II SAB/Wa 100/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Maria Werpachowska po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. L. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt II SAB/Wa 100/08 wydanego w sprawie ze skargi Z. L. na bezczynność Wojewody [...] w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 5 marca 2007 r. dotyczącego decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2007 r. w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia -odmówić wykładni postanowienia- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt II SAB/Wa 100/08 odrzucił skargę Z. L. na bezczynność Wojewody [...] w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 5 marca 2007 r. dotyczącego decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2007 r. w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Postanowienie to doręczone zostało skarżącemu w dniu 24 września 2008 r. Pismem z dnia 28 marca 2011 r. skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wykładnię wskazanego wyżej orzeczenia. W uzasadnieniu przedstawił przede wszystkim zarzuty dotyczące strony formalnej orzeczenia, w tym zakwestionował powołanie sygnatury, niewskazanie miejsca rozpoznania sprawy, zbędność wskazania trybu rozpoznania sprawy. Przedstawił także uwagi dotyczące sformułowań użytych w orzeczeniu, m.in. zwrotu "Przewodniczący Sędzia WSA – [...]", "po rozpoznaniu [...] sprawy ze skargi [...]", "postanawia – odrzucić skargę – ". W ocenie skarżącego nie jest jasne, czy Sąd skargę odrzucił, czy też rozstrzygnął, że należy ją odrzucić. Wnioskodawca zwrócił się jednocześnie o wskazanie, której skargi dotyczy orzeczenie. Podał, że odrzucenie skargi następuje bez rozpoznania tejże skargi, a zatem nie jest możliwe odrzucenie skargi po jej rozpoznaniu. Podał też, że nie ma takiego organu, jak Starosta [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 158 powołanej ustawy sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W ocenie Sądu wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Potrzeba wykładni zachodzi wówczas, gdy treść orzeczenia sformułowana jest w sposób niejasny. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt II SAB/Wa 100/08 nie zawiera sformułowań, które mogłyby budzić jakiekolwiek wątpliwości i wymagać interpretacji. Zarówno sentencja postanowienia, jak i jego uzasadnienie są zrozumiałe. Przedstawione przez wnioskodawcę uwagi dotyczą w istocie strony formalnej orzeczenia. Nie zachodzą natomiast wątpliwości, co do treści postanowienia. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak sentencji.