II SAB/Wa 1061/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Andrzej Kołodziej Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi L. K. na bezczynność Spółki "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Spółka "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] dopuściła się bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Spółki "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz L. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. [...] września 2015 r. L. K. (dalej jako skarżący), skierował do [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej, zawierający żądanie udostępnienia informacji publicznej obejmującej wykaz taboru kolejowego obsługującego tzw. [...] w okresie styczeń-sierpień 2015 r. w podziale na pociągi obsługujące daną linię, oznaczenie pociągu (np. EN 57), numery inwentarzowe oraz datę produkcji/modernizacji danego składu. Ponadto skarżący wniósł o wskazanie ile nowo zakupionych (od 2008 r.) lub zmodernizowanych pociągów zostało skierowanych na linię [...] oraz jakie są kryteria kierowania pociągów na daną linię. W odpowiedzi na ten wniosek [...] września 2015 r. wskazano, że Spółka posiada informacje w zbiorach różnego typu dokumentów, które swoją tematyką obejmują dużo szerszy zakres danych. W związku z tym przygotowanie wnioskowanej informacji będzie wymagało przetworzenia informacji, tj. opracowania właściwego dokumentu od podstaw, a także poświęcenia czasu przez pracowników Spółki. Z uwagi na powyższe skarżący został wezwany do wykazania w jakim zakresie uzyskanie przez niego informacji przetworzonej jest istotne dla interesu publicznego. Odpowiadając na to wezwanie skarżący wykazał dlaczego w jego ocenie uzyskanie informacji publicznej jest istotne dla interesu publicznego, podnosząc m.in., że uzyskanie informacji publicznej jest ważne z uwagi na powstająca inicjatywę społeczną, która zamierza podjąć działania na rzecz poprawy jakości i bezpieczeństwa transportu na obszarze powiatu [...]. Skarżący wskazał, że w jego ocenie podwyżki cen biletów oraz rzekomo postępujący rozwój całej spółki nie przynosi poprawy jakości komfortu przejazdów na linii [...]. Pasażerowie praktycznie nie korzystają z nowego lub zmodernizowanego taboru, jeżdżą pociągami starymi, bez udogodnień typu klimatyzacja lub monitoring, które z uwagi na stan techniczny ulegają częstym awariom i opóźnieniom. W ocenie skarżącego stanowi to naruszenie szeroko rozumianych praw pasażerów, ponieważ przejazdy na linii [...] z wykorzystaniem starego taboru różnią się od oferty przewidzianej dla pasażerów innych linii uwzględniającej wykorzystanie nowoczesnego taboru, przy czym wszyscy pasażerowie ponoszą te same koszty zakupu biletów. Skarżący podniósł również, że nie tylko on, ale również inni mieszkańcy miejscowości położonych wzdłuż tzw. linii [...] są zainteresowani poprawą jakości bezpieczeństwa transportu kolejowego. Podał, że prowadził rozmowy zarówno z mieszkańcami osiedli położonych na terenie [...], którzy korzystają z transportu kolejowego, jak i z przedstawicielami samorządu gminy, sygnalizując ten problem oraz informując zainteresowanych, że w celu zapewnienia jakości współpracy pomiędzy mieszkańcami a samorządem terytorialnym zamierza założyć stowarzyszenie, które będzie stanowiło element łączący mieszkańców i przedstawicieli władz samorządowych. Uzyskanie informacji publicznej, o której udostępnienie wystąpił, ma na celu umożliwienie rozpoczęcia merytorycznej dyskusji na temat poprawy jakości bezpieczeństwa przewozów kolejowych oferowanych przez [...] sp. z o.o. Pozostaje zatem zarówno w interesie skarżącego, jak i innych osób, które również chcą aktywnie włączyć się w proces dialogu i konsultacji społecznej w celu poprawy jakości transportu kolejowego na obszarze województwa oraz pozostałym, obsługiwanym przez [...] sp. z o.o. W piśmie z [...] września 2015 r. oceniono, iż uzasadnienie przesłane przez skarżącego nie wykazuje, aby żądane informacje były szczególnie istotne dla interesu publicznego. W tak ukształtowanych okolicznościach faktycznych skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność [...] – [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., dalej jako u.d.i.p.) poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) art. 3 ust. 1 u.d.i.p. poprzez uznanie, że skarżący nie wykazał w jakim stopniu uzyskanie informacji publicznej jest