II SAB 315/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 22października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Z. L. na bezczynność Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie nierozpatrzenia wniosków o stwierdzenie nieważności: * decyzji z dnia [...].09.2003 r. nr [...], * decyzji z dnia [...].09.2003 r. nr [...], * decyzji z dnia [...].09.2003 r. nr [...], * postanowienia z dnia [...].09.2003 r. nr [...] postanawia - umorzyć postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie- Na wstępie należy zaznaczyć, iż na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto należy zauważyć, iż stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. W dniu 26 września 2003 r. skarżący zwrócił się do Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności następujących aktów: * decyzji z dnia [...].09.2003 r. nr [...] * decyzji z dnia [...].09.2003 r. nr [...], * decyzji z dnia [...].09.2003 r. nr [...] * postanowienia z dnia [...].09.2003 r. nr [...]. Składając w dniu 13 października 2003 r. skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. L. zarzucił organowi bezczynność polegającą na nierozpatrzenia jego wniosku. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że w dniu [...] października 2003 r. rozpoznał wniosek skarżącego z dnia 26 września 2003 r. W wyniku rozpoznania, Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej wydał decyzję nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności następujących aktów: * decyzji z dnia [...] 09.2003 r. nr [...], * decyzji z dnia [...].09.2003 r. nr [...], decyzji z dnia [...] 09.2003 r. nr [...], oraz postanowienie nr [...] odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...]. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że zarzut bezczynności powinien pojawić się wtedy, gdy organ - będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności - pozostaje w zwłoce. Wydanie decyzji przez organ, przed rozpoznaniem skarg przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na bezczynność organu w przedmiotowym zakresie, spowodowało, iż skargi stały się bezprzedmiotowe i postępowania należało umorzyć. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w postanowieniu.