II SAB/Wa 122/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na bezczynność Komendanta Centrum Szkolenia Łączności i Informatyki [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem z dnia [...] marca 2007 r. postanawia odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2005 r. J. D. zwrócił się do Komendanta Centrum Szkolenia Łączności i Informatyki [...] o wydanie zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego. Wskazał, że poprzednie zaświadczenie, wydane przez Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Łączności [...] w dniu [...] marca 1991 r., zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, bowiem podano w nim nieprawdziwe dane dotyczące daty zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej (dzień [...] marca 1991 r.) oraz wysokości dodatku specjalnego, przysługującego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym ([...] zł). Bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia ww. wniosku stała się przedmiotem skargi J. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 15 czerwca 2009 r. o sygn. akt II SAB/Wa 197/08 umorzył postępowanie w sprawie. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w dniu [...] stycznia 2009 r. Komendant Centrum Szkolenia Łączności i Informatyki [...] wydał postanowienie nr [...] o odmowie wydania świadectwa służby, jak również zaświadczeń oraz zestawień finansowych o żądanej przez wnioskodawcę treści, które zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. W ocenie Sądu, oba powyższe postanowienia, pomimo nieokreślenia wprost tej okoliczności w treści orzeczenia, dotyczyły w istocie wniosku z dnia [...] listopada 2005 r., zatem postępowanie sądowe dotyczące bezczynności organu w zakresie rozpatrzenia tego wniosku stało się bezprzedmiotowe. Skarga J. D. na postanowienie Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 884/09. Przedmiotem skargi J. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie jest bezczynność Komendanta Centrum Szkolenia Łączności i Informatyki [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem z dnia [...] marca 2007 r. Wnioskiem tym skarżący zwrócił się do organu o wydanie zaświadczenia w przedmiocie wysokości ostatniego uposażenia wypłaconego za miesiąc luty 1991 r. Skarżący podniósł, że organ nie działał w granicach prawa, bowiem wydał zaświadczenie o wysokości uposażenia za okres wskazany we wniosku wraz z pismem zawierającym informację, że uposażenie za miesiąc luty 1991 r. nie jest ostatnim wypłaconym mu uposażeniem przez Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Łączności [...], ponieważ ostatnie uposażenie zostało wypłacone w marcu 1991 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Centrum Szkolenia Łączności i Informatyki [...] wniósł o jej odrzucenie, wyjaśniając, że wniosek z dnia [...] marca 2007 r. jest kolejnym wystąpieniem J. D. o wydanie zaświadczenia żądanej treści, zaś przedmiotowa skarga stanowi kolejną modyfikację wystąpień skarżącego do Sądu przeciwko organowi o wydanie zaświadczenia, pomimo że za każdym razem zainteresowany uzyskuje informację w tym zakresie, w ramach posiadanej przez organ dokumentacji. Komendant wskazał, że skarżący otrzymał już kilkakrotnie zaświadczenia potwierdzające jego dochody w dniu zwolnienia ze służby wojskowej, a mimo tego nadal domaga się wydania mu zaświadczenia z innego miesiąca służby, jako ostatniego, wbrew istniejącym dowodom i wydanym w sprawie wyrokom. Organ podkreślił, że wniosek z dnia [...] marca 2007 r. został rozpatrzony i skarżący uzyskał żądane informacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; oraz bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym prawem terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął żądanej czynności. Oznacza to, iż zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. W przypadku – jak w niniejszej sprawie – wniosku o wydanie zaświadczenia, sprawa może zostać załatwiona bądź poprzez uczynienie zadość wnioskowi, co przybiera postać czynności materialno – technicznej (wydanie zaświadczenia), bądź poprzez odmowę wydania zaświadczenia, która ma formę postanowienia, zaskarżalnego w drodze zażalenia. Z przytoczonego przepisu art. 149 ww. ustawy wynika a contrario, że podjęcie przez organ czynności materialno – technicznej (wydanie zaświadczenia), ewentualnie wydanie odmownego postanowienia, wyłącza możliwość uwzględnienia skargi, nawet wówczas, gdy wniosek o wydanie zaświadczenia został załatwiony z naruszeniem terminu, przewidzianego do jego rozpatrzenia. Z akt niniejszej sprawy wynika, że J. D. wnioskiem z dnia [...] listopada 2005 r. wystąpił do Komendanta Centrum Szkolenia Łączności i Informatyki [...] o wydanie zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego. Prawomocnym postanowieniem z dnia 15 czerwca 2009 r. o sygn. akt II SAB/Wa 197/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie w sprawie, wobec uznania, że stało się ono bezprzedmiotowe z uwagi na wydanie przez organ, w wyniku rozpatrzenia m.in. ww. wniosku, postanowienia z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], które następnie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. Z kolei skarga J. D. na postanowienie z dnia [...] marca 2009 r. została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 884/09. Po wnikliwej analizie akt sprawy, należy stwierdzić, że wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2007 r. jest w istocie przedmiotowo tożsamy z wnioskiem z dnia [...] listopada 2005 r. J. D. w obu bowiem wnioskach domaga się wydania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego, kwestionując przede wszystkim przyjętą przez organ datę zwolnienia ze służby, tj. dzień [...] marca 1991 r. Nie ma przy tym znaczenia, że wniosek z dnia [...] marca 2007 r. dotyczy wyłącznie zaświadczenia o wysokości ostatniego uposażenia wypłaconego za miesiąc luty 1991 r., bowiem żądanie to zawierało się również w – szerszym przedmiotowo – wniosku z dnia [...] listopada 2005 r. Co więcej, z osnowy postanowienia z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] wprost wynika, że organ odmówił wydania zaświadczeń. Wprawdzie nie wskazał expressis verbis, które wnioski realizuje poprzez odmowę wydania zaświadczeń, niemniej zarówno daty wniosków skarżącego o ich wydanie, jak i data tegoż postanowienia wskazują jednoznacznie, że organ, podejmując swoje rozstrzygnięcie, odniósł się do wszystkich wniosków strony, które dotyczyły wydania zaświadczeń żądanej treści i które wpłynęły do organu przed datą podjęcia postanowienia, a więc i do wniosku z dnia [...] marca 2007 r. Skoro zatem, w myśl wcześniejszych wywodów, mocą postanowienia Komendanta Centrum Szkolenia Łączności i Informatyki [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] wniosek J. D. z dnia [...] marca 2007 r. został rozpatrzony i postanowienie to zostało skarżącemu doręczone przed złożeniem skargi w niniejszej sprawie (skarga została złożona w dniu [...] października 2009 r. – dowód: prezentata organu na skardze), to skargę w takim stanie sprawy należało odrzucić, jako niedopuszczalną (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 1987 r. o sygn. akt IV SAB 14/86, ONSA 1/87 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 1999 r. o sygn. akt II SAB 190/99, niepublikowane). Warto przy tym podkreślić, że legalność postanowienia z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] została oceniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wspomnianym prawomocnym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 884/09, który oddalił skargę J. D. na postanowienie Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Centrum Szkolenia Łączności i Informatyki [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], zaś Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną J. D. od ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 884/09, wyrokiem z dnia 20 października 2010 r. o sygn. akt I OSK 616/10 uznał ją za niezasadną, podzielając argumentację organów i Sądu I instancji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.