II SAB/Wa 102/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania zażalenia z dnia [...] października 2016 r. postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 22 października 2016 r. K. J. (zwany dalej skarżącym), na podstawie art. 37 § 1 K.p.a., wniósł do Komendanta Głównego Policji zażalenie. W treści przedmiotowego zażalenia podniósł, iż w związku z otrzymanym pismem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2016 r. I.dz. [...] wnosi zażalenie, domagając się podjęcia skutecznych działań zmierzających do ustalenia i pociągnięcia do odpowiedzialności - w związku z realizacją jego konstytucyjnego prawa dostępu do dokumentów urzędowych związanych z przebiegiem jego służby czynnej w Policji i nabywanymi w związku z tą służbą prawami i uprawnieniami. Komendant Główny Policji pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] udzielił skarżącemu odpowiedzi na ww. zażalenie. W treści przedmiotowego pisma Komendant Główny Policji wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2015 r. K. J. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w K. o udostępnienie akt postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez Komendanta Powiatowego Policji w K. postanowienia nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w MO i Policji w latach 1988-2005 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej oraz o usunięcie naruszenia prawa w trybie art. 37 K.p.a. W odpowiedzi na powyższe Komendant Powiatowy Policji w K. pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. poinformował, iż postępowanie wyjaśniające w sprawie wydania zaświadczenia zostało ostatecznie rozstrzygnięte wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 1043/09, którym oddalono skargę ww. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2009 r., utrzymujące w mocy postanowienie nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Komendanta Powiatowego Policji w K. Komendant Powiatowy Policji w K. wskazał również, że pismem z dnia [...] listopada 2015 r. Zastępcy Naczelnika Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w K. K. J. został poinformowany, iż zarzut dotyczący pozostawania w bezczynności przez Komendanta Powiatowego Policji w K. nie znajduje uzasadnienia. W związku z powyższym pismem, wystąpieniem z dnia [...] września 2016 r. zatytułowanym "zażalenie na bezczynność organu", skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., K. J.i wniósł o "stwierdzenie niezgodności z prawem i bezskuteczności dokonanego przez Komendanta Powiatowego Policji w K. uznania (...) okoliczności związanych z orzekaniem za niezgodne z prawem i bezskuteczne", "stwierdzenie, iż stanowisko organu w zakresie, w jakim odnosi się do okoliczności braku postępowania w sprawie, obarczone jest wadą co do stanu faktycznego", "stwierdzenie, oraz następcze nakazanie Komendantowi Powiatowemu Policji w K. udostępnienia żądanych dokumentów w formie uwierzytelnionych odpisów", "stwierdzenie w trybie art. 37 kpa, iż w zakresie sprawy o udostępnienie, organ znajduje się w rażącej przewlekłości". W odpowiedzi, pismem z dnia [...] października 2016 r., Zastępca Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w K. powołał się na udzieloną przez Komendanta Powiatowego Policji w K. odpowiedź z dnia [...] grudnia 2015 r., wskazując, iż wyjaśniono w nim kwestie, które zostały poruszone w wystąpieniu z dnia [...] września 2016 r., a Komendant Powiatowy Policji w K. udzielił stronie precyzyjnej i wnikliwej odpowiedzi. W dniu 22 października 2016 r. K. J. wniósł "zażalenie w trybie art. 37 kpa do KGP" domagając się "podjęcia skutecznych działań i czynności zmierzających do ustalenia i przykładnego pociągnięcia do właściwej odpowiedzialności z mocy art. 38 powołanej ustawy". Nie zgodził się ze stanowiskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K, przedstawionym w piśmie z dnia [...] października 2016 r. i wskazał, iż sprawa dotycząca udostępnienia dokumentów będących podstawą wydania postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] lipca 2009 r. o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści nadal nie została właściwie załatwiona - nie została wydana decyzja administracyjna. Komendant Główny Policji wskazał, że w sprawie K. J. postępowanie zostało zakończone postanowieniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] lipca 2009 r., utrzymanym w mocy przez postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2009 r. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 1043/09, oddalono skargę strony na powyższe rozstrzygnięcie. Tym samym, Komendant Główny Policji uznał, że brak jest podstaw do wyznaczenia dla danego organu administracji publicznej dodatkowego terminu załatwienia sprawy strony. Niezależnie od powyższego, Komendant Główny Policji poinformował stronę, że w trybie art. 73 § 1 K.p.a., strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Czynności określone w wyżej powołanym przepisie są dokonywane w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. Strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony (§ 2). Organ administracji publicznej może zapewnić stronie prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów w swoim systemie teleinformatycznym, po uwierzytelnieniu strony w sposób określony w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (art. 73 § 3 K.p.a.). Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania zażalenia z dnia [...] października 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi {Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień iub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Wyjaśnić należy, że art. 37 § 1 K.p.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r., stanowił, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do treści art. 37 § 2 K.p.a., w ówcześnie obowiązującym brzmieniu, organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wobec powyższego wskazać należy, że organ administracji publicznej właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. powinien wydać w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 K.p.a. Postanowienie takie zaliczane jest do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące szczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - powstające w toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, jak również nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają także zaskarżeniu do sądu administracyjnego, zatem nawet gdyby Komendant Główny Policji rozpatrzył zażalenie skarżącego z dnia [...] października 2016 r. wniesione w trybie art. 37 K.p.a., to wydane w tym przedmiocie postanowienie nie podlegałoby kognicji sądów administracyjnych. Wskazać zatem należy, że skoro wydane w tym przedmiocie postanowienie nie podlegałoby kognicji sądów administracyjnych, to również skargę skarżącego należało uznać za niedopuszczalną, bowiem, stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego przysługuje w sprawach, w których organ administracji publicznej wydaje rozstrzygnięcie, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.