II SAB/Wa 1005/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi R. Z. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej - oddala skargę - R. Z., w formie elektronicznej, w dniu [...] października 2014 r. skierował do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1) Z jakich przyczyn [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] żąda w trakcie postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu drogowego przedłożenia przez inwestora (Zarząd Miejskich Inwestycji Drogowych) protokołów badań i sprawdzeń dotyczących odbioru terenu pasa drogowego przez zarządcę, w tym przypadku Zarząd Dróg Miejskich w [...]? 2) Jakie są przyczyny pojawienia sie w postanowieniach [...] żądania, o którym mowa w pytaniu 1, począwszy od września bieżącego roku? Czy zmieniły się przepisy prawa obowiązującego w tym zakresie? Dlaczego organ nadzoru budowlanego nie wymagał wcześniej przedkładania takiego protokołu na etapie prowadzenia postępowania w sprawach wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie? 3) Jaka jest podstawa prawna żądania przez [...] dostarczania protokołu, o którym mowa w pytaniu 1? Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w piśmie z dnia [...] października 2014 r. poinformował wnioskodawcę, że jego wniosek dotyczy w istocie informacji będących interpretacją przepisów prawa i stanowi faktycznie polemikę z praktyką orzeczniczą Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, stosowaną w toku postępowań pierwszoinstancyjnych. W ocenie organu wystąpienie nie dotyczy informacji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wnioskodawca w dniu [...] października 2014 r. ponowił żądanie określone w jego wniosku z dnia [...] października 2014 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w piśmie z dnia [...] października 2014 r. poinformował wnioskodawcę, iż podtrzymuje stanowisko przedstawione w piśmie z dnia [...] października 2014 r., jak również przekazał informacje będące odniesieniem się do argumentów wnioskodawcy przedstawionych w jego wnioskach. R. Z. w dniu [...] listopada 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego, zarzucając organowi, że naruszył art. 13, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782), poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; 2) zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie; 3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) w maksymalnej wysokości; 4) zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, że działania organu obarczone są błędami zarówno o charakterze formalnoprawnym (nieprzewidziana przepisami prawa forma wydania rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej), jak też uchybieniem materialnoprawnym polegającym na błędnym uznaniu przez organ, że treść skierowanego wniosku nie wyczerpuje ustawowych przesłanek informacji publicznej. Zdaniem skarżącego możliwość pozyskania informacji dotyczących działań organu dotyczących inwestycji publicznych leżała u podstaw wprowadzenia przez ustawodawcę do obrotu prawnego ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] w odpowiedzi na skargę przedstawił stanowisko związane z wnioskiem skarżącego z dnia [...] października 2014 r. i kierowaną do niego korespondencją oraz stwierdził, że pomimo że żądane informacje nie stanowiły informacji publicznej, udzielił ich skarżącemu, co czyni jego skargę bezpodstawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., a więc gdy organy administracji nie podejmują nakazanych prawem decyzji, postanowień, aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa bądź pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (§ 2). Z przytoczonych przepisów wynika, że celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności, w sprawie wszczętej żądaniem strony. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujące znaczenie ma stan faktyczny i prawny z momentu orzekania. W konsekwencji podjęcie przez organ aktu, po wniesieniu skargi, przesądza o tym, że organ nie pozostaje już w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. Nieuprawnione i niemożliwe jest bowiem zobowiązywanie organu do dokonania czynności, jeżeli organ nie był czy też nie pozostaje w bezczynności. W sprawie nie jest sporne, czy Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] jest podmiotem obowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast sporne jest, czy dokonał on prawidłowej oceny, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej o czym pisemnie poinformował skarżącego. Przedmiotowy zakres dostępu do informacji publicznej - jak to wynika z samego tytułu ustawy i definicji zawartej w jej art. 1 ust. 1 - odnosi się przede wszystkim do informacji o sprawach publicznych, zatem poza zakresem tej regulacji prawnej są informacje innego rodzaju, jak w szczególności o charakterze prawnym. Nie mają charakteru informacji publicznej wnioski w sprawie indywidualnej czy też polemiki związanej z prowadzeniem przez organ postępowań administracyjnych i zakresem stosowanych w nich przepisów, a w szczególności określonych w nich warunków. Prawo do korzystania z dostępu do informacji publicznej nie może zmierzać do kwestionowania działania organu w ramach prowadzonych przez ten organ postępowań, gdzie legitymacją procesową dysponuje określony podmiot. Przy żądaniu informacji o obowiązującym prawie nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Natomiast żądanie udostępnienia informacji o stosowaniu przepisów prawa w konkretnej sprawie nie ma charakteru informacji publicznej, nie dotyczy bowiem sfery faktów. Sprawa w zakresie takiego żądania nie może być rozstrzygana poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem nie jest spełniony jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza tego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być objęte pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Wniosek taki nie może być zatem postulatem zmian w prowadzonych przez organ postępowaniach, które znajdują potwierdzenie w przepisach prawa. Informacje publiczne odnoszą się bowiem do pewnych danych, a nie są środkiem ich kwestionowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że organ zasadnie ocenił, że żądane przez skarżącego informacje nie posiadają waloru informacji publicznej. Skarżący w zasadzie żąda udzielenia przez organ informacji o stosowanych przepisach i jednocześnie kwestionuje jego działanie poprzez zamieszczenie przy zadanych pytaniach własnego komentarza. W takiej sytuacji trudno ocenić, że żądanie dotyczyło udzielenia informacji, a tym bardziej informacji publicznej. Z powyższych względów skarga nie mogła zostać uwzględniona, a podniesione w niej zarzuty dotyczące naruszenia przez organ wskazanych w niej przepisów Sąd uznał jako nietrafne. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.