II SAB/Wa 123/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2019 r. sprawy ze skargi P.W. na bezczynność Prezesa Narodowego Banku Polskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej - oddala skargę - Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2019 r. Pan P. W. (wnioskodawca, skarżący) zwrócił się Prezesa Narodowego Banku Polskiego, działając na podstawie art. 61 Konstytucji RP o udostępnienie potwierdzenia przelewów wynagrodzeń i wszelkich dodatków do wynagrodzeń (w tym nagród jubileuszowych) dyrektorów i zastępców dyrektorów departamentów NBP od 1 stycznia 2016 r. do dnia realizacji niniejszego wniosku. Wnosił o anonimizację ww. przelewów w zakresie wymaganym przez przepisy prawa, pozostawiając co najmniej datę zlecenia przelewu, imię i nazwisko odbiorcy oraz kwotę. Wnosił o przesłanie wnioskowanej informacji publicznej w formie cyfrowej kopii na adres poczty elektronicznej wskazany w nagłówku. W dniu [...] stycznia skarżący doprecyzował wniosek wskazując, że chodziło mu o anonimizację *potwierdzeń* ww. przelewów. W dniu [...] stycznia 2019 r. organ poinformował skarżącego, za pośrednictwem poczty elektronicznej, że w toku rozpatrywania jego wniosku stwierdzono, że wnioskowana informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej, w związku z czym organ, powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., wezwał skarżącego do wykazania przesłanki udostępnienia takiej informacji w postaci szczególnie istotnego interesu publicznego. W dniu [...] stycznia 2019 r. skarżący, za pośrednictwem poczty elektronicznej, wniósł o uzupełnienie wezwania organu - w terminie 2 dni od otrzymania wiadomości - twierdząc, że organ zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, w sytuacji, w której stwierdzi, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, ma obowiązek: 1) w sposób dostatecznie jasny i szczegółowy oraz w oparciu o rzeczywiste przesłanki uzasadnić, dlaczego wnioskowana informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej; 2) wezwać wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, przemawiającego za udostępnieniem żądanej informacji; 3) określić termin, w jakim wnioskodawca ma obowiązek wykazać interes, o którym mowa w pkt 2; 4) wskazać skutki niedotrzymania terminu, o którym mowa w pkt 3 lub niewykazania interesu, o którym mowa w pkt 2. W dniu [...] lutego 2019 r. do organu wpłynęła skarga na bezczynność Prezesa NBP w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2019 r. o dostęp do informacji publicznej. Skarżący zarzuca Prezesowi NBP naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP – poprzez nieudostępnienie informacji publicznej, będącej przedmiotem wniosku z dnia 9 stycznia 2019 r.; 2) art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 o dostępie do informacji publicznej - poprzez uznanie, iż informacja, będąca przedmiotem wniosku z dnia [...] stycznia 2019 r., ma charakter informacji przetworzonej, a powiadomienie wystosowane do skarżącego w dniu [...] stycznia 2019 r. odpowiada wymogom prawa. Skarżący domagał się: 1) rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.); 2) zobowiązania Prezesa NBP do rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie dwóch dni roboczych od dnia uprawomocnienia się wyroku (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.); 3) orzeczenia o istnieniu obowiązku udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] stycznia 2019 r. - wobec niebudzących uzasadnionych wątpliwości okoliczności stanu faktycznego i prawnego sprawy (art. 149 § 1b p.p.s.a.); 4) stwierdzenia, że Prezes NBP dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), oraz że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszenia prawa; 5) zasądzenia od Prezesa NBP zwrotu na swoją rzecz kosztów postępowania obejmujących wpis od skargi. W uzasadnieniu skargi wskazał, że niniejsza sprawa ogniskuje się wokół dwóch zagadnień: 1) czy Prezes NBP skutecznie zakwalifikował informację publiczną w postaci "potwierdzeń przelewów wynagrodzeń i wszelkich dodatków do wynagrodzeń (w tym nagród jubileuszowych) dyrektorów i zastępców dyrektorów departamentów NBP od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia realizacji niniejszego wniosku" jako informację przetworzoną - biorąc pod uwagę treść powiadomienia przesłanego Skarżącemu w dniu [...] stycznia 2019 r.; a zatem 2) czy organ pozostaje w bezczynności. W ocenie skarżącego żądana przez niego informacja nie ma charakteru informacji przetworzonej. NBP prowadzi obsługę rachunków bankowych i w oparciu o posiadane oprogramowania może w sposób szybki pozyskać zadane informacje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] lutego 2019 r. w związku z nieudzieleniem przez skarżącego odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] stycznia br. oraz wniesieniem skargi na bezczynność Prezesa NBP w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, w dniu [...] lutego 2019 r. organ, za pośrednictwem poczty elektronicznej, ponownie wezwał skarżącego do wykazania istnienia przesłanki udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w postaci szczególnie istotnego interesu publicznego w jej uzyskaniu - niezwłocznie, nie później niż w ciągu 3 dni od otrzymania wezwania. Jednocześnie skarżący został poinformowany, że w przypadku niezajęcia przez niego stanowiska w wyznaczonym terminie, zostanie wydana decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej przetworzonej. Skarżący nie odpowiedział na wezwania organu z dnia [...] stycznia 2019 r. i z dnia [...] lutego 2019 r. Wobec bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego skarżącemu w wezwaniu z dnia [...] lutego 2019 r., decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. organ odmówił skarżącemu udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej przetworzonej z uwagi na brak istnienia ustawowej przesłanki udostępnienia takiej informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Spór pomiędzy stronami niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego sprowadzał się do tego, czy organ administracyjny pozostawał w bezczynności w zakresie udzielenia skarżącemu informacji odnośnie do potwierdzenia przelewów wynagrodzeń i wszelkich dodatków do wynagrodzeń (w tym nagród jubileuszowych) dyrektorów i zastępców dyrektorów departamentów NBP od 1 stycznia 2016 r. do dnia realizacji niniejszego wniosku. W ocenie organu administracji publicznej, wskazane informacje – ujęte we wniosku z dnia [...] stycznia 2019 r., co do których odmówiono skarżącemu ich udostępnienia – mają charakter przetworzony, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.; dalej: "u.d.i.p."). Stąd zasadne było wezwanie skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu tych informacji. Natomiast skarżący stanął na stanowisku, że odmowa udostępnienia wskazanych informacji jest równoznaczna z naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., gdyż informacje, o które wnioskował skarżący, mają charakter prosty i dlatego nie był obowiązany do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu tych informacji. W niniejszej sprawie rolą Sądu było dokonanie oceny, czy Prezes NBP pozostawał w bezczynności w zakresie wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2019 r. W ocenie Sądu organ w niniejszej sprawie w bezczynności nie pozostawał. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do art. 21 u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje zatem m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z § 3 p.p.s.a.) Generalizując należy wskazać, iż z bezczynnością organu administracji publicznej będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie określonego aktu lub podjęcie czynności. Przyjmuje się, że rolą sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy objęta wnioskiem strony skarżącej informacja stanowi informację publiczną, a następnie czy organ rzeczywiście nie podjął działań, nakazanych mu przez prawo. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się bowiem pogląd, że skargę na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji oraz obowiązku jej udostępnienia. Tym samym sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność pełni rolę arbitra, który ma przede wszystkim przesądzić czy wnioskodawca żąda informacji, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p i czy ustawa ta znajduje zastosowanie. Skarga na bezczynność w tego rodzaju sprawach chroni wnioskodawcę przed arbitralną decyzją organu, która uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 592/10 oraz z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1510/11 – dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co do zasady, warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest – jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. – wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Jednakże w przypadku skargi na bezczynność organu, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało ponaglenie w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 1257) – zwanej: "Kpa.". W postępowaniu w sprawie udostępnienia informacji publicznej przepisy Kpa. mają zastosowanie w bardzo ograniczonym zakresie, gdyż stosuje się je wyłącznie do decyzji wydawanych w trybie art. 16 u.d.i.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni - art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2. u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Ponadto zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z powołanymi przepisami informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Uwzględniając powyższe można stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne oczywiście w zakresie tych zadań. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, stanowi ją treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej oraz podmioty niebędące organami administracji, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane. W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego bezsprzecznie Prezes Narodowego Banku Polskiego należy do kręgu podmiotów obowiązanych do udostępnienia na żądanie informacji publicznej znajdującej się w jego posiadaniu. Na gruncie niniejszej sprawy skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej potwierdzenia przelewów wynagrodzeń i wszelkich dodatków do wynagrodzeń (w tym nagród jubileuszowych) dyrektorów i zastępców dyrektorów departamentów NBP od 1 stycznia 2016 r. do dnia realizacji niniejszego wniosku. Prezes NBP uznał powyższe informacje za informacje przetworzone, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.. Należy wskazać, że konstytucyjne prawo do informacji publicznej, ustanowione w art. 61 Konstytucji RP, nie ma charakteru absolutnego (zob. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1769/13; z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1948/14; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednym z ograniczeń w dostępie do informacji publicznej jest regulacja z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., która warunkuje dostęp do informacji publicznej przetworzonej od wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W wyroku z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt SK 27/14, Trybunał Konstytucyjny uznał art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – w zakresie, w jakim uzależnia uprawnienie do uzyskania informacji publicznej przetworzonej od wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego – za zgodny z art. 61 ust. 1 i 2 w związku z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji. Trybunał wskazał, iż udostępnienie informacji przetworzonej jest poprzedzone procesem tworzenia nowej informacji, nieistniejącej w chwili skierowania wniosku w takim kształcie i w takiej postaci, jakiej oczekuje wnioskodawca. Wspomniany proces powstawania tej informacji skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań. Wobec tego zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej powinien mieć jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Pojęcie informacji przetworzonej nie zostało zdefiniowane w u.d.i.p. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez informację przetworzoną należy rozumieć jakościowo nową informację, która nie istnieje w przyjętej treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu. Przetworzenie informacji wymaga zazwyczaj dokonania stosownych działań analitycznych, zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku. Stworzenie informacji przetworzonej wiąże się z czynnościami, które wykraczają poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Dlatego nawet zbiór informacji prostych może być uznany za informację przetworzoną w sytuacji, gdy ich udostępnienie wiąże się z koniecznością wyboru, odnalezienia i anonimizacji, co wpłynie niewątpliwie na bieżące wykonywanie ustawowych zadań przez organ zobowiązany do udostępnienia. Jeśli utworzenie zbioru informacji prostych wymagałoby takiego nakładu środków i zaangażowania sił podmiotu zobowiązanego, które negatywnie wpływałoby na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego, a w szczególności, gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych żądanych przez wnioskodawcę, bądź wymaga odnalezienia i posegregowania wielu informacji prostych, to jest to informacja przetworzona (zob. wyroki NSA: z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12 oraz z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11, publ.: jw.). Dostęp do "prostej" informacji publicznej ma właściwie nieograniczony charakter – co wynika z przepisów art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p., według których każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, ani też stosować praktyk i procedur utrudniających dostęp do informacji publicznej. Natomiast udostępnienie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Występowanie kwalifikowanego istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji nie wynikało z treści wniosku z dnia [...] stycznia 2019 r. Wobec powyższego zasadne było wezwanie przez organ pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. do wykazania, że uzyskanie wskazanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Co prawda powyższe pismo nie zostało opatrzona rygorem wydania w tym zakresie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej ani terminem do wykazania istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji, niemniej skarżący już w dniu [...] stycznia 2019 r. odpowiedział na powyższe pismo i nie wykonał wskazanego wezwania, tzn. nie wykazał istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, a jedynie pouczył organ w jaki sposób winno być sformułowane wezwanie do wykazania istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji. W dniu [...] lutego 2019 r. skarżący złożył skargę na bezczynność organu. Wobec powyższego organ powtórnie wezwał skarżącego do wykazania istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji zakreślając 3 dniowy termin, a następnie po jego upływie, w ocenie Sądu, zasadne było wydanie decyzji odmownej. W ocenie Sądu, podkreślenia wymaga fakt, że w przywołanym wyżej wyroku z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt SK 27/14, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że ciężar w postaci wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego nałożony na obywatela nie jest nadmiernie dolegliwy. Z całą pewnością ograniczenie to nie prowadzi do naruszenia istoty prawa do informacji publicznej. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu organ podejmował działania w terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, natomiast skarżący nie udzielał odpowiedzi na wezwania organu, dlatego też należy przyjąć, że organ nie pozostawał w bezczynności. Stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Przedstawione okoliczności faktyczne i przepisy prawne uzasadniają, w ocenie Sądu, uznanie bezzasadności skargi. Odnosząc się do pytania pierwszego postawionego przez skarżącego w skardze, a dotyczącego zakwalifikowania informacji żądnej przez skarżącego jako przetworzonej, Sąd wskazuje, że przesłanki oceny charakteru informacji (prosta /przetworzona ) winna być dokonana w piśmie udzielającym informacji lub w decyzji odmownej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że na podmiotach zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej ciąży obowiązek wykazania braku istnienia przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielenia informacji przetworzonej (zob. wyroki NSA: z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1015/12 oraz z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1938/10, publ. jw.). Biorąc pod uwagę powyższe Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.