II SAB/Wa 10/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA - Bronisław Szydło, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Emilia Jaktorska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści - oddala skargę - Sąd Rejonowy [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w dniu [...] maja 2008 r. wydał postanowienie, sygn. akt [...], którym "przekazał Szefowi Wojskowego Sztabu Wojskowego w W. do rozpoznania wniosek ubezpieczonego R. K. złożony na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2008 r. o ustalenie, że w wyniku wypadku z dnia [...] stycznia 2005 r. doszło u niego do pourazowego [...] i, że powyższe schorzenie jest wyłącznie następstwem wypadku z dnia [...] stycznia 2005 r." Ten sam Sąd, po rozpatrzeniu wniosku Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r., wniósł o wykładnię powyżej określonego postanowienia, a w dniu [...] lipca 2008 r. wydał postanowienie, sygn. akt [...], którym oddalił przedmiotowy wniosek. W jego uzasadnieniu Sąd podał m.in., że postanowienie z dnia [...] maja 2008 r. nie budzi żadnych wątpliwości, co do swojej treści. Wynika z niego w sposób jednoznaczny przekazanie sprawy w zakresie wniosku ubezpieczonego złożonego na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2008 r. organowi rentowemu. Sąd wydając wyrok, rozstrzygał wyłącznie o prawie ubezpieczonego do jednorazowego odszkodowania w związku z wypadkiem jakiemu uległ, rozpoznając zasadność odwołania od decyzji. Ubezpieczony przedmiotowego wniosku nie złożył w trakcie postępowania przed organem rentowym. Do chwili kiedy organ ten nie wypowie się merytorycznie wprost co do zasadności tego wniosku, Sąd nie jest uprawniony do rozstrzygania o nim. Określenie sposobu i formy realizacji tego wniosku należy do wyłącznej kompetencji organu rentowego. W związku z powyższym, Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W., pismem z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] wezwał R. K. do sprecyzowania, czy przedmiotowy wniosek należy traktować, jako wniosek o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217-220 Kpa. W piśmie tym organ podał również, że prowadzi postępowania odszkodowawcze na podstawie ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. Nr 83, poz. 760 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 września 2003 r. w sprawie postępowania w razie wypadku lub ujawnienia choroby, pozostających w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1707 i z 2005 r. Nr 4, poz. 20) i w tym trybie wydaje decyzje przyznające bądź odmawiające przyznania jednorazowego odszkodowania pieniężnego. Jednocześnie we wskazanych przepisach brak jest uregulowań, pozwalających na wydanie decyzji ustalającej, że schorzenie jest następstwem wyłącznie wypadku z konkretnego dnia natomiast przepis art. 9 powołanej ustawy odsyła w sprawach nieuregulowanych do stosowania Kpa. W związku z powyższym, organ ponownie poprosił R. K. o wyjaśnienie, czy domaga się wydania zaświadczenia w trybie powołanych wyżej przepisów Kpa, a jeśli tak, to jakiej treści. Organ poinformował ww., że nieudzielenie odpowiedzi na przedmiotowe pismo w terminie 7 dni od daty jego otrzymania, spowoduje rozpoznanie sprawy w trybie przewidzianym przez cyt. przepisy Kpa dot. zaświadczeń. W tym miejscu należy podać, że przedmiotowe pismo zostało R. K. doręczone w dniu 1 sierpnia 2008 r. i na pismo to nie udzielił on odpowiedzi. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. pismem z dnia [...] października 2008 r. wystąpił do Dyrektora Wojskowego Instytutu Medycznego w W. o wydanie opinii, czy schorzenia R. K. są następstwem wyłącznie wypadku z dnia [...] stycznia 2005 r. Zdaniem organu było to niezbędne do prawidłowego zrealizowania powyżej określonego postanowienia Sądu. Pismo to, do wiadomości otrzymał ww. R. K. w dniu [...] października 2008 r. skierował do Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. pismo ("wezwanie do usunięcia braku formalnego"), w którym podał, że jest ono odpowiedzią na powyższe pismo. W piśmie wniósł o przesłanie kopii dokumentacji powypadkowej w ilości 37 arkuszy. W przypadku nieprzychylenia się do wniosku, zażądał podania przyczyny odmowy, wskazania przepisu prawa procesowego i wydanie postanowienia. Ponadto wniósł on o przesłanie enumeratywnego wykazu dokumentów z podaniem ich nazw oraz dat ich sporządzenia przesłanych jako załączniki do pisma z dnia [...] października 2008 r. Działający z upoważnienia Szefa Sztabu Wojskowego w W., radca prawny w piśmie z dnia [...] października 2008 r. nr [...], będącym odpowiedzią na powyższe pismo, poinformował ww., iż z dokumentacją powypadkową zapoznał się w toku prowadzonego postępowania odszkodowawczego, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem Sądu. R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę "na zaniechanie działania i bezczynność organu w sprawie wydania zaświadczenia stanowiącego przedmiot wniosku skarżącego wystosowany do Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego". Ww. w skardze zarzucił, że doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 35 § 3, art. 36 § 1 i art. 10 Kpa, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o nakazanie organowi niezwłoczne załatwienie sprawy wniosku o wydanie przedmiotowego zaświadczenia, włączenia do akt sprawy wszystkich posiadanych przez organ dokumentów oraz dokumentów (dowodów) załączonych do skargi. Skarżący wniósł również o dopuszczenie, jako dowodu jego zeznań oraz o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji i ustalenie osób odpowiedzialnych za jej powstanie. Ponadto skarżący wniósł o "zobowiązanie organu do podjęcia wymaganych czynności związanych z wszczęciem postępowania wyjaśniającego w przedmiocie złożonych przez skarżącego skarg, względnie wznowienia postępowania w przedmiocie złożonych skarg". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Uzasadniając to stanowisko, organ podniósł m.in., że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest żądanie skarżącego dotyczące bezczynności organu w zakresie nierozpoznania jego wniosku złożonego na rozprawie przed Sądem Rejonowym [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu [...] kwietnia 2008 r. o ustalenie, że w wyniku wypadku z dnia [...] stycznia 2005 r. doszło u niego do zmian pourazowych, będących jego wyłącznym następstwem. W ocenie organu, w tego typu sprawach właściwym w sprawie jest sąd powszechny. Fakt, że w art. 9 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. Nr 83, poz. 760 z późn. zm.), następuje odesłanie do Kpa w sprawach w niej nieuregulowanych nie oznacza, że organ rentowy może zmieniać, uchylać lub unieważniać decyzje na zasadach w nim określonych. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 17 lutego 2009 r. podniósł m.in., że wbrew twierdzeniu organu, przedmiotem skargi nie jest sprawa z zakresu spraw, które rozpoznają sądy powszechne, lecz sprawa z zakresu Kpa, a dokładnie bezczynność organu. Natomiast w piśmie z dnia 15 kwietnia 2009 r., skarżący przedstawił stanowisko, dotyczące postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści, w szczególności zasad w nim stosowanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie przez Sąd legalności zaskarżonego aktu bądź czynności jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, została wniesiona przez uprawniony podmiot oraz gdy spełnia warunki formalne i został zachowany termin do jej wniesienia. W świetle powyższych kryteriów skarga jest dopuszczalna. Postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia powinno zakończyć się wydaniem zaświadczenia żądanej treści lub postanowieniem o odmowie jego wydania, na które służy zażalenie - art. 217-219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Postępowanie to nie ma charakteru postępowania administracyjnego ogólnego i nie kończy się rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Dlatego też, na bezczynność w przedmiocie wydania zaświadczenia nie przysługuje zażalenie, o jakim mowa w art. 37 Kpa. Skargę na bezczynność w przedmiocie wydania zaświadczenia poprzedzić należy wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, w przypadkach o których mowa art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że skarżący dopełnił obowiązku wynikającego z powyżej przytoczonego przepisu. Organ administracji publicznej, do którego zostało skierowane żądanie (wniosek) jest obowiązany w pierwszej kolejności zbadać, czy jest organem właściwym rzeczowo do wszczęcia postępowania w sprawie oraz czy żądanie może być rozpoznane w postępowaniu administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie, właściwość rzeczowa Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. została przesądzona postanowieniem Sądu, określonym w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia. Wbrew twierdzeniu organu w odpowiedzi na skargę, to sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 pkt 1-4 a p.p.s.a. W przypadku skarg na bezczynność organów kontrola sprawowana przez sądy administracyjne ogranicza się do zbadania, czy postępowanie organu zaskarżone jako bezczynność nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie uzasadnia twierdzenia skarżącego, że organ pozostawał i pozostaje w bezczynności. Brak reakcji procesowej skarżącego na wezwanie organu do sprecyzowania żądania, nie uprawnia do takiego twierdzenia. Ponadto należy zwrócić uwagę na fakt, że w dniu [...] kwietnia 2009 r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wydał postanowienie nr [...], którym odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia żądanej treści. Wobec usunięcia stanu bezczynności, co nastąpiło już po wniesieniu skargi, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlegałoby umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednakże Sąd uznał, że skoro organ nie pozostawał w bezczynności, to skargę należało oddalić. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego, tj. naruszenia przepisów postępowania to uznać należało, że są one niezasadne, bowiem nie doszło do ich naruszenia. Żądanie skarżącego, dotyczące wyjaśnienia zaistniałej sytuacji, ustalenia osób winnych powstałych uchybień i wyciągnięcia w stosunku do nich konsekwencji służbowych wykracza poza zakres rozpoznawanej sprawy. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.