II SAB/Wa 11/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. D. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 9 listopada 2003 r. dotyczącego wyłączenia Komendy Głównej Policji od wyjaśnienia skargi z dnia 13 października 2003 r. postanawia odrzucić skargę. W dniu 13 października 2003 r. L. D. wniósł do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów skargę dotyczącą podejmowanej przez siebie działalności w zakresie upamiętniania Policji Państwowej Drugiej Rzeczypospolitej Polskiej oraz zachowań NKWD wobec Policji w 1940 r. Wskazał, że w związku z jego aktywnością w opisanym zakresie postawiono mu zarzut prowadzenia działalności pozasłużbowej, który jest sprzeczny z istotą służby policyjnej. Zauważył, iż kierowane pod jego adresem oskarżenia nie zostały zweryfikowane, oraz że odmówiono mu prawa do zarchiwizowania dokumentacji historycznej w Komendzie Głównej Policji. Zwrócił się o wyjaśnienie, jakie motywy przyświecają wskazanym przez niego oficerom Policji w kwestiach etyki zawodowej, czy też w kwestiach prawnych. Postawił również pytanie, dlaczego funkcjonariusze ci "(...) mataczą i poświadczają nieprawdę w dokumentacji służbowej (...)", stwierdzając jakoby, upamiętniając zbrodnię katyńską, prowadził on pozasłużbową działalność. Wspomniał także, iż do złożenia opisywanej skargi skłonił go, zamieszczony w Gazecie Policyjnej, artykuł dotyczący etyki zawodowej policjanta. Pismem Naczelnika Wydziału Kontroli Służb Mundurowych Departamentu Kontroli Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji poinformowano L. D., że skierowana do Prezesa Rady Ministrów skarga z dnia 13 października 2003 r. została przekazana Komendantowi Głównemu Policji. We wniosku z dnia 9 listopada 2003 r., który w dniu 12 listopada 2003 r. wpłynął do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów skarżący podniósł, że funkcjonariusze Komendy Głównej Policji nie mogą wyjaśniać kwestii zawartych w jego skardze z dnia 13 października 2003 r., skoro zarzuty w niej postawione dotyczą właśnie oficerów tej Komendy. Jednocześnie L. D. złożył wniosek o wyłączenie Komendy Głównej Policji z dalszego rozpatrywania jego skargi z dnia 13 października 2003 r., albowiem, jak stwierdził, jego działalność upamiętniająca zbrodnie katyńską jest tam niemile widziana i zrodziła konfliktogenne stosunki służbowe, skutkujące wyeliminowaniem go z Policji. Skargą z dnia 31 października 2007 r., sprecyzowaną pismem z dnia 19 listopada 2007 r., L. D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 9 listopada 2003 r., skierowanego do Prezesa Rady Ministrów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wywodząc, że L. D. domaga się działania organu administracji publicznej w formie przewidzianej w przepisach działu VIII "Skargi i wnioski" ustawy z dnia 14 czerwca 1990 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej również jako kpa, ta zaś nie jest objęta dyspozycją przepisu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 6. oraz bezczynność organów w tych przypadkach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z akt administracyjnych wynika, że zawarte we wniosku z dnia 9 listopada 2003 r., żądanie L. D. złożone zostało w postępowaniu wszczętym jego skargą z dnia 13 października 2003 r. Jak słusznie zauważył organ, treść tej skargi, jak również innych pism wnoszonych przez skarżącego w trakcie postępowania, np. pisma z dnia 29 października 2003 r. i z dnia 28 listopada 2003 r. do Prezesa Rady Ministrów, jednoznacznie wskazuje na to, że skarżący domaga się działania organu administracji publicznej formie przewidzianej w dziale VIII kpa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, który podziela Sąd w przedmiotowej sprawie, że czynności - niezależnie od formy - podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII kpa odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 ppsa i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Konsekwencją tego jest, że w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność (por. wydane w odniesieniu do art. 16 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. - zachowujące aktualność w aktualnym stanie prawnym: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99. LEX nr 48017 i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2004 r. sygn. akt OSK 642/04. LEX nr 160611). Zatem, ponieważ w postępowaniu, w którym skarżący złożył wniosek z dnia 9 listopada 2003 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie jest zobowiązany do wydania aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ppsa, skarga na bezczynność polegającą na nierozpatrzeniu tego wniosku, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.