II SAB/Wa 1016/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Z. na bezczynność Centralnej Komisji Lekarskiej działającej przy Szefie Służby Celnej w przedmiocie rozpatrzenia odwołania postanawia: - odrzucić skargę - P.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Centralnej Komisji Lekarskiej działającej przy Szefie Służby Celnej w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od orzeczenia Regionalnej Komisji Lekarskiej przy Dyrektorze Izby Celnej w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. [...]. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że jest ona niedopuszczalna bowiem przed jej wniesieniem do Sądu, nie zostało złożone wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Następnie w piśmie z dnia 9 lutego 2015 r. skarżący wniósł aby jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa potraktować odwołanie z dnia 10 lipca 2014 r. od orzeczenia Regionalnej Komisji Lekarskiej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 ppsa przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzystał ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 kpa jest warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, gdyż jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 ppsa (por. np. postanowienie NSA z 7 maja 2014 r., II OSK 1083/14). Wniesienie skargi na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie jest ograniczone żadnym terminem. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest środkiem niesformalizowanym i należy za nie uznać każde pismo strony, z którego wynika, że zarzuca ono organowi pozostawanie w bezczynności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 402/15). W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Centralnej Komisji Lekarskiej działającej przy Szefie Służby Celnej w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od orzeczenia Regionalnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]. Jednakże w aktach administracyjnych sprawy brak jest pisma, które można potraktować jako środek określony w art. 37 kpa. Za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie można uznać ani odwołania z dnia 10 lipca 2014 r. od orzeczenia Regionalnej Komisji Lekarskiej, ani też wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z dnia 30 lipca 2014 r. W żadnym ze wspomnianych pism, strona nie zarzuca bezczynności Centralnej Komisji Lekarskiej w przedmiocie rozpoznania odwołania. Nie złożenie do Centralnej Komisji Lekarskiej wezwania do usunięcia naruszenia prawa, stanowi zgodnie z art. 52 ppsa, brak formalny skargi na bezczynność organu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.