II SAB/Wa 123/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi P. W. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. zobowiązuje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpatrzenia wniosku skarżącego P. W. z dnia 10 sierpnia 2020 r., w terminie 30 dni od daty doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywnę w kwocie 1000 (tysiąc) złotych; 4. przyznaje od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego P. W. sumę pieniężną w kwocie 2000 (dwa tysiące) złotych. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2017 r. Pan P.W. (skarżący) wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wyłączenie stosowania wobec niego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723)dalej ustawa zaopatrzeniowa. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. organ, powołując art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a.", zawiadomił wnioskodawcę o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia [...] sierpnia 2017 r., powołując się na konieczność wszechstronnego i wnikliwego zbadania sprawy oraz podjęcia szeregu czynności wyjaśniających. Jednocześnie w dniu [...] kwietnia 2017 r. organ wystąpił do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA o przekazanie informacji, czy wnioskodawca ma ustalone prawo do emerytury, renty lub renty rodzinnej i czy otrzymuje powyższe świadczenie oraz podanie, jakie okresy pracy i służby oraz w jakich formacjach stanowią podstawę powyższego świadczenia. W przypadku wydania przez ZER MSWiA decyzji, o której mowa w art. 15c, art. 22a lub 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (...), organ zwrócił się o jej przekazanie na potrzeby przedmiotowego postępowania. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA udzielił odpowiedzi na wezwanie organu, w którym poinformował, że wnioskodawca ma ustalone prawo do emerytury i renty inwalidzkiej, przy czym wypłacana jest emerytura jako świadczenie korzystniejsze. Wskazał również, że wnioskodawca został zwolniony ze służby w Policji w dniu [...] stycznia 2010 r. Następnie, za pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. ZER MSWiA przesłał do organu potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie: informacji IPN o przebiegu służby nr [...] oraz decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. o ponownym ustaleniu wysokości emerytury (nr [...] oraz o ponownym ustaleniu wysokości renty inwalidzkiej (nr [...]). Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r., skierowanym do wnioskodawcy, organ ponownie przedłużył termin załatwienia sprawy - do dnia [...] stycznia 2018 r. Jednocześnie w tej samej dacie organ zwrócił się do Prezesa IPN oraz do Komendanta Głównego Policji o przekazanie informacji dotyczących przebiegu służby wnioskodawcy. Za pismem z dnia [...] listopada 2017 r. IPN przesłał do organu kopie akt osobowych dotyczących przebiegu służby wnioskodawcy (sygn. [...]). Natomiast KGP za pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. przekazał informacje dotyczące służby wnioskodawcy oraz stanowisko w przedmiocie rzetelnego wykonywania obowiązków służbowych, w szczególności z narażeniem życia i zdrowia. Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. organ poinformował wnioskodawcę, że została zebrana dokumentacja niezbędna do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie oraz wskazał na uprawnienia strony wynikające z art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. wnioskodawca, powołując się na swój stan zdrowia, zwrócił się do organu o przesłanie akt administracyjnych sprawy do jednostki administracji publicznej właściwej dla jego miejsca zamieszkania, celem zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia [...] maja 2018 r. organ, powołując art. 73 § 1 oraz art. 73 § 1a k.p.a., stwierdził brak podstaw do pozytywnego załatwienia ww. wniosku. Jednocześnie zwrócił się do wnioskodawcy o wykazanie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, ważnego interesu strony w rozