II SAB/Wa 1063/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] listopada 2014 r. 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego J. B. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. J.B. w formie elektronicznej, w dniu [...] listopada 2014 r., złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej przez przesłanie kopii (w formie papierowej lub elektronicznej) protokołów z przebiegu egzaminu adwokackiego w 2014 r. przed Komisją; nr [...] oraz nr [...] w W., nr [...] i [...] w K., nr [...] i [...] w P. oraz kopii protokołu z przekazania dokumentacji przez przewodniczących ww. komisji egzaminacyjnych Ministrowi Sprawiedliwości, a także pism przewodnich. Minister Sprawiedliwości w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. poinformował wnioskodawcę, że przesyła kopie dokumentów w nim określonym i jednocześnie poinformował go, że jego wniosek o przesłanie kopii protokołów z przebiegu egzaminu adwokackiego w dniach [...] marca 2014 r. przed komisjami egzaminacyjnymi z siedzibą w P. i w W. oraz protokołów przekazania Okręgowej Radzie Adwokackiej w P. dokumentacji związanej z przeprowadzeniem egzaminu adwokackiego w 2014 r. został przekazany, zgodnie z właściwością, odpowiednio Dziekanowi Okręgowej Rady Adwokackiej w P. i Dziekanowi Okręgowej Rady Adwokackiej w W., gdyż Ministerstwo Sprawiedliwości dysponuje jedynie kopiami tych dokumentów. J.B. w dniu 24 listopada 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w zakresie dotyczącym nieudostępnionych mu informacji określonych w jego wniosku z dnia [...] listopada 2014 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku w zakresie określonym w pkt 1 oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, a w uzasadnieniu podał m. in., że w związku z podtrzymaniem przez skarżącego żądania przekazania dokumentów, wyrażonym w skardze na bezczynność, zdecydowano o jego realizacji poprzez przesłanie skanów kserokopii pozostałych protokołów. Skarżący w piśmie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2015 r. poinformował, że żądane informacje zostały mu udostępnione, ale nastąpiło to po wniesieniu skargi. W jego ocenie skarga stała się bezprzedmiotowa i wnosi o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Przedmiotem skargi jest zarzucana Ministrowi Sprawiedliwości bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782). Na podstawie art. 13 powołanej ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Zgodnie z art. 16 przedmiotowej ustawy, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie o dostępie do informacji publicznej, następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, zaś w razie odmowy udzielenia informacji publicznej - w formie decyzji. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a podmioty obowiązane do jej udzielenia w art. 4 tej ustawy. W świetle ww. przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Przywołana ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia informacji publicznej. Na gruncie przepisów ustawy, w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do szeroko rozumianych władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 2002 r. sygn. akt II SA 1956/02 (Monitor Prawniczy z 2003 r. Nr 23, poz. 1059) oraz w wyroku z dnia 23 maja 2003 r. sygn. akt II SA 4059/02 (Monitor Prawniczy z 2003 r. Nr 10, poz. 436), za informację publiczną uznał "każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także wytworzoną przez inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Natomiast z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia, gdy w terminie ustalonym przez prawo obowiązany podmiot nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, bądź nie podjął czynności, do której był zobowiązany. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Z akt sprawy wynika, że organ w części udostępnił skarżącemu żądaną informację publiczną oraz poinformował go, że w części nieudostępnionej jego wniosek został przekazany do Dziekanów Okręgowych Rad Adwokackich w P. i w W., gdyż Minister Sprawiedliwości dysponuje jedynie kopiami żądanych dokumentów. Żądana przez skarżącego informacja publiczna została mu udostępniona w dniu [...] grudnia 2014 r., tzn. po wniesieniu skargi na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] listopada 2014 r. Każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony bądź przez udostępnienie informacji (czynność materialno- techniczna), a w przypadku, gdy istnieją ku temu podstawy prawne przez odmowę udostępnienia, która przybiera formę decyzji administracyjnej. Brak któregokolwiek ze wskazanych działań musi prowadzić do przyjęcia, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej dopuszcza się bezczynności w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej. Skoro żądana informacja publiczna została skarżącemu udostępniona po wniesieniu skargi, to bezczynność organu ustała. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ze względu na cel skargi na bezczynność, której uzasadnieniem jest przerwanie stanu bezczynności organu i związanej z tym kompetencji Sądu do zobowiązania organu do podjęcia w zakreślonym terminie działań w sprawie, stwierdzenie przez sąd na dzień ogłoszenia wyroku ustania bezczynności organu, uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność. Z tego względu Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie w tym zakresie nie uwalniało Sądu od wypowiedzenia się, czy bezczynność Ministra Sprawiedliwości miała postać rażącego naruszenia prawa. Oceniając w tym zakresie postępowanie organu, skład orzekający uznał, że stwierdzona bezczynność nie miała postaci rażącego naruszenia prawa. Dowodzą tego niezwłocznie podejmowane działania organu, aczkolwiek nieznajdujące potwierdzenia w przepisach ustawy o dostępie, a następnie pełne rozpoznanie żądania skarżącego. O kosztach postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powołanej powyżej ustawy.