II SAB/Wa 1014/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Eugeniusz Wasilewski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 2 lipca 2015 r. postanawia: odrzucić skargę Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P.B. uczynił bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie udostępnienia do wglądu notatki/protokołu ze spotkania w dniu [...] maja 2015 r. z Dyrektorem Biura [...] MON oraz innymi zaproszonymi przez niego osobami. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 67 i art. 68 Kpa. (pisownia oryginalna) ze spotkania powinien został sporządzony i przedstawiony do zapoznania się wszystkim osobom obecnym na spotkaniu protokół/notatka. Podczas spotkania nie przedstawiono skarżącemu żadnego dokumentu, natomiast zapewniono go, że po spotkaniu notatka zostanie sporządzona. [...] maja 2015 r. skarżący przesłał pocztą elektroniczną poruszone przez niego na spotkaniu zagadnienia, które miały być uwzględnione w protokole, prosząc również o przedstawienie notatki do autoryzacji. Następnie [...] czerwca 2015 r. skarżący przesłał szczegółowe stanowisko przedstawione na spotkaniu z prośbą o ustosunkowanie się do niego. Z uwagi na brak odpowiedzi na zgłaszane problemy oraz informację od pracowników Biura [...], że nie mają obowiązku okazywania dokumentów dotyczących spotkania z [...] maja 2015 r., skarżący [...] sierpnia 2015 r. wezwał Ministra Obrony Narodowej do zaprzestania bezczynności i naruszenia prawa a następnie wniósł skargę na bezczynność organu. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że skarga na bezczynność organu nie jest dopuszczalna w przypadku, gdy organ administracji nie ma obowiązku podjęcia jednego z aktów lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Dalej pełnomocnik organu wyjaśnił, że pisma, które spowodowały wszczęcie postępowania administracyjnego, miały charakter skargi powszechnej, o której mowa w art. 221 i 227 K.p.a. i w konsekwencji stały się powodem wszczęcia postępowania z art. 237 § 3 K.p.a. Tymczasem, zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg na bezczynność w zakresie skargi powszechnej wnoszonej w trybie Działu VIII Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 1-4a P.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest wniesienie skargi na określone w pkt 1-4a art. 3 § 2 P.p.s.a. akty administracyjne. Skargę można wnieść na następujące akty: decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, jak również na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W pierwszej kolejności należy zatem ustalić co jest przedmiotem skargi i czy może ona być rozpoznana przez sąd administracyjny. W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy bezczynności organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie akt – notatki ze spotkania w dniu [...] maja 2015 r. Tymczasem pisma, które spowodowały wszczęcie postępowania administracyjnego miały charakter skargi, o której mowa w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – zwanej dalej K.p.a. i wszczęły postępowanie z art. 237 § 3 K.p.a. Zgodnie z art. 221 § 1 K.p.a. prawo składania skarg jest realizowane na zasadach określonych w Dziale VIII K.p.a., zatem do postępowania w sprawie skargi powszechnej nie stosuje się pozostałych przepisów K.p.a., a więc również art. 73 i art. 74 K.p.a. regulujących kwestie wglądu do akt sprawy. W konsekwencji organ administracji publicznej, załatwiający sprawę ze skargi powszechnej, nie jest zobowiązany do wydania postanowienia o odmowie udostępnienia akt, zatem jego ewentualna bezczynność w tym zakresie nie jest bezczynnością o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W konsekwencji sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego a skargę na taką bezczynność należy uznać za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.