II SAB/Wa 120/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 29 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 4 lutego 2010 r. o przyznanie renty specjalnej postanawia -odrzucić skargę- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 66/09 zobowiązał Prezesa Rady Ministrów do rozpatrzenia wniosku S. K. (dalej jako skarżący) z dnia 6 marca 2009 r. Wykonując powyższy wyrok, Prezes RM wydał na podstawie art. 65 Kpa postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r. o przekazaniu wniosku z dnia 6 marca 2009 r. zgodnie z właściwością do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Pismem z dnia 22 lutego 2010 r., skarżący wystąpił do Prezesa RM o umorzenie postępowania z wniosku z dnia 6 marca 2009 r. oraz z prośbą o rozpoznanie wniosku z dnia 4 lutego 2010 r. o rentę specjalną w jak najszybszym terminie. Następnie pismami z dnia 3 i 9 marca 2010 r. skarżący wystąpił do Prezesa RM o rozpatrzenie jego wniosku z dnia 4 lutego 2010 r. o przyznanie renty specjalnej i wydanie decyzji w tym przedmiocie. W odpowiedzi na pisma organ poinformował skarżącego, że nie jest właściwy do załatwienia sprawy, a informacje udzielane w dotychczasowej korespondencji pozostają aktualne i wyjaśnione. Pismem z dnia 22 marca 2010 r. S. K. złożył za pośrednictwem Prezesa Rady Ministrów skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa RM w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 4 lutego 2010 r. i uzupełnionego pismem z dnia 3 marca 2010 r. o przyznanie renty specjalnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania, bowiem do organu nie wpłynął wniosek z dnia 4 lutego 2010 r. Jednocześnie organ podniósł, że pozostałe pisma skarżącego traktowane były jako skargi wnoszone w trybie Działu VIII Kpa, na które skarżący otrzymywał odpowiedzi. W replice na odpowiedź na skargę skarżący przytoczył treść wniosku z dnia 4 lutego 2010 r., a na wezwanie Sądu o nadesłanie dokumentu wskazującego na fakt złożenia spornego wniosku, podniósł, że nie posiada dokumentu nadania wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na: • decyzje administracyjne, • postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, • postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, • inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, • pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, • bezczynność organów w przypadkach określonych wyżej. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia przewidzianej prawem czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Celem wprowadzenia do systemu sądowej kontroli administracji skargi na bezczynność organu, było wyposażenie jednostki w środek prawny, którego zastosowanie skutkowałoby podjęciem przez organ przewidzianego prawem działania. W niniejszej sprawie S. K. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Prezesa Rady Ministrów w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 4 lutego 2010 r. o przyznanie renty specjalnej. Wskazania wymaga, że do przyznania renty specjalnej konieczne jest złożenie wniosku w formie pisemnej. W rozpatrywanej sprawie skarżący podał, że w dniu 4 lutego 2010 r. złożył wniosek o przyznanie renty specjalnej a następnie ponowił swoją prośbę w tym zakresie w piśmie z dnia 22 lutego 2010 r. Zasadniczą kwestią w sprawie ze skargi na bezczynność jest ustalenie, czy po stronie określonego podmiotu (organu administracji publicznej) istniał prawny obowiązek rozpatrzenia konkretnego wniosku w przewidzianej prawem formie. Podkreślenia wymaga jednakże, iż ocena taka może zostać dokonana przez sąd tylko wówczas, gdy do organu wpłynął wniosek z określonym żądaniem. W niniejszej sprawie Prezes RM nie otrzymał wniosku z dnia 4 lutego 2010 r. i nie mógł zapoznać się z jego treścią. Wniosek taki nie wpłynął bowiem do podmiotu, którego bezczynność zaskarżono w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązany jest stwierdzić wobec powyższego, że w przedstawionym stanie faktycznym skarga na bezczynność Prezesa RM jest niedopuszczalna. Brak jest bowiem możliwości badania przez sąd administracyjny - w sytuacji stwierdzenia, że dany podmiot nie otrzymał wniosku - czy pozostaje on w bezczynności w zakresie jego rozpatrzenia. Ocena przez sąd administracyjny tego, czy na Prezesie RM ciążył obowiązek rozpoznania wniosku z dnia 4 lutego 2010 r. o przyznanie renty specjalnej w przewidzianych prawem formach, byłaby możliwa, a zatem dopuszczalna, tylko wówczas, gdyby wniosek taki został w organie faktycznie złożony, gdyż tylko wniosek wszczyna postępowanie przed organem. Samo wysłanie wniosku przez skarżącego, czego Sąd nie ma podstaw kwestionować nie przesądza o dopuszczalności skargi na bezczynność Prezesa RM. Tylko bowiem skuteczne złożenie wniosku stanowić może podstawę merytorycznego badania przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu w zakresie rozpoznania tego wniosku. Wobec niezłożenia w organie wniosku z dnia 4 lutego 2010 r., skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w zakresie jego rozpatrzenia, uznać należało za niedopuszczalną. Jednocześnie Sąd z urzędu zauważa, że organ rozpoznał wniosek skarżącego z dnia 4 maja 2010 r. o przyznanie renty specjalnej i sprawa ze skargi na rozstrzygnięcie organu w przedmiocie wniosku z dnia 4 maja 2010 r. została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt II SA/Wa 1383/10. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji