II SAB 351/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spraw.) Sędziowie: WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2004 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w [...] w przedmiocie dostosowania poziomu drogi do projektu osiedla p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pani B. K. złożyła w dniu [...] września 2003r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność Burmistrza Urzędu Miasta i Gminy w [...] wobec nie udzielenia jej odpowiedzi w sprawie drogi dojazdowej do działki, którą zakupiła w 1992r. od Gminy. W uzasadnieniu skargi podnosiła, że nie ma wjazdu na podwórko jakimkolwiek pojazdem, ponieważ obecna piaszczysta droga będąca własnością gminy jest położona ponad 1 m wysokości od poziomu jej działki. Uniemożliwia jej to prowadzenie budowy domu w Osiedlu [...]. Różnica poziomów działki i drogi powoduje, że woda z części osiedla dostaje się do piwnicy jej domu. Z dołączonych przez organ akt wynika nadto korespondencja jaką złożyła do Urzędu Miasta i Gminy w dniu [...] września 2002r. i w dniu [...] października 2002r. (data prezentaty), na którą nie uzyskała żadnej odpowiedzi oraz skarga do Starosty [...] w dniu [...] lipca 2003r. Starosta w dniu [...] lipca 2003r. skierował wszystkie te pisma powołując się na art. 65 kpa do Burmistrza Miasta i Gminy [...] celem załatwienia sprawy i poinformowania o sposobie załatwienia Starostwa. Pismem z [...] sierpnia 2003r. Burmistrz poinformował Starostwo o przedmiocie sprawy, iż zgodnie z pozwoleniem na budowę wydanym na rzecz. B. i S. K. oraz mapą sytuacyjną wysokościową dojazd do działki, jak i dla pozostałych - jest tylko i wyłącznie od strony ul [...], a ulica bez nazwy jest tylko i wyłącznie drogą służącą do celów przeciwpożarowych. Brak jest adnotacji o przesłaniu kopii jego pisma Zainteresowanej, Tej treści odpowiedź Skarżąca otrzymała od Starosty w piśmie z dnia [...] września 2003r. Wskutek skargi złożonej do Sądu na bezczynność Burmistrza Urzędu Miasta i Gminy w [...], organ ten dopiero pismem do niej skierowanym z dnia [...] grudnia 2003r.w sprawie dostosowania poziomu drogi do projektu osiedla, powołał się na odpowiedź udzieloną Staroście, a mianowicie, iż pozwolenie na budowę z dnia [...] października 1993r. wraz z załączoną mapą określało dojazd do działek nr [...] i [...] tylko i wyłącznie od strony ul [...], a droga nazywana przez Skarżącą jako dojazdowa jest drogą zaprojektowaną do celów przeciwpożarowych. Z kolei w odpowiedzi na skargę - z dnia [...] grudnia 2003r.- Burmistrz Miasta i Gminy w [...] powołał się na dotychczasową korespondencję, z której wg niego wynika jasne i klarowne stanowisko organu w przedmiocie posesji Skarżącej i sposobu dojazdu. Ponadto wywodził, że nie otrzymał pisma skarżącej na jakie się powoływała, zajmując stanowisko, że "nie wolno dopuścić do sytuacji, w której niepomyślne dla interesanta załatwienie sprawy przez Burmistrza lub inny organ, traktowane będzie jako bezczynność". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153, poz.1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W niniejszej sprawie rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było skontrolowanie, czy zarzuty skarżącej są uzasadnione, mając ponadto na względzie zasadę, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Badając pod tym kątem żądanie czynności organu Sąd stwierdził, że skarga podlega odrzuceniu. Podnieść należy, że pismem z dnia [...] października 2003r. Naczelny Sąd Administracyjny poinformował skarżącą m.in. o tym, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych. Zgodnie bowiem z zasadą wynikającą z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do treści art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art.36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Ten organ dopiero - w myśl art. 37 § 2 kpa - uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Gdy bezczynności dopuszcza się organ I instancji, skargę do Sądu można wnieść po spełnieniu warunku zażalenia do organu wyższego stopnia (art. 34 ust. 1 ustawy o NSA w związku z art. 37 kpa) - i taki pogląd zawarł także Naczelny Sad Administracyjny w uzasadnieniu wyroku NSA w Warszawie z dnia 2001.01.17, sygn. II SAB 240/00 (LEX nr 53962) Organem wyższego stopnia nie był jednakże Starosta [...], do którego Pani B. K. zwróciła się ze skargą, a jako niewłaściwy w sprawie nie podjął on czynności jakie powinien z mocy art. 65 § 1 kpa -tj. niezwłocznie przekazać skargę jako zażalenie do organu właściwego jakim było Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Od 1.1.1999 r. samorządowe kolegia odwoławcze są organem odwoławczym od organów gminy bez względu na to, czy decyzje te dotyczą zadań własnych gminy, czy zadań zleconych. (2001.04.06 wyrok SN III RN88/00 M. Prawn. 2001/10/524). Dopiero rozstrzygnięcie zażalenia przez ten organ stanowiłby o wyczerpaniu środków zaskarżenia o jakich mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności należało stwierdzić, że wskazane wyżej nie wyczerpanie środków zaskarżenia spowodowało, iż wniesienie skargi na bezczynność organu jest niedopuszczalne i na mocy art. 58 § 1 p.s.a. podlegała ona odrzuceniu.