II SAB 342/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2004r na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie wyznaczenia organu do stwierdzenia nieważności postanowienia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej postanawia odrzucić skargę Skarżący domagał się zobowiązania Prezesa Rady Ministrów do wyznaczenia organu właściwego do stwierdzenia nieważności postanowienia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2003r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia pracownika od udziału w sprawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) kontrola działalności administracji przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz bezczynność organów w tym przypadku. Na postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika od udziału w sprawie nie przysługuje zażalenie, nie jest ono kończącym postępowanie ani rozstrzygającym sprawę co do istoty. Natomiast zgodnie z art. 126 kpa tylko do postanowień, od których przysługuje zażalenie stosuje się odpowiednio przepisy art. 156 – 159 kpa dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji. Skoro skarżący nie może domagać się stwierdzenia nieważności przedmiotowego postanowienia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej, to tym samym nie przysługuje skarga na bezczynność Prezesa Rady Ministrów. Biorąc pod uwagę powyższe rozważanie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052) orzeczono jak w sentencji postanowienia.