II SAB/Wa 12/11

Dnia 28 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. O. na bezczynność [...] Kuratora Oświaty w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2003 r. o nadanie stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego postanawia -odrzucić skargę- T. O. przedmiotem skargi z dnia [...] listopada 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczyniła bezczynność [...] Kuratora Oświaty w przedmiocie: rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2003 r. o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego, wydania orzeczenia o wypełnieniu protokołu powypadkowego z wypadku z dnia [...] września 2002 r., wydania orzeczenia o braku protokołów z egzaminów sprawdzających z języka polskiego wystawionych przez skarżącą w roku szkolnym [...] oraz wydania orzeczenia o braku protokołów z przejęcia przez [...] Kuratora Oświaty dokumentacji z przebiegu procesu nauczania w dacie rozwiązania Zespołu Szkół nr [...] im. [...] w W. W odpowiedzi na skargę [...] Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że stosownie do postanowień art. 7 ust 5 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 19, poz. 239 ze zm.) termin na złożenie wniosku o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego o awans na stopień nauczyciela dyplomowanego po odbyciu stażu w skróconym wymiarze należało złożyć do dnia 5 kwietnia 2003 r. Wniosek skarżącej z dnia [...] czerwca 2003 r. w tym przedmiocie został zatem złożony z uchybieniem wskazanego wyżej terminu, a organ nie został przez ustawodawcę upoważniony do jego zmiany, o czym skarżąca została poinformowana pismem z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...]. Organ wywodził także, iż nie był pracodawcą skarżącej i nie jest zobowiązany do sporządzenia protokołu powypadkowego w jej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w wyżej wymienionych przypadkach. Bezczynność organu administracji zachodzi więc wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie (wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a.) lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym-komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Jednocześnie jednak stosownie do postanowień art. 37 § 1 KPA, w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia przez skarżącą wniosku o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (§ 2). Wniesienie zatem zażalenia w trybie 37 KPA ma na celu zobligowanie właściwego organu, przez organ wyższego stopnia, do załatwienia sprawy. Dodatkowo, wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 KPA warunkuje dopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność w tej sprawie do sądu administracyjnego (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz, 8 wydanie, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2006, s. 285). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca zarzucając [...] Kuratorowi Oświaty bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2003 r., nie wyczerpała wyżej wskazanego trybu zażaleniowego uregulowanego w art. 37 KPA i nie wniosła zażalenia na niezałatwienie sprawy w tym zakresie do organu wyższego stopnia, tj. do istniejącego wówczas Ministra Edukacji Narodowej i Sportu, co obliguje Sąd do odrzucenia skargi. Należy podkreślić, iż na wezwanie Sądu, organ w pismach procesowych z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2011 r. poinformował, iż w aktach sprawy brak jest wyżej wskazanego zażalenia skarżącej, znajduje się tam natomiast złożone w dniu [...] sierpnia 2003 r., skierowane do [...] Kuratora Oświaty, "odwołanie od decyzji Dyrektora Wydziału Kadr i Szkolenia Zawodowego Nauczycieli (z dnia [...] lipca i [...] sierpnia 2003 r.) (...)". W celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości w tej sprawie, szczególnie biorąc pod uwagę oświadczenie skarżącej zwarte w piśmie z [...] marca 2011 r. (k-[...] akt sądowych), iż przedmiotowe zażalenie złożyła, Sąd pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. zwrócił się do strony skarżącej o nadesłanie odpisu wskazanego wyżej zażalenia wraz z dowodem jego złożenia. W odpowiedzi skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2011 r. podtrzymała swoje stanowisko zajęte w sprawie. Powołała się również na załączone do wyżej wskazanego pisma dokumenty, nie załączając jednak dowodu złożenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 KPA. W ocenie Sądu takiego charakteru nie można przypisać złożonemu przez skarżącą w dniu [...] marca 2002 r. zażaleniu, skierowanemu do Dyrektora Wydziału Edukacji i Kształcenia Ustawicznego Kuratorium Oświaty w W., bowiem wniesione ono zostało przed datą wszczęcia postępowania w przedmiocie postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego ([...] czerwca 2003 r.). Podobnie, o wniesieniu zażalenia nie może świadczyć nadesłane przez skarżącą pismo Dyrektora Departamentu Prawnego MENiS z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...], gdyż ono także zostało sporządzone przed [...] czerwca 2003 r. Natomiast, zdaniem Sądu, znajdujące się w aktach administracyjnych (k-[...]) "odwołanie od decyzji Dyrektora Wydziału Kadr i Szkolenia Zawodowego Nauczycieli (z dnia [...] lipca i [...] sierpnia 2003 r.) (...)" również nie stanowi zażalenia w trybie 37 KPA, bowiem nie zostało skierowane do organu wyższego stopnia, nie dotyczy niezałatwienia w terminie wniosku z [...] czerwca 2003 r., a odnosi się do innych kwestii, niż będące przedmiotem niniejszego postępowania. Należy również wskazać, że kwestia zobowiązania pracodawcy do wypełnienia protokołu powypadkowego nie należy do kognicji sądów administracyjnych, a [...] Kurator Oświaty nie był pracodawcą skarżącej. Podobnie, wydanie, bądź niewydanie, orzeczeń o braku protokołów z egzaminów sprawdzających z języka polskiego oraz o braku protokołów z przejęcia dokumentacji z przebiegu procesu nauczania w Zespole Szkół nr [...] im. w W. nie jest rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie, zatem nie można uznać za dopuszczalną skargi wniesionej na bezczynność w tym przedmiocie. Nie dotyczy to również czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, bowiem nie rodzi żadnych uprawnień czy obowiązków wynikających z przepisów prawa. Niniejsza skarga w tym zakresie jest zatem również niedopuszczalna. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 oraz § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.