II SAB/Wa 121/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2005 r. sprawy ze skargi C. R. na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie wniosku z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie wypłaty zaległego uposażenia - oddala skargę - [...] C. R. pismem z dnia [...] lutego 2004 r. zwrócił się z wnioskiem do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o wypłatę zaległego mu uposażenia oraz innych świadczeń związanych ze służbą. W uzasadnieniu podał, że w związku z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA 3166/02, według którego - zdaniem skarżącego - nie miało miejsca wypowiedzenie mu stosunku służbowego ze służby w ABW, jego wniosek jest w pełni zasadny. W dniu [...] marca 2004 r. Dyrektor Biura [...] ABW z upoważnienia Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego poinformował skarżącego pismem, że od dnia [...] sierpnia 2002 r. nie pozostaje on w stosunku służbowym i w związku z tym brak jest podstaw prawnych do żądania powyższego świadczenia. W dniu [...] marca 2004 r. skarżący złożył do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego "zażalenie" na bezczynność w przedmiocie realizacji jego wniosku z dnia [...] lutego 2004 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, C. R. zarzucił Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego bezczynność w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] lutego 2004 r. i wniósł o zobowiązanie organu do wypłaty zaległego mu uposażenia. W odpowiedzi na skargę, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Dodał jednocześnie, że stosunek służbowy skarżącego uległ rozwiązaniu na mocy art. 230 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), po upływie przewidzianego w nim okresu wypowiedzenia i organ nie był zobowiązany do wydawania skarżącemu jakichkolwiek dokumentów, bowiem ustała jakakolwiek więź materialnoprawną w postaci stosunku służbowego, a w piśmie z dnia [...] marca 2004 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek. Natomiast ze wskazanego przez skarżącego postanowienia NSA nie wynika obowiązek Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do uznania, że skarżący nadal pełni służbę w tej formacji. Przede wszystkim Sąd nie rozstrzygał tej kwestii merytorycznie i nie orzekł o stwierdzeniu przysługujących mu praw. Było to jedynie odrzucenie skargi z uwagi na jej przedwczesność. Stwierdził przy tym również, że z cytowanego już wyżej art. 230 ust. 4 ustawy wynika, że dla osiągnięcia skutku wypowiedzenia stosunku służbowego jest zupełnie wystarczające i formalnie poprawne, pisemne poinformowanie funkcjonariusza o wypowiedzeniu. Ponadto organ jest zobowiązany do zbadania, czy żądanie pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Stroną w sprawie zaś jest ten, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Natomiast utrwalone jest już orzecznictwo, że tylko przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę interesu prawnego, stwarzają dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Reasumując, skoro - jak już wyżej zaznaczono - pomiędzy szefem ABW a skarżącym nie istnieje więź prawna w postaci stosunku służbowego, to w związku z tym brak jest przepisu prawa materialnego, który stanowiłby podstawę prawną do rozstrzygnięcia sprawy przez organ w postaci decyzji. Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania i przedstawił decyzję z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Z kolei stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają przepisy art. 3 § 2 pkt 1 - 4 tejże ustawy. Stąd też zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w tym zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie, organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Zgodnie natomiast z art. 149 cytowanej już wyżej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika, gdy chodzi o decyzję administracyjną, że nakazanie jej wydania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji nie załatwił toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest - we wspomnianej wyżej sytuacji - doprowadzenie do wydania przez organ decyzji administracyjnej w sprawie wszczętej żądaniem strony. Z przytoczonego przepisu wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia skargi Skarga zatem analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem taka właśnie sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), sprawy osobowe i sprawy, o których mowa w ust. 1, są załatwiane przez wydanie rozkazu. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 120, poz. 1125 ze zm.), do spraw związanych z mianowaniem oraz uposażeniem funkcjonariuszy ABW, stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze - zdaniem Sądu - powyższe pismo Szefa ABW z dnia [...] marca 2004 r., w którym odmówiono skarżącemu uwzględnienia jego żądań, mimo ze nie zostało nazwane decyzją, zawiera wszystkie niezbędne elementy decyzji, podjętej w trybie art. 104 i 107 § 3 k.p.a., bowiem jest w nim rozstrzygnięcie odmawiające wypłaty skarżącemu zaległych świadczeń. Ponadto zostało ono do niego skierowane oraz zostało podjęte przez właściwy organ i podpisane. Wprawdzie pismo to nie zwierało istotnej informacji, jaką jest pouczenie o możliwości złożenia - w trybie art. 127 § 3 k.p.a. - wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz mimo to nie pozbawia go to waloru decyzji administracyjnej. Na marginesie dodać należy, ze przedstawiona przez organ na rozprawie przed Sądem przytoczona już wyżej decyzja, nie odpowiada w pełni żądaniu skarżącego zawartemu we wniosku z dnia [...] lutego 2004 r. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.