II SAB/Wa 1108/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Danuta Kania, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2016 r. sprawy ze skargi K. Z. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego K. Z. z dnia [...] września 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego K. Z. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. K. Z. w dniu 4 września 2015 r. skierował w formie pisemnej do Prezydenta [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1. Czy Urząd [...] bądź którykolwiek z pracowników, w okresie od 1 stycznia 2014 r. do chwili obecnej, składał jakiekolwiek zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa do organów ścigania (Prokuratura, Policja, CBA itp.), związanych z sytuacją bądź funkcjonowaniem Dzielnicy [...] (w tym Urzędu Dzielnicy oraz wszelkich jednostek OSiR oraz BCK)? 2. Jeśli tak, proszę o przekazanie kopii ww. zawiadomień wraz z załącznikami, kopii całej korespondencji w tym zakresie, jak również ewentualnych rozstrzygnięć procesowych, o których był informowany Urząd [...] (w szczególności: wszelkich decyzji/postanowień wraz z uzasadnieniami np. o odmowie wszczęcia bądź umorzeniu postępowania). Zastępca Dyrektora Biura Prawnego Urzędu [...] w piśmie z dnia 17 września 2015 r. poinformował wnioskodawcę, że odpowiedź na jego wniosek zostanie udzielona niezwłocznie, nie później jednak niż do dnia 4 listopada 2015 r. Natomiast w piśmie z dnia 29 października 2015 r. został on poinformowany, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. K. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w zakresie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 4 września 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 6 ust. 1 pkt 4 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782). Skarżący podnosząc powyższe zarzuty wniósł o: 1) zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z dnia 4 września 2015 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2) stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzenie organowi grzywny, 4) zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. Prezydent [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, jako nie znajdującej usprawiedliwionych podstaw. Organ wniósł również o oddalenie wniosku o ukaranie organu grzywną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 § 1 powołanej ustawy stanowi, że sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 (...). W sprawie nie jest sporne, że Prezydent [...] jest podmiotem obowiązanym, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 z późn. zm.), do udostępnienia informacji publicznej. Sporne natomiast jest, czy żądana przez skarżącego informacja, w zakresie określonym we wniosku z dnia 4 września 2015 r. stanowi informację publiczną. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Informację publiczną, w świetle ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. W art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamieszczony został zaś przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną. Uwzględniając wszystkie te uwarunkowania, można stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zdaniem Sądu, organ dokonał błędnej oceny, że żądana przez skarżącego informacja nie stanowi informacji publicznej. Ocena Sądu w tym zakresie znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, w której organ z jednej strony odwołuje się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13, która odnosi się do udostępnienia informacji publicznej, jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego, a z drugiej strony wskazuje na ograniczony dostęp do informacji publicznej, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto udzielona pismem z dnia 29 października 2015 r. odpowiedź na wniosek jest lakoniczna, a szerokie uzasadnienie zawarte w odpowiedzi na skargę, nie sanuje wad ww. pisma. Fakt, który jest publicznie znany, że strony pozostają w sporze, nie zwalnia organu od podejmowania działań, które znajdują potwierdzenie w obowiązujących przepisach, a w szczególności w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 powyżej powołanej ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (...). Skoro organ nie udzielił żądanej przez skarżącego informacji publicznej, to był bezczynny i bezczynność ta nie ustała na dzień wniesienia skargi. Z powyższych względów skarga zasługuje na uwzględnienie, a okoliczności związane z relacją: organ – skarżący nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Organ, rozpatrując ponownie przedmiotowy wniosek, zobowiązany jest dokonać oceny, czy żądana informacja publiczna korzysta z ochrony przewidzianej w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy też można zakwalifikować żądanie skarżącego w kategoriach, o których mowa w uchwale NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. Jeżeli organ stwierdzi, że nie może udzielić żądanej informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z ustawy, to powinien wydać decyzję, o której mowa w art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy czym uzasadnienie decyzji powinno odpowiadać treści art. 107 § 3 Kpa, co wynika z treści art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Reasumując podkreślić należy, że fakt pozostawania organu w bezczynności w zakresie rozpatrzenia przedmiotowego wniosku skarżącego nie pozbawia organu możliwości działania, które spowoduje, że ustawa o dostępie do informacji publicznej, w dotychczasowym jej brzmieniu, nie będzie instrumentem wykorzystywanym w sporach, które nie mają uzasadnienia w szeroko rozumianym interesie publicznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z powyższych względów uznał skargę za uzasadnioną i na podstawie art. 149 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt 1 sentencji. Natomiast pomimo tego że organ pozostawał w bezczynności na dzień złożenia skargi, Sąd nie wymierzył organowi grzywny, o której mowa w § 2 powołanego przepisu, na tym etapie postępowania, ponieważ bezczynność ta nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd o kosztach orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.