II SAB/Wa 108/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), WSA Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. w przedmiocie wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego Zobowiązać Dyrektora Oddziału Regionalnego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej do rozpatrzenia wniosku A. K. z dnia [...] czerwca 2005 r. w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku i przesłania akt administracyjnych organowi A. K. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] czerwca 2005 r. dotyczącego wydania decyzji w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego w W. przy ul. [...] przez byłą żonę Panią M. K. Skarżący podkreślił, że przepis art. 37a ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) zobowiązuje organ do wydania żądanej przez niego decyzji z urzędu, tym bardziej więc winien to uczynić na jego umotywowany interesem prawnym wniosek. Zarzucił, że organ pozostaje w bezczynności w celu uniknięcia wykonania czynności, do których zobowiązała go ustawa oraz uniknięcia weryfikacji zajętego stanowiska przez organ nadrzędny i sąd administracyjny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 37 a ust. 1 cyt. wyżej ustawy osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego są obowiązane do jego opróżnienia, uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200 % wartości należnych opłat za używanie lokalu za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzje w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego oraz wysokości należnych opłat i odszkodowań (ust. 2). Dyrektor Oddziału Regionalnego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej podkreślił, że przedmiotowy lokal mieszkalny został przydzielony skarżącemu, jako żołnierzowi zawodowemu na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] marca 1981 r. Przy ustaleniu należnej powierzchni mieszkalnej kwatery uwzględniono żonę skarżącego M. K. oraz ich [...] dzieci. W [...] r. Sąd Wojewódzki w W. orzekł rozwód skarżącego z M. K. określając jednocześnie sposób użytkowania przez nich zajmowanego lokalu mieszkalnego. Do dnia 30 czerwca 2004 r. sprawy osób rozwiedzionych regulował art. 28 cyt. ustawy, zgodnie z którym rozwiedzeni małżonkowie mogli zamieszkiwać w dotychczas zajmowanej kwaterze lub rozwiązać problem mieszkaniowy we własnym zakresie. Znowelizowana z dniem 1 lipca 2004 r. ustawa nie reguluje spraw mieszkaniowych osób rozwiedzionych. W odpowiedzi na skargę organ zarzucił, nadto że skarżący domaga się wydania decyzji administracyjnej w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego przez byłą żonę, podczas gdy żaden przepis cytowanej ustawy nie stanowi podstawy do wydania takiej decyzji, skoro M. K. sąd powszechny w wyroku rozwodowym przyznał prawo użytkowania części lokalu. Organ podkreślił też, że przed Sądem Rejonowym dla W. toczy się sprawa z powództwa M. K. przeciwko Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w przedmiocie złożenia oświadczenia woli w sprawie najmu spornego lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienie wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności [...]. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Stosownie do postanowień art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 168 z późn. zm.) organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący złożył do organu w dniu [...] czerwca 2005 r. wniosek o wydanie decyzji na podstawie art. 37 a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej. Bezsporne też jest, że organ powyższego wniosku nie rozpoznał ograniczając się jedynie do kierowania do skarżącego pism z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] (k-[...] akt administracyjnych), z dnia [...] marca 2006 r., (k-[...] akt administracyjnych) oraz z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] (k-[...] akt administracyjnych). Podkreślenia wymaga fakt, że na wezwanie Sądu skarżący nadesłał pismo Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], adresowane do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, zobowiązujące organ do wydania w sprawie do dnia [...] stycznia 2009 r., decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty lub umarzającej postępowanie (k – [...] akt sprawy). Reasumując uznać należało, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...].06.2005 r.. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.