II SAB/Wa 1083/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie ustalenia prawa do uposażenia postanawia: odrzucić skargę J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 23 października 2015 r. na bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie ustalenia prawa do uposażenia. W treści skargi skarżący nadmienił, że przed wniesieniem skargi wyczerpał środki zaskarżenia zgodnie z art. 52 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Wskazał, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący nie występował do Ministra Spraw Wewnętrznych z zażaleniem w trybie art. 37 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie przez Komendanta Głównego Straży Granicznej. Zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2015 r. wezwano skarżącego do nadesłania w terminie 7 dni: - kopii zażalenia skierowanego do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy (wniosku z dnia 24 września 2015 r. o ustalenie prawa do uposażenia na dzień 1 października 2014 r.) w terminie zgodnie z art. 37 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, zawierającego prezentatę organu potwierdzającą datę wpływu zażalenia, - zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. zażalenia przez Komendanta Głównego Straży Granicznej, - dowodu nadania ww. zażalenia do organu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący poinformował, że jako zażalenie do organu wyższego stopnia należy traktować kopię złożonej w niniejszym postępowaniu sądowym skargi z dnia 23 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jednocześnie, stosownie do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi na bezczynność, skarżący powinien złożyć do Ministra Spraw Wewnętrznych zażalenie stosownie do treści art. 37 § 1 kpa. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego, określonego w art. 37 kpa warunkuje wniesienie skargi na bezczynność (...) (B.Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, C.H.Beck, wyd. 8, W-wa 2006). Oznacza to, iż warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu, jest wcześniejsze złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi nie wystąpił do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 kpa ze stosownym zażaleniem, co potwierdził organ w odpowiedzi na skargę. Skarżący stwierdził, że w jednym piśmie z dnia 23 października 2015 r. wniósł skargę na bezczynność KGSG adresowaną do Sądu i jednocześnie zażalenie (trybie art. 37 § 1 kpa) adresowane do Ministra Spraw Wewnętrznych. Wskazany stan faktyczny nie spełnia normy art. 52 ppsa, bowiem z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że skarga na bezczynność musi być poprzedzona, zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Należy pamiętać również o tym, że pismo z dnia 23 października 2015 r. nosi tytuł "Skarga", natomiast w jego treści nie został przywołany art. 37 kpa. Nawet jednak gdyby uznać, że w istocie swej ww. pismo z 23 października 2015 r. jest jednocześnie skargą na bezczynność i zażaleniem w trybie art. 37 kpa to właśnie wniesienie tych dwóch środków w jednym piśmie, czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną. Skarżący nie wyczerpał bowiem przysługującego mu środka zaskarżenia na drodze administracyjnej (zażalenia) przed wniesieniem skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.