istotne dla interesu publicznego; 3) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędną kwalifikację żądanej przez skarżącego informacji i uznanie, że jest to w całości informacja przetworzona; 4) art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez udzielenie odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z naruszeniem ustawowego terminu; 5) art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niewydanie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, zawierającej uzasadnienie dla odmowy z uwagi na niewykazanie przez skarżącego szczególnego interesu publicznego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o: 1) uznanie, że [...] sp. z o.o. pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej; 2) zobowiązanie [...] sp. z o.o. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku skarżącego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; 3) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 4) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych na podstawie art. 200 P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 u.d.i.p. poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, skarżący podał, że działanie organu jest w tym zakresie nieuprawnione. Zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. [...] sp. z o.o. wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym, a zatem jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w funkcjonującej linii orzeczniczej sądów administracyjnych wskazującej, że przewoźnik kolejowy jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Odmowa udostępnienia informacji publicznej miała miejsce bez wskazania podstawy prawnej odmowy oraz bez podania przyczyn odmowy oraz ich uzasadnienia. Stanowi to naruszenie określonych ustawą granic uznania, które to naruszenie skutkuje rozpoznaniem wniosku o udostępnienie w sposób dowolny, a zatem jest prawnie niedopuszczalne. W zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 3 ust. 1 u.d.i.p. poprzez uznanie, że skarżący nie wykazał w jakim stopniu uzyskanie informacji publicznej jest istotne dla interesu publicznego, skarżący przyjął, że organ przekroczył granice uznania określone ustawą. Nie wskazał bowiem powodów, dla których uznał, że wyjaśnienia przedstawione przez skarżącego, a dotyczące istotności uzyskania informacji publicznej dla interesu publicznego, są niewystarczające. Nie przedstawił również żadnego własnego uzasadnienia, co prowadzi do konstatacji, że odmowa udostępnienia informacji publicznej (którą trudno nazwać merytorycznym stanowiskiem) jest wyrazem potraktowania skarżącego w sposób lekceważący i ma charakter nadużycia ze strony organu. Skarżący podkreślił, że informacja, o której udostępnienie wystąpił, służy społeczeństwu w ogóle, a nie tylko wybranej, wąskiej grupie, ponieważ zainicjowana w ten sposób dyskusja ma na celu zapewnienie właściwego standardu usług oferowanych całemu społeczeństwu na podstawie znanych i obiektywnych kryteriów. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędną kwalifikację żądanej informacji i uznanie, że jest to w całości informacją przetworzoną. Zwrócił uwagę, iż w sposób precyzyjny określił zakres i charakter żądanej informacji, a jego wątpliwości budzi kwalifikacja dokonana przez organ powodująca, że wszystkie zadane pytania zostały uznane za dotyczące informacji przetworzonej. W ocenie skarżącego nieuprawnione jest uznanie przez organ, że np. pytanie dotyczące kryteriów kierowania pociągów na daną linię stanowi informację przetworzoną. Niezrozumiałym jest również fakt, że [...] wielokrotnie informowały opinię publiczną o modernizacjach i zakupie nowego taboru kolejowego w prasie, a tymczasem udzielenie odpowiedzi na stosunkowo proste pytanie wymaga w ocenie organu opracowania dokumentów od podstaw. Zdaniem skarżącego organ w ogóle nie zbadał, czy możliwe jest udzielenie przynajmniej części informacji, o których udostępnienie występował. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez udzielenie odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z naruszeniem ustawowego terminu, skarżący zwrócił uwagę, że rozpatrzenie wniosku odbyło się z naruszeniem zakreślonego przez ustawę 14 dniowego terminu, przy czym skarżący nie został powiadomiony o przyczynach jego przedłużenia, co spowodował, że pozostawał w niepewności co do rozpoznania jego wniosku przez ponad tydzień. W zakresie zarzutu naruszenia art. 16 ust. 1 u.di.p. poprzez niewydanie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, zawierającej uzasadnienie dla odmowy z uwagi na niewykazanie szczególnego interesu publicznego, skarżący uznał, że jest to rażące naruszenie przepisów ustawy. Rozstrzygnięciem sprawy zgodnym z wymogami określonymi w ustawie powinno być wydanie przez organ decyzji administracyjnej odmawiającej skarżącemu udostępnienia informacji publicznej z uwagi na brak interesu publicznego, odpowiednio uzasadnionej i zawierającej pouczenie co do dalszej drogi odwoławczej. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o umorzenie postępowania na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., albowiem w związku z wydaniem [...] listopada 2015 r. w przedmiotowej sprawie decyzji, postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p. stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz 270, ze zm., dalej jako P.p.s.a.) Stosownie do treści art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy, gdy organ, będąc właściwym i zobowiązanym do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany ustawie o dostępie do informacji publicznej, wbrew przepisom prawa, ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Przy czym nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, jak też gdy nie istnieje, czy też nie jest w posiadaniu organu. W takiej sytuacjach organ nie jest zobowiązany ani do udostępnia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, a z przepisów ustawy o dostępnie informacji publicznej jednoznacznie wynika, że udostępnieniu w trybie ustawy podlega tylko informacja publiczna (art. 6 ust. 1 u.d.i.p.). Tak więc tylko w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też że wniosek o jej udostępnienie skierowany jest do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Oznacza to, iż w przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej ustalić trzeba, czy organ miał obowiązek wydania aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy samorządów gospodarczych i zawodowych (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok z 7 marca 2012 r., I OSK 2445/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem cbois.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że "[...] – [...]" sp. z o.o., jako spółka pasażerskich przewozów kolejowych utworzona wspólnie przez samorząd województwa [...] oraz spółkę [...] sp. z o.o., wykonująca zadania publiczne i dysponująca majątkiem publicznym, jest - stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. - podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Nie budzi również wątpliwości, iż informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący jest informacją publiczną. Dotyczy bowiem majątku służącego do wykonywania przez Spółkę, jako przewoźnika kolejowego, zadań publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p.). Udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno - technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust.1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy, nie sposób pominąć, że organ po wniesieniu skargi do Sądu wydał decyzję, mocą której odmówił udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji. Podkreślenia przy tym wymaga, że nie była to decyzja wydana w ramach tzw. autokontroli, gdyż nie uwzględniała ona skargi zgodnie z wymogami art. 54 § P.p.s.a. Powyższe oznacza, że w momencie rozpoznawania skargi, organ nie pozostawał już w bezczynności, gdyż rozpatrzył wniosek strony skarżącej z [...] września 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej. W tak ukształtowanych okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy Sąd nie mógł uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie posiada na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zobowiązywanie organu do spełnienia czynności, która została już dokonana, jest nieuprawnione i niemożliwe. Nie oznacza to jednak, że Sąd nie był uprawniony do zbadania i stwierdzenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność. Pamiętać bowiem należy, że 15 sierpnia 2015 r. zmianie uległa treść art. 149 § 1 P.p.s.a., który to przepis w nowym brzmieniu ma zastosowanie do postępowań sądowych wszczętych po tej dacie. W poprzednim stanie prawnym sąd, rozpatrując skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania, rozstrzygał według stanu sprawy na dzień orzekania. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Druk Sejmowy nr 1633 i 2539/VII Kadencji, tego typu regulacja rodziła problemy w zakresie dochodzenia odszkodowania w trybie ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173 ze zm.), ponieważ strony nie mogły w świetle art. 149 P.p.s.a. uzyskać orzeczenia potwierdzającego, że doszło do rażącej bezczynności czy przewlekłości postępowania. W związku z tym przyznano sądom kompetencję do stwierdzania, że wystąpiła bezczynność lub przewlekłość, jeżeli z uwagi na zakończenie postępowania nie ma potrzeby zobowiązywania do wydania aktu lub dokonania czynności. Sąd może oddalić skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania jedynie w przypadku stwierdzenia, że na dzień wniesienia skargi organ nie pozostaje w bezczynności lub przewlekłości. W rozpoznawanej sprawie Spółka dopuściła się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z [...] września 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej i bezczynność ta trwała w dacie wystąpienia przez skarżącego ze skargą do Sądu. Organ winien bowiem przedłożony wniosek rozpoznać bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, co w sposób jednoznaczny wynika z treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Spółka w terminie określonym w ustawie poinformowała skarżącego o uznaniu, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, co zobowiązuje skarżącego do wykazania, że jest ona szczególnie istotna dla interesu publicznego. Skarżący na wezwanie organu w powyższym zakresie odpowiedział 21 września 2015 r., zaś decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej, wobec uznania, że informacja ta nie jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, została wydana [...] listopada 2015 r. Do tej daty organ pozostawał w bezczynności, albowiem nie zostało wykazane zaistnienie okoliczności, o których stanowi art. 13 ust. 2 u.d.i.p. i nie została zachowana procedura w tym przepisie określona. Sąd jednocześnie uznał, że zaistniała bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W doktrynie spostrzega się, że przy ocenie charakteru bezczynności lub przewlekłości kluczowa jest długość okresu tej bezczynności (przewlekłości) (zob. W. Chróścielewski, glosa do wyroku NSA z 24 kwietnia 2015 r., I FSK 1881/14, Orzecznictwo Sądów Polskich z 2015, nr 12, poz. 116). Podkreślenia nadto wymaga, że istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego, choć z uchybieniem ustawowych terminów, ale został załatwiony. Dla oceny charakteru bezczynności nie ma przy tym znaczenia, że skarżącemu nie przekazano żądanej informacji, lecz wydano decyzję odmawiającą jej udostępnienia. Zwłoka Spółki nie była przy tym nadmierna, gdyż w rzeczywistości trwała niecałe 2 miesiące. Okoliczności sprawy nie wskazują, aby organ lekceważył stronę, lecz raczej na problemy z prawidłową realizacją jego wniosku. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że w sprawie ze skargi na bezczynność Sąd nie jest uprawniony do kontroli legalności wydanych w sprawie decyzji. Kontrola taka będzie możliwa wówczas gdy wobec wydanych w sprawie decyzji zostanie skierowana skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Dopiero w ewentualnym postępowaniu sądowym wywołanym skargą na decyzję, sąd będzie uprawniony i obowiązany do zbadania, czy uzasadnione było wydanie w przedmiotowej sprawie decyzji – w kontekście czy żądana przez skarżącego informacja publiczna ma w całości charakter przetworzony, a jeżeli tak, to czy okoliczności podane przez skarżącego wskazują, że informacja ta jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Inaczej mówiąc dopiero badając legalność wydanych w sprawie decyzji sąd będzie uprawniony do rozpoznania tych zarzutów przedmiotowej skargi, które odnoszą się do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1u.d.i.p. Rozpoznając skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej Sąd nie był uprawniony odnosić się do tych zarzutów, gdyż prawidłowość wykładni i zastosowania art. 3 ust. 1 ust. 1 u.d.i.p. może być oceniana jedynie w ramach skargi na decyzję odmawiająca udostępnienia informacji publicznej wobec zakwalifikowania jej do kategorii informacji przetworzonej i przyjęcia, że udostępnienie tej informacji nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach, obejmujących uiszczony wpis od skargi, Sąd orzekł w myśl art. 200 P.p.s.a.