II SAB/Wa 1089/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Szefa Agencji Wywiadu w przedmiocie realizacji wypłaty świadczeń pieniężnych postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 2 marca 2015 r. J. P., dalej również jako skarżący, zwrócił się z wnioskiem o sporządzenie kopii raportów urlopowych za okres 2011-2014. Złożony wniosek skarżący motywował m. in. ważnym interesem prawnym związanym ze złożeniem przez niego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozkaz personalny Szefa Agencji Wywiadu. Pismem z 19 marca 2015 r. skarżący wniósł o pilne spowodowanie załatwienia powyższego wniosku. Pismem z 28 kwietnia 2015 r. organ zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie wniosku poprzez wskazanie, czy żąda on wydania stosownego zaświadczenia o określonej treści w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, czy też wnosi o sporządzenie kopii raportów urlopowych za okres 2011-2014, stanowiących część dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym. Pismem z 18 maja 2015 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa wskazując, że organ nie załatwił jego wniosku z 2 marca 2015 r., ponowionego pismem z 19 marca 2015 r. Ponadto skarżący wniósł o wykonanie przez organ kopii jego raportów urlopowych i zapoznanie go z pełną dokumentacją dotyczącą wykorzystania urlopów w okresie jego służby w Agencji Wywiadu oraz sposobu odnotowania powyższego przez właściwą komórkę Agencji Wywiadu w poszczególnych latach jego służby. Pismem z 7 sierpnia 2015 r. zatytułowanym "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w zakresie wypłaty należnych świadczeń pieniężnych przysługujących mu w związku ze zwolnieniem ze służby w Agencji Wywiadu. Skarżący wezwał organ do wypłaty należnego mu świadczenia pieniężnego i dokonania tego we właściwej wysokości wynikającej z rzeczywistego stanu jego spraw kadrowych na dzień zwolnienia ze służby w Agencji Wywiadu i prawidłowego zastosowania przepisów ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U.2015.1929). Ponadto skarżący zwrócił się o ponowną analizę dokumentacji urlopowej i weryfikację prawidłowości jej prowadzenia. Skarżący zwrócił się również o wyszczególnienie wszelkich składowych odprawy przysługującej mu z tytułu zwolnienia ze służby w Agencji Wywiadu. Pismem z 27 października 2015 r. J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Agencji Wywiadu w odniesieniu do obowiązku wypłaty całości należnych świadczeń pieniężnych przysługujących mu w związku ze zwolnieniem ze służby w Agencji Wywiadu. Zarzucając organowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 12, art. 35 § 1, art. 36 § 1 K.p.a. oraz przepisów art. 128 i art. 130 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu wniósł o zobowiązanie organu do przeprowadzenia postępowania w zakresie dokonania wymiaru oraz wypłaty świadczeń przysługujących mu w związku ze zwolnieniem ze służby w Agencji Wywiadu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Argumentując swoje stanowisko organ stwierdził, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zasadnicze znaczenie ma treść pism skarżącego składanych w przedmiotowej sprawie i zawartych w nich żądań. Organ podkreślił, że na etapie czynności prowadzonych w Agencji Wywiadu przedmiotem jego działań były kwestie związane z dokumentacją urlopową, gdyż taki zakres wynikał z pism skarżącego. Jednocześnie organ stwierdził, że powyższa kwestia nie należy do właściwości sądów administracyjnych, a co oznacza, że skarga jest niedopuszczalna. Odnosząc się do wypłaty całości należnych świadczeń pieniężnych przysługujących skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby w Agencji Wywiadu organ wskazał, że kwestia ta pojawiła się dopiero w piśmie z 7 sierpnia 2015 r. zatytułowanym "wezwanie do usunięcia naruszanie prawa" i nie była badana przez organ w prowadzonym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. W pierwszej kolejności, związku z treścią odpowiedzi na skargę wskazać należy, iż Sąd przyjął, że przedmiotowa skarga dotyczy bezczynności organu w kwestii dokonania wymiaru oraz wypłaty świadczeń przysługujących skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby w Agencji Wywiadu, co wynika w sposób jednoznaczny z jej treści. Skarżący nie odnosi się w tej skardze do innych kwestii, o których mowa w jego pismach kierowanych do organu. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako "P.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1-5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu, warunkiem skutecznego jej wniesienia do sądu administracyjnego jest wyczerpanie trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że kwestia dokonania wymiaru oraz wypłaty świadczeń przysługujących skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby w Agencji Wywiadu pojawiła się dopiero w piśmie z 7 sierpnia 2015 r. zatytułowanym "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". W żadnym z wcześniejszych pism składanych do organu skarżący nie zwracał się o wypłacenie całości świadczeń przysługujących mu w związku ze zwolnieniem ze służby. Wskazać należy, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, iż o zakwalifikowaniu pisma nie decyduje jego nazwa, lecz treść. Wprawdzie skarżący pismo z 7 sierpnia 2015 r. zatytułował wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lecz mając na uwadze, że dopiero w powyższym piśmie podniósł kwestię dotyczącą wypłaty całości świadczeń pieniężnych należnych mu w związku ze zwolnieniem ze służby należy stwierdzić, iż pismo to w istocie stanowiło wniosek o wypłatę całości świadczeń pieniężnych należnych skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby. Po złożeniu pisma z 7 sierpnia 2105 r., a przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący nie wystosował do organu pisma stanowiącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ustalony w przedmiotowej sprawie stan faktyczny wskazuje, że skarżący nie wyczerpał przed wniesieniem skargi na bezczynność trybu określonego w art. 37 § 1 K.p.a., co czyni skargę niedopuszczalną. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.