o liczbie prelegentów z zagranicznych ośrodków akademickich (zał. 5 w/w pisma), mającego istotne znaczenie w kontekście kryterium "liczby uczestników z zagranicy", stanowiącego jedno z kryteriów oceny rangi konferencji; 4) harmonogramu konferencji z pkt 5 lit. b wniosku oraz wydruku ze strony internetowej Ambasady Wenezueli w Polsce (zał. 5 i 6 w/w pisma), świadczącego o objęciu patronatem konferencji przez ambasadora Wenezueli w Polsce, mających znaczenie w kontekście kryterium "renomy uczelni lub instytucji patronującej konferencji"; 5) zaświadczenia o uczestnictwie i harmonogramu konferencji z pkt 5 lit. c wniosku (zał. 7 i 8 w/w pisma), świadczących o objęciu patronatem konferencji m.in. przez Kancelarię DLK Legał, Palestrę - Pismo Adwokatury Polskiej, Instytut Allerhanda, etc., mających znaczenie w kontekście kryterium "renomy uczelni lub instytucji patronującej konferencji"; 6) wydruku ze strony internetowej Katalogu Biblioteki Narodowej w odniesieniu do publikacji z pkt 1 lit. a wniosku (zał. 11 w/w pisma), świadczącego wysokiej randze wydawnictwa w kontekście kryterium "rangi wydawnictwa". 7) kserokopii stron tytułowych, stron ze stopką wydawniczą oraz stron ze spisem treści publikacji z pkt 1 lit. a i lit. b wniosku (zał. 10 i 12 w/w pisma), świadczących o liczbie i pozycji recenzentów publikacji, mających znaczenie w kontekście kryterium "liczby i pozycji recenzentów". Minister w żaden sposób nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2018 r. do wymienionych wyżej dowodów, ignorując fakt, iż miałyby one kapitalne znaczenie dla postępowania dowodowego i wniosków wyciągniętych na jego podstawie (przykładowo, zaświadczenie o dokonywanej przez komitet naukowy selekcji referatów zakwalifikowanych do wystąpienia na konferencji z pkt 5 lit. i wniosku, w połączeniu ze wskazanym w harmonogramie konferencji patronatem RPO, Marszałka Województwa [...], Wojewody [...] tudzież Prezydenta Miasta [...], czyli instytucji bardzo wysokiej rangi oraz z faktem, iż konferencja współorganizowana była przez Katedrę K. U[...], czyli podmiot niebędący kołem naukowym, powinny, wedle kryteriów oceny rangi konferencji przedstawionych przez Ministra, skutkować odmienną od przyjętej oceną osiągnięcia). Równocześnie, dokonując niekompletnej oceny dowodów zgromadzonych w toku postępowania, Minister czyni to w sposób całkowicie nielogiczny i niespójny. Stosownie zatem do ugruntowanego w judykaturze stanowiska, iż o przekroczeniu granic prawa do oceny dowodów można by mówić wtedy, gdyby organ administracji pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonał ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego, mając na uwadze fakt nieuwzględnienia przez organ znacznej części dowodów przedstawianych przez niego w toku postępowania, a także ocenę niekompletnego materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami logiki wskazał, iż zaskarżoną decyzję wydano z oczywistym naruszeniem normy postępowania z art. 80 k.p.a. Ponadto uzasadniając zaskarżaną decyzję, Minister nie zadośćuczynił obowiązkom formalnym odnośnie treści uzasadnienia faktycznego decyzji, określonym w art. 107 § 3 k.p.a., bowiem powołał się na szereg okoliczności mających rudymentarne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, nie przytaczając przy tym żadnych dowodów na ich poparcie. Dodatkowo, co do większości dowodów przedstawionych przez wnioskodawcę w postępowaniu organ nie wypowiedział się wcale. Ponadto, organ ograniczył się jedynie do nieco bardziej wnikliwego zbadania jedynie publikacji i konferencji, co do których dowody przedstawił on sam. W zakresie pozostałych osiągnięć, organ ani nie wskazał, na podstawie jakich dowodów ustalił określone okoliczności, ani też nie dokonał kompleksowej oceny tychże osiągnięć w perspektywie wskazywanych przez siebie kryteriów, ani tym bardziej nie wskazał, dlaczego poszczególne okoliczności uznał za nieistotne dla rozstrzygnięcia, co stanowi rażące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Niezależnie od powyższego, Minister dokonując oceny dowodów niemieszczącej się w granicach oceny swobodnej, naruszył także art. 32 ust. Konstytucji poprzez stwierdzenie, iż fakt, że teksty publikowane w publikacjach z pkt 1 lit. a-b były tekstami studentów, a także fakt, iż wydawcą publikacji było koło naukowe, wpływały na uznanie wspomnianych publikacji za publikacje niskiej rangi, podczas gdy w przypadku innych studentów, którzy ubiegali się o stypendium ministra na rok akademicki 2017/2018, publikacje, w których publikowali wyłącznie studenci, a także publikacje wydawane przez koła naukowe, zostały uznane za publikacje wysokiej rangi w rozumieniu § 3 pkt 1 w zw. z § 3 in fine rozporządzenia. Przykładem takiej publikacji, którą Minister uznał za publikację wysokiej rangi, pomimo że publikowane w niej są teksty studentów, a nadto wydawana jest ona przez koło naukowe, jest "Zeszyt Studencki Kół Naukowych Wydziału Prawa i Administracji UAM", co przyznał sam Minister w odpowiedzi na wniosek o informację publiczną z dnia [...] kwietnia 2018 r. (pismo [...]). podkreślił, że różnicowanie kryteriów oceny dowodów byłoby dopuszczalne jedynie w sytuacji, w której spełniałoby ono kryterium relewantności zróżnicowania, tj. zróżnicowanie to pozostawałoby w "bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma" oraz służyłoby "realizacji tego celu i treści. Innymi słowy, wprowadzane zróżnicowania muszą mieć charakter racjonalnie uzasadniony, a nie wolno ich dokonywać według dowolnie ustalonego kryterium". Nie ulega zatem najmniejszym wątpliwościom, że kryterium różnicowania nie spełnia przesłanki relewantności, bowiem niepodobna racjonalnie argumentować, że z uwagi na cel normy wynikającej z § 3 pkt 1 w zw. z § 3 in fine rozporządzenia, zasadne jest uznawanie jednych publikacji wydawanych przez koła naukowe, składających się z tekstów studentów, za publikacje wysokiej rangi, przy jednoczesnym uznawaniu innych publikacji, które nawet nie zostały wydane przez koła naukowe (a przez instytucje znacznie poważniejsze), ale zawierają teksty studentów (i doktorantów), za publikacje rangi niskiej. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że przepis § 3 rozporządzenia nie wskazuje, na podstawie jakich kryteriów ma być dokonywana ocena rangi i poziomu innowacyjności. W związku z tym sposób oceny rangi i poziomu innowacyjności określał sam Zespół, który zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia przyznawanych doktorantom, był uprawniony do dokonania oceny wniosków. Ponadto ocena rangi osiągnięć miała charakter bardzo złożony, oparty głównie na eksperckiej wiedzy. Dla przykładu, jak wskazują uzasadnienia dokonywanych przez Zespół ocen, na rangę publikacji książkowych w największym stopniu wpływał wydawca publikacji. Zespół analizował m.in. renomę wydawcy w środowisku naukowym, rozpoznawalność marki, zasięg związany z dystrybucją oraz obecnością w bazach publikacji naukowych, procedurę wydawniczą, obecność w bibliotekach jednostek naukowych krajowych i zagranicznych. Na rangę publikacji mógł mieć również wpływ odsetek doktorantów wśród współautorów danej publikacji, liczba i pozycja recenzentów, innowacyjność tematyki artykułów czy konkurencyjność warunków przyjęcia danego artykułu do druku w danej publikacji. Na rangę publikacji mogła wpływać też sama treść i forma publikacji - podejmowana tematyka, jej innowacyjność, skład autorski monografii wieloautorskich. Przy ocenie rangi publikacji książkowych czy referatów na konferencjach Zespół korzystał przede wszystkim ze swojej eksperckiej wiedzy, a także dostępnych źródeł zewnętrznych, w tym baz wydawnictw naukowych (np. Polska Bibliografia Naukowa, Biblioteka Narodowa, BazHum, etc.) czy baz konferencji naukowych. Z kolei pomimo doniosłego opisu przez skarżącego konferencji, w których sam uczestniczył, niezależny Zespół złożony z ekspertów ocenił rangę tych konferencji jako niską, zaś referaty na nich wygłoszone, jako nie mające cech wybitnego osiągnięcia naukowego o wysokiej randze i wysokim poziomie innowacyjności. Osiągnięcia skarżącego w tym zakresie, w szczególności wskazane przez niego referaty 5i, 5b, 5c, 5a, zostały poddane dokładnej analizie przez Zespół, zwłaszcza programy konferencji i ich sposób organizacji. Po zapoznaniu się z tymi dowodami Zespół uznał za wybitne osiągnięcie jedynie referat 5a, zaś pozostałych referatów, tj. 5b-51, nie uznał tym mianem. Podkreślono, że ocena referatów na konferencjach była konsekwentna w ramach obszaru nauk społecznych, zgodnie z przyjętymi przy ocenie wytycznymi. Dalej podano, że Zespół nie naruszył art. 107 § 3 k.p.a., gdyż wskazał w uzasadnieniu dowody, na jakich się oparł przy wydawaniu decyzji. W I instancji Zespół przy ocenie opierał się na materiale dowodowym zweryfikowanym przez uczelnię w postaci wniosku o przyznanie stypendium. Wnioski przekazywane Ministrowi przez uczelnie są bowiem pozbawione załączników, co wynika wprost z § 6 ust. 3 rozporządzenia. Jedynie w przypadku wątpliwości co do wskazanych we wniosku osiągnięć, Zespół korzystał dodatkowo z dostępnych baz danych. Natomiast przy ocenie w II instancji Zespół opierał się również na wyjaśnieniach i dowodach (zaświadczeniach) zgłaszanych przez studentów i uczelnie, przez co ocena była bardziej dogłębna. Drobiazgowy opis na poziomie uzasadnienia decyzji każdego z dowodów (w tym zaświadczeń, certyfikatów) przedstawionych przez skarżącego nie jest celowy, zwłaszcza że Zespół zapoznał się szczegółowo z tymi dowodami, o czym świadczą chociażby zapiski w aktach sprawy. Zespół nie uznał także żadnego z dowodów jako nieistotny dla sprawy. A to, że przepisy nie wskazują szczegółowych i precyzyjnych kryteriów oceny rangi i innowacyjności osiągnięć nie oznacza, że Zespół powinien uznawać za wysokiej rangi wszystkie wskazane we wniosku osiągnięcia, opierając się jedynie na subiektywnej opinii uczelni wyrażonej w części A w pkt 10 wniosku, zgodnie z którą wszystkie przedstawione osiągnięcia mają charakter wybitny (zwłaszcza, że duży odsetek osiągnięć we wnioskach nie został zweryfikowany przez uczelnię pod kątem nie tylko rangi i innowacyjności, ale również pod kątem formalnym). Wręcz przeciwnie, skoro przepisy nie wskazywały szczegółowych wskazówek oceny rangi i innowacyjności, zadaniem Zespołu było te kryteria określić i opisać w uzasadnieniu, co zostało uczynione. Najważniejsze jest to, aby ocena rangi i poziomu innowacyjności była dokonana jednolicie w ramach danego obszaru wiedzy, w którym dokonywała się ocena porównawcza. Z kolei odrzucenie znacznego odsetka (11 z 12) przedstawionych we wniosku referatów - z uwagi na niską rangę - nie miało charakteru jednostkowego. Zespół, oceniając wnioski w obszarze nauk społecznych, uznał jako wybitne osiągnięcie jedynie 14% zgłoszonych referatów i 34% zgłoszonych publikacji. Tak jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, kilkuletnie doświadczenie Zespołu w zakresie oceny wniosków wskazuje na często występujące zjawisko prezentowania w pojedynczych wnioskach wielu referatów o niskiej innowacyjności i wartości naukowej, często z różnych dziedzin, wygłoszonych w krótkich odstępach czasowych na różnych konferencjach. Zdaniem Zespołu nie świadczy to o wysokiej jakości tych referatów. Dla przykładu, przygotowanie wartościowego pod względem naukowym referatu na konferencję o wysokiej randze to najczęściej efekt wielotygodniowych prac. Według Zespołu, wspomniane wyżej praktyki podyktowane były w dużej mierze chęcią ilościowego (a nie jakościowego) podwyższenia dorobku naukowego przy ubieganiu się o różne stypendia, w tym stypendium ministra. Referaty odtwórcze, o wątpliwej wartości dla nauki, nie były więc punktowane przy ocenie wniosków i traktowane jako wybitne osiągnięcia. Podejmując rozstrzygnięcie Minister wskazał tym samym, że ilościowe, sztuczne zwiększanie dorobku naukowego nie może być sposobem do uzyskania stypendium za wybitne osiągnięcia. W świetle powyższego, zarzut dotyczący dokonania oceny sprzecznej z zasadami logiki, należy uznać za bezzasadny. Odnosząc się zaś do zarzutu nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego, poprzez stwierdzenie, że redakcji publikacji oznaczonej "1a" dokonali studenci (podczas gdy - zdaniem skarżącego - w momencie wydawania publikacji byli już absolwentami uczelni) stwierdzono, że istotny dla niniejszego postępowania był fakt, że redakcji naukowej monografii nie dokonywali pracownicy naukowi uczelni posiadający stopnia naukowe, a członkowie koła naukowego (p. B. i p. S.) nieposiadający stopni naukowych. Oczywistym jest, że o nieprzyznaniu punktów nie zadecydowało to, czy w chwili wydania publikacji redaktorzy byli jeszcze studentami, czy już absolwentami uczelni. Podkreślono przy tym, że z uwagi na ekspercki charakter oceny, o przyznaniu punktów decydował szereg czynników, w tym konkretnym przypadku to, że publikacja zawierała teksty studentów (czyli - z uwagi na powszechność takich monografii - nie wyróżniała studenta na tle innych studentów) oraz to, że redaktorami naukowymi publikacji były osoby nieposiadąjące stopni naukowych. Ponadto stwierdzenie, że "na rangę publikacji w największym stopniu wpływał wydawca publikacji" nie oznacza, że każda publikacja wydana przez jednostkę uczelni była automatycznie uznawana za wybitną, nawet jeżeli publikacja miała niską wartość naukową. Doświadczenie Zespołu wskazuje, że status wydawcy może czasami wynikać z kwestii organizacyjnych lub finansowych, a zatem niekoniecznie świadczyć o wysokiej randze publikacji. Podobnie, samo stwierdzenie przez organizatora konferencji, że dokonywano selekcji referatów, wcale nie świadczy o wysokiej randze konferencji. Liczy się to, jakie były kryteria selekcji (często decyduje kolejność zgłoszeń, wniesienie opłaty, a nie ich jakość), jaki odsetek referatów odrzucono i z jakiego powodu. Ponadto, fakt współorganizacji konferencji "5i" przez Katedrę K. U[...] nie zmienia tego, że głównym organizatorem konferencji było koło naukowe. W niniejszym postępowania, o odmowie przyznania punktów zadecydowały inne czynniki wskazane w decyzji. Natomiast co do zarzutu naruszenia zasady równości wobec prawa wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP polegającego na uznawaniu za wybitne jednych publikacji wydawanych przez koła naukowe, przy jednoczesnym nieuznawaniu za wysokiej rangi innych publikacji wydanych przez koła naukowe, uznano go za bezzasadny. Przepis § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wskazuje, że za wybitne osiągniecie naukowe uważa się autorstwo lub współautorstwo publikacji naukowych: - w czasopismach naukowych ujętych w wykazie ogłoszonym przez ministra właściwego do spraw nauki zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2014 r. poz. 1620 oraz z 2015 r. poz. 249) lub - w formie książki, o zasięgu co najmniej krajowym, z wyłączeniem publikacji pokonferencyjnych - o wysokiej randze lub wysokim poziomie innowacyjności. Wskazana w skardze publikacja, którą Minister uznał za wysokiej rangi, pomimo że była ona wydawana przez koło naukowe i były w niej teksty studentów, tj. "Zeszyt Studencki Kół Naukowych Wydziału prawa i Administracji U AM" jest - w przeciwieństwie do dwóch publikacji (monografii w formie książki) wskazanych we wniosku Skarżącego - czasopismem naukowym ujętym w wykazie ogłoszonym przez ministra właściwego do spraw nauki zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (w tzw. "wykazie czasopism naukowych MNiSW"). O formie publikacji świadczą identyfikatory publikacji: w przypadku czasopism - numer ISSN, w przypadku książek - numer ISBN. Ocena autorstwa czasopism była odrębna od oceny autorstwa publikacji książkowych. Wyrazem tego było odmienne uregulowanie sposobu oceny publikacji w wytycznych: - w przypadku czasopism maksymalna punktacja za "typ publikacji" nie mogła przekroczyć 20 pkt z uwzględnieniem liczby punktów w wykazie czasopism naukowych. - w przypadku rozdziału w publikacji książkowej maksymalna punktacja za "typ publikacji" nie mogła przekroczyć 4 pkt. W pierwszym przypadku Zespół mógł oceniać jedynie artykuły w czasopismach z wykazu czasopism naukowych MNiSW, które już zostały zweryfikowane pod kątem rangi i znaczenia naukowego. Wykaz ten przypisuje określonym wydawnictwom liczbę punktów. Czasopismo "Zeszyt Studencki Kół Naukowych Wydziału Prawa i Administracji UAM" (ISSN 2299-2774) znajduje się w części B wykazu i ma 2 pkt (co zresztą odpowiada niewielkiej randze wydawcy - koła naukowego, gdyż maksymalna liczba punktów w części B wynosi 15). Zespół miał w tym przypadku ograniczone możliwości przyznania punktów. W drugim przypadku Zespół sam oceniał rangę w sposób opisany w pkt 2 niniejszego stanowiska. Z kolei we wniosku skarżącego wskazano dwa osiągnięcia publikacyjne: - autorstwo rozdziału w publikacji książkowej, tj. monografii "Z dziejów historii podatku.." (ISBN 978-83-943167-5-4), za którą Zespół przyznał 0 pkt z uwagi na niską rangę wydawnictwa - autorstwo rozdziału w publikacji książkowej, tj. monografii "Wybrane problemy ubezpieczeń.." (ISBN 978-83-64552-43-4), za którą Zespół przyznał 0 pkt - z uwagi na niska rangę wydawnictwa oraz niską innowacyjność tematy ki publikacji O ewentualnym naruszeniu zasady równości wobec prawa wyrażonej w art 32 Konstytucji RP można byłoby mówić w przypadku, gdyby inny student przedstawił publikacje o podobnym poziomie innowacyjności w tych samych monografiach książkowych, które przedstawił skarżący i uzyskał odmienną liczbą punktów, czego nie wykazano w niniejszej skardze. Podkreślono, że spełnienie przez dane osiągnięcie naukowe warunków formalnych określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia nie powoduje automatycznego przyznania punktów. Przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia wymienia także warunek posiadania wysokiej rangi lub wysokiego poziomu innowacyjności, odnoszący się do wszystkich aktywności wymienionych w pkt 1-6. Warunek ten należy odnosić stosownie do danej kategorii osiągnięć, np. w pkt 2 nie chodzi o "wysokiej rangi udział w projektach", lecz o "udział w projektach o wysokiej randze lub wysokim poziomie innowacyjności". W przypadku referatów "wysoka ranga" dotyczyła zasadniczo konferencji, zaś poziom innowacyjności odnosił się do referatów i ich tematyki. Rzadko bowiem mówi się o "wysokiej rangi referatach", czy "konferencjach o wysokim poziomie innowacyjności" (musiałoby to dotyczyć sposobu organizacji konferencji w sposób innowacyjny). Zatem polemika skarżącego dotycząca kwestii stosowania przez ministra odrębnie powyższych przesłanek (tj. skoro minister zakwestionował jedynie rangę, należało przyznać punkty za innowacyjność) prowadziłaby do nielogicznych rozstrzygnięć. Trudno bowiem uznać za wybitne osiągnięcie np. wysoce innowacyjną publikację w czasopiśmie o niskiej, lokalnej randze, czy mało innowacyjny referat na konferencji o wysokiej randze. W zależności od kategorii osiągnięć, istnieje bowiem silny, nierozerwalny związek pomiędzy obiema przesłankami. Jedynie spełnienie w pełni obu przesłanek pozwala na stwierdzenie, że dane osiągnięcie ma wybitny, ponadprzeciętny charakter. Niespełnienie zatem jednej z przesłanek mogło być powodem odrzucenia przy ocenie danego osiągnięcia, co wynika wprost z przyjętych przez Zespół wytycznych. Ponieważ wytyczne te były stosowane przez Zespół konsekwentnie do oceny wszystkich wniosków, odstąpienie od ich stosowania w przypadku skarżącego byłoby niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1283 ze zm.), stypendia za osiągnięcia w nauce i za wybitne osiągnięcia sportowe przyznaje minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego na wniosek rady podstawowej jednostki organizacyjnej, a w przypadku uczelni nieposiadającej podstawowej jednostki organizacyjnej oraz uczelni zawodowej - na wniosek senatu uczelni, przedstawiony przez rektora tej uczelni. Z kolei zgodnie z art. 181 ust. 2 ustawy, stypendium ministra za wybitne osiągnięcia może być przyznane studentowi posiadającemu wybitne osiągnięcia naukowe lub artystyczne związane ze studiami, lub wybitne osiągnięcia w sporcie. Szczegółowe kwestie związane z przyznawaniem stypendium reguluje, wskazane przez organ rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia naukowe przyznawanych studentom (Dz. U z 2015, poz. 1050) i w myśl § 2 ust. 1, stypendium na dany rok akademicki może być przyznane studentowi (...). Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny, czy organ wykazał w należyty sposób, iż mógł nie przyznawać skarżącemu wnioskowanego stypendium. Zauważyć należy, że zarówno w art. 181 ust. 2 ustawy, jak i w § 2 ust. 1 rozporządzenia, użyto sformułowania "może być przyznane studentowi (...)". Oznacza to, że rozwiązanie prawne opisane w przedmiotowej normie zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Tego rodzaju działania organu nie zostały oczywiście wyłączone spod kontroli sądowej. Jednakże kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona do oceny ich zgodności z prawem. Rozpatrując skargę, Sąd zobowiązany jest zatem badać, czy przy podejmowaniu decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego. Nie może natomiast ingerować w słuszność dokonanego przez organ wyboru i tym samym oceniać celowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe stwierdzenia znajdują potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym jednolicie akcentuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy jedynie tej części treści decyzji uznaniowej, która powiązana jest z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (rozumienia celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 130/10). Sądy administracyjne nie są uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji, wypełniając treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych, realizują określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11). W konsekwencji, w sprawach dotyczących uznania administracyjnego, sądy badają jedynie, czy decyzja organu nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać, czy dana osoba powinna otrzymać sporne stypendium. Przechodząc do materii niniejszej sprawy i kierując się powyższymi kryteriami wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest to, że oceną wniosku dotyczącego skarżącego, w myśl § 7 ust. 2 wyżej powołanego rozporządzenia zajmował się zespół do spraw oceny wniosków, powołany zarządzeniem Ministra z 26 października 2015 r. Zespół ten składał się z 24 członków reprezentujących 8 obszarów wiedzy określonych w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 8 sierpnia 2011 r. W dniu 9 listopada 2017 r. uchwalił on szczegółowe wytyczne dotyczące sposobu oceny wniosków o przyznanie stypendium Ministra w roku akademickim 2017/2018. Uchwała ta zawierała wskazówki dla ekspertów, dotyczące uznawania określonych osiągnięć za wybitne. Powyższe wskazuje więc na to, że organ dochował należytej staranności i postępował zgodnie z przepisami prawa, przy dokonywaniu oceny wniosku A. R. o przyznanie stypendium. Oceny tej dokonał bowiem uprawniony organ, opierając się na wytycznych, do których uchwalenia również doszło zgodnie z przepisami prawa. Z punktu formalnego, nie sposób więc skutecznie zarzucić organowi działań bezprawnych. Analizując powyższą materię dodać należy, że oddanie uprawnień do oceny wniosków ściśle określonemu gremium ekspertów, które dodatkowo działało w oparciu o jednakowe kryteria, dawało gwarancję stosowania jednakowych zasad przy ocenie wszystkich wniosków. Taki sposób oceny gwarantował w konsekwencji maksymalny poziom obiektywizmu i bezstronności przy jej dokonywaniu, co jest szczególnie ważne, bowiem w § 8 ust. 1 rozporządzenia ustawodawca ograniczył liczbę stypendiów, które mógł przyznać Minister w danym roku. Organ zobowiązany był zatem do dokonania selekcji przedstawionych wniosków kierując się wymogami finansowymi. Uzasadniając zaskarżoną decyzję Minister odniósł się zarówno do treści wniosku i opisanych w nim osiągnięć strony, jak też do wytycznych uchwalonych przez Zespół do spraw oceny wniosków, omawiając przesłanki nieprzyznania stypendium za wybitne osiągnięcia. Organ odniósł się również do liczby punktów, jakie zostały przyznane przez Zespół za poszczególne osiągnięcia skarżącemu oraz wyjaśnił wyczerpująco, dlaczego po ponownym rozpatrzeniu sprawy A. R. nie uzyskał liczby punktów kwalifikującej do otrzymania stypendium. Taki sposób sporządzenia uzasadnienia pozwalał stronie, jak też Sądowi na zapoznanie się z zastosowanymi przez organ kryteriami oceny. Tym samym więc organ dochował wymogów stawianych decyzjom o charakterze uznaniowym, i sprawił, że badane rozstrzygnięcie, nie nosi cech dowolności. Nawiązując do rozważań zawartych w części pierwszej prawnego uzasadnienia wyroku, uwypuklenia wymagała okoliczność, że Sąd administracyjny nie był władny do dokonywania merytorycznej oceny wybitności osiągnięć skarżącego. Do tej oceny uprawniony był jedynie organ pierwszej instancji, w ramach uznania administracyjnego oraz w związku z wiedzą fachową jaką dysponował. Procedura opisana w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie daje tutejszemu Sądowi instrumentów, umożliwiających weryfikację tej problematyki, która wiąże się z fachową wiedzą z określonych dziedzin nauki. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 1302), należało orzec jak w sentencji wyroku.