II SAB/Wa 123/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 123/13 postanawia - sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 123/13, w ten sposób, że we wskazaniu imienia i nazwiska Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który rozpoznał sprawę i wydał postanowienie, zamiast "Sędzia WSA Andrzej Góraj" wpisać "Sędzia WSA Danuta Kania" Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 123/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. J. na bezczynność Prezydenta [...] W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: ppsa, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (§ 2 zd. 1 powołanego wyżej artykułu). Sprostowanie orzeczenia może nastąpić z urzędu, jeżeli sąd stwierdzi występujące w nim niedokładności, a także na wniosek każdej ze stron postępowania lub jego uczestników. Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok, jak również postanowienie, bez względu na ich zaskarżalność czy prawomocność, a złożenie wniosku o sprostowanie nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego. Istotą sprostowania jest wyeliminowanie błędów, o których mowa w art. 156 § 1 ppsa, a które zawiera orzeczenie - jego sentencja, czy też uzasadnienie, przy czym nie może ono prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. W trybie art. 156 § 1 ppsa sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym wszystkie wymienione nieprawidłowości muszą być bezsporne i oczywiste. Jako niedokładności uznać można nieścisłości np. w oznaczeniu stron, dokładnym wymienieniu innych podmiotów występujących w postępowaniu, czy nieprawidłowe podanie imienia strony. Z kolei za błędy pisarskie może być uznane widoczne, niewłaściwe użycie wyrazu, czy też jego niezamierzone opuszczenie. Błędem rachunkowym będzie z kolei niewłaściwe przeprowadzenie działań arytmetycznych. Przez oczywiste omyłki należy rozumieć wszystkie inne sytuacje poza wymienionymi powyżej, które swoim charakterem są do nich zbliżone. W związku z tym, że w rezultacie sprostowania orzeczenie otrzymuje brzmienie zgodne z wolą sądu w chwili jego wydania, postanowienie o sprostowaniu rozciąga swoje skutki od chwili wydania sprostowanego orzeczenia. W sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 123/13 wystąpiła oczywista omyłka polegająca na błędnym wskazaniu imienia i nazwiska Sędziego WSA w Warszawie, który rozpoznał sprawę i wydał postanowienie, albowiem w przedmiotowej sprawie Sędzią WSA, który rozpoznał sprawę i wydał postanowienie oraz którego podpis widnieje pod postanowieniem jest Sędzia WSA Danuta Kania, a nie, jak to omyłkowo wskazano w sentencji postanowienia - Sędzia WSA Andrzej Góraj. Wobec oczywistości wskazanej wyżej omyłki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.