II SAB/Wa 1117/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] października 2014 r. – oddala skargę w całości – Pismem z 21 października 2014 r., skierowanym do Wójta Gminy B., J. G. zwróciła organowi uwagę na fakt wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] października 2014 r. rozstrzygnięcia uchylającego decyzję Wójta oraz podkreślając, iż informacja o powyższym fakcie powinna zostać uwidoczniona przez Wójta w Biuletynie Informacji Publicznej, jak też na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy. Z faktu niedokonania przez organ powyższych czynności wywiodła, iż Wójt popadł w bezczynność w przedmiotowym zakresie. Strona skierowała też do Wójta pytania: 1) ile wynosi uposażenie zatrudnionego przez Urząd prawnika, który "przepuszcza takie buble prawne, jak wskazana na wstępie decyzja", 2) czy zadłużoną Gminę stać na tak złe wydatkowanie pieniędzy, 3) czy urzędnik, który dopuścił się wielu błędów przy wydawania wspomnianej decyzji jest najodpowiedniejszą osobą na zajmowanym stanowisku. W odpowiedzi na powyższe pismo organ pismem z 20 listopada 2014 r. podał, że w trybie art. 237 § 1 K.p.a. uznał skargę za niezasadną. Wyjaśnił, że już 9 października 2014 r. stosowne ogłoszenie zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń w budynku Urzędu na I piętrze, zaś 21 października 2014 r. także w BIP Urzędu oraz w sklepie spożywczo-przemysłowym. Wskazał również, iż opracowując decyzję, która następnie została uchylona przez SKO, Urząd nie konsultował się z prawnikiem. Pracownik, który przygotował ww. decyzję został zaś pouczony przez Wójta, celem wyeliminowania takich błędów w przyszłości. Strona wywiodła skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu jej wniosku z 21 października 2014 r. Podniosła w niej, że nie otrzymała stosownej odpowiedzi, ani nie doczekała się oczekiwanych działań ze strony organu. W uzasadnieniu skargi zawarła też ocenę pracy Urzędu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, podnosząc, iż pismo inicjujące postępowanie potraktował jako skargę składaną w trybie art. 227 K.p.a. i skargę tę rozpoznał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę uznać należy za niezasadną. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy istnieją przesłanki ku temu, aby nakazać organowi administracji dopełnienia stosownych czynności. Ustalenia wymagała więc okoliczność, czy organ prowadząc przedmiotowe postępowanie pozostawał w bezczynności. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, iż organ nie dopuścił się bezczynności. W pierwszej kolejności należało podkreślić, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej musi wszczynać wniosek, w którym strona szczegółowo określi rodzaj informacji, jakiej udostępnienia domaga się od organu. Wnioskodawca winien też określić sposób, w jakim domaga się udzielenia mu żądanej informacji (np. dostęp do akt, przesłanie kserokopii dokumentów na adres zamieszkania, czy adres poczty e-mail, itd.). Tylko spełnienie powyższych wymogów sprawi, iż po stronie organu może powstać obowiązek ustosunkowania się do tak zgłoszonego żądania. Zestawienie powyższych zasad wszczynania postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, z treścią pisma strony z dnia 21 października 2014 r. prowadzi do konkluzji, iż pismo to nie mogło być potraktowane jako wniosek skutecznie wszczynający omawiane postępowanie. Nie zawierało bowiem w sobie żądania udzielenia stronie konkretnych informacji. Ani bowiem żądanie, ani forma udzielenia odpowiedzi, nie zostały w nim w sposób szczegółowy oznaczone. Nawiązanie w przedmiotowym piśmie do orzeczenia SKO i stwierdzenie, że "należałoby je umieścić w BIP", świadczyć może jedynie o tym, że intencją strony było zwrócenie organowi uwagi na potencjalne nieprawidłowości w jego pracy. Stąd też, w ocenie tutejszego Sądu, zasadnym było potraktowanie przez organ omawianego pisma strony, jako skargi złożonej w trybie art. 227 K.p.a. Stąd więc, w sytuacji, gdy organ w dniu 20 listopada 2014 r. odpowiedział na powyższą skargę, to tym samym uwolnił się w sposób skuteczny od zarzutu bezczynności w sprawie. Zareagował bowiem formalnie na pismo strony. Co się zaś tyczy dalszych trzech pytań, ukrytych w treści pisma z 21 października 2014 r., to analizować je należało łącznie z główną materią uwypukloną w piśmie, tj. kwestią umieszczenia w BIP orzeczenia SKO. Stąd więc pytanie o wysokość wynagrodzenia prawnika, uznać należało jako uzależnione od tego, czy prawnik zatrudniony przez Gminę akceptował rozstrzygnięcie uchylone następnie przez SKO. Było to więc pytanie o charakterze ewentualnym. W konsekwencji tego, odpowiedź organu, iż ww. rozstrzygnięcie nie było konsultowane z prawnikiem, jawiło się jako wyczerpujące udzielenie odpowiedzi na omawiane pytanie. Co zaś się tyczy pozostałych dwóch pytań, to miały one charakter pytań retorycznych. Nadto zawierały one w sobie subiektywne stwierdzenia strony, co też sprawiało, że nie mogły być traktowane jako pytania wiążące dla organu. Na marginesie podkreślenia wymagała okoliczność, iż nawet przyjmując, że omawiane pismo wszczynało postępowanie o udostępnienie stronie konkretnego orzeczenia SKO, to w sytuacji gdy orzeczenie to zostało ujawnione przez organ, zarówno w BIP Urzędu, jak też na urzędowej tablicy ogłoszeń, to tym samym brak było podstaw dla przyjęcia tezy o bezczynności organu w udostępnieniu tej informacji. W tym stanie sprawy, uznając iż organ nie pozostawał w bezczynności w chwili wnoszenia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).