II SAB 431/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2002r. nr [...] postanawia: - odrzucić skargę - W dniu 23 grudnia 2002r. Z. L. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w zakresie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 7 listopada 2002r. o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2002r. nr [...]. Skarżący zarzucił Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej niedotrzymanie ustawowych terminów załatwienia sprawy przewidzianych w art. 35 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdzając, iż organ ten obowiązany był we wskazanych terminach wydać stosowne postanowienie określone przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępnie należy wskazać, iż stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie zaś z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy tzn. takich, które mogą zakończyć się decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych organ administracji publicznej rozstrzygnął wniosek skarżącego wydając w dniu [...] listopada 2002r. postanowienie nr [...] o odmowie uzupełnienia postanowienia. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 grudnia 2002r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). Skoro zatem wniosek skarżącego został rozpatrzony przed wniesieniem skargi, to skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia tego wniosku jest niedopuszczalna. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w sentencji.