II SAB/Wa 116/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Danuta Kania, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2012 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 16 lutego 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie, 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. R. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wnioskiem z dnia 16 lutego 2012 r. W. S. wystąpił do Wójta Gminy [...], na podstawie ustawy z dnia 6 września 2011 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) o wskazanie wszystkich numerów działek nabytych przez gminę w drodze decyzji komunalizacyjnych i w innym trybie, których stan prawny nie jest nadal uregulowany (nie posiadają ksiąg wieczystych). Natomiast gdyby w sprawie nabycia ww. działek, zapadły jakieś decyzje administracyjne, umowy lub były wydane zaświadczenia o ich nabyciu wniesiono, o wydanie ich odpisów wraz z załącznikami. Ponadto W. S. wniósł o wyszczególnienie działek w stosunku do których gmina podjęła próbę założenia ksiąg wieczystych i wydanie odpisów wniosków w tej sprawie wraz ze wszelkimi załącznikami złożonymi do Sądu Rejonowego w [...], a jeśli jakieś księgi zostały założone, o wskazanie numerów tych ksiąg. W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 21 lutego 2012 r., Wójt Gminy [...] zwrócił ww. wniosek z uwagi na jego uchybienie formalne - brak jego podpisu. W. S. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...], polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej żądanej wnioskiem z dnia 16 lutego 2012 r. i wniósł o: 1) zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpoznania wniosku i załatwienia go zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, 2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 13, art. 14 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, 3) zasądzenie od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, 4) poinformowanie zwierzchnich organów nadzoru - na mocy art. 155 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), - o fakcie permanentnie powtarzających się istotnych naruszeń prawa przez organ, polegających na łamaniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organ pozostaje w błędzie twierdząc, iż wniosek pozbawiony własnoręcznego podpisu należało zwrócić. Zaznaczył również, iż nie został wezwany do uzupełnienia wniosku. Zaznaczono także, iż zarówno ustawa o dostępie do informacji publicznej jak i orzecznictwo sądowe jednoznacznie dopuszcza wnoszenie wniosków drogą elektroniczną, bez rygoru jego nieważności. Powołując obszerne fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych skarżący zauważył, iż organ nie podjął żadnej czynności przewidzianej ustawą o dostępie do informacji publicznej dla załatwienia ww. wniosku, co uzasadnia postawienie mu zarzutu bezczynności. Skarżący podniósł, iż organ notorycznie, celowo gra na zwłokę, odpowiada wymijająco, wprowadza w błąd, uchyla się od udzielenia informacji publicznej, odsyła do innego organu pozostając w bezczynności, co uzasadnia wniosek o skorzystanie przez skład orzekający z uprawnienia, o którym mowa w art. 155 § 1 ppsa. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o oddalenie skargi na podstawie art. 151 ppsa, ewentualnie o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa. Podał, iż przy piśmie z dnia 21 lutego 2012 r., zwrócił wniosek z uwagi na jego uchybienia formalne w postaci braku własnoręcznego podpisu. Jednak pismem z dnia 19 marca 2012 r. poinformował wnioskodawcę, iż jedynym dokumentem będącym w jego posiadaniu jest wykaz inwentaryzacji, której kopię przesłał w załączeniu. Powyższa przesyłka została odebrana w dniu 22 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Z bezczynnością podmiotu obowiązanego w zakresie dostępu do informacji publicznej na gruncie ustawy z dnia 6 września 2011 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) mamy natomiast do czynienia wówczas, gdy podmiot ten milczy w sprawie wniosku strony o udzielenie informacji publicznej, w szczególności nie podejmuje czynności materialno-technicznej wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (art. 13 ust. 1 ustawy) bądź nie wydaje decyzji, w sytuacji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udzielenia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 ustawy (art. 16 ust. 1 ustawy). Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność, decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (zob. uchwała 7 sędziów NSA z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. W sytuacji wydania przez organ administracji aktu lub dokonania czynności już po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, postępowanie staje się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy po wniesieniu skargi zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. W niniejszej sprawie Wójt Gminy [...], pozostaje organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest zatem podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Również żądana wnioskiem z dnia 16 lutego 2012 r. informacja, stanowi informację publiczną w kontekście art. 6 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. W ocenie Sądu, w dacie wystąpienia W. S., ze skargą, organ pozostawał w bezczynności, jednak z akt sprawy wynika, że stan bezczynności organu ustał, przed datą wyrokowania. Jednocześnie podkreślić należy, iż uzasadniony był zarzut skargi, iż brak było podstawy prawnej do zwrotu wniosku z dnia 16 lutego 2012 r. wobec braku własnoręcznego podpisu wnioskodawcy. Cel ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz regulacja art.10 ust. 2 tej ustawy, prowadzą do wniosku, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie tylko w przypadkach, gdy ustawa wyraźnie tak stanowi, a więc nie dotyczy to wszczęcia postępowania w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Godne zauważenia jest także, iż żaden z przepisów ustawy nie zobowiązuje do złożenia wniosku w formie pisemnej (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 sierpnia 2011 r. II SAB/Sz 46/11 LEX nr 864350). Słuszne jest zatem twierdzenie, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, a osoba jej żądająca nie musi być nawet w pełni zidentyfikowana, skoro nie musi wykazywać ani interesu prawnego, ani też faktycznego (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2010 r. II SAB/Wa 259/10 LEX nr 756216). Pisma Wójta Gminy [...] z dnia 21 lutego 2012 r. nie można zatem uznać za wykonanie czynności materialno – faktycznej zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Informacja w sposób prawidłowy została udzielona pismem z dnia 19 marca 2012 r. Z treści tego pisma bezspornie wynika, że załączono do niego wykaz inwentaryzacji – który jako jedyny z dokumentów żądanych wnioskiem z dnia 16 lutego 2012 r. znajdował się w posiadaniu organu. W tych okolicznościach faktycznych sprawy, Sąd uznał, że w dacie wyrokowania organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego. Mając na względzie, iż odpowiedź organu została doręczona już po wniesieniu skargi do Sądu, Sąd uznał, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe i jako takie powinno ulec umorzeniu w zakresie odnoszącym się do żądania zobowiązania organu do udostępnienia wnioskowanej informacji. Z uwagi jednak na to, że w ocenie Sądu organ pozostawał w bezczynności w dacie wystąpienia ze skargą, Sąd obowiązany był ocenić - stosownie do przepisu art. 149 § 1 ppsa, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Analiza okoliczności przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza zestawienie daty wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz daty jej udzielenia oraz podjęcia przez organ działań w celu realizacji wniosku skarżącego, doprowadziła Sąd do przekonania, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu nie nosiła cech rażącego naruszenia prawa. W ocenie Sądu brak jest również podstaw do uruchomienia trybu sygnalizacyjnego, określonego w art. 155 § 1 ppsa, o co wnosił skarżący, albowiem w sprawie nie wystąpiły istotne naruszenia prawa lub okoliczności mające wpływ na ich powstanie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, orzekł jak w sentencji orzeczenia. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na mocy art. 250 ppsa oraz § 19 i § 20 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).