II SAB 394/03
PostanowienieWSA w Warszawie2004-03-03
Skład orzekający: Asesor WSA Andrzej Kołodziej
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność organu w przedmiocie wyznaczenia organu właściwego do stwierdzenia nieważności aktów administracyjnych, gdy przepis prawa nie przewiduje możliwości złożenia takiego wniosku przez stronę?Ratio decidendi
Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność organu w przedmiocie wyznaczenia organu właściwego do stwierdzenia nieważności aktów administracyjnych, jeśli przepis prawa (w tym przypadku art. 26 § 2 kpa) nie przewiduje możliwości złożenia takiego wniosku przez stronę. Wniosek taki powinien być rozpatrywany w trybie postępowania skargowo-wnioskowego, a nie w trybie sądowej kontroli administracji publicznej.Stan faktyczny
Skarżący Z. L. złożył skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyznaczenie organu właściwego do załatwienia sprawy. Wniosek dotyczył wyznaczenia organu właściwego do stwierdzenia nieważności określonych aktów administracyjnych. Sąd uznał, że wniosek skarżącego nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądów administracyjnych.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyznaczenie organu właściwego do załatwienia sprawy postanawia odrzucić skargę
Zgodnie z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in.: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz bezczynność organów w tych przypadkach .
Tymczasem wniosek skarżącego dotyczył wyznaczenia przez Prezesa Rady Ministrów organu właściwego do stwierdzenia nieważności oznaczonych aktów. Stosownie do treści art. 26 § 2 kpa, na który powołuje się skarżący, Prezes Rady Ministrów w określonych przypadkach wyznacza właściwy organ, lecz przepis ten nie przewiduje, aby mogło to nastąpić na wniosek strony.
W tych okolicznościach rozpoznanie wniosku skarżącego mogło nastąpić w trybie postępowania skargowo-wnioskowego uregulowanego w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).
W postępowaniu tym zaś brak jest podstaw prawnych do rozpatrzenia wniosku w formie przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i tym samym wyłączona jest sądowa kontrola administracji publicznej w tym zakresie.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sad Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 oraz art. 3 § 2 pkt 1-4 i 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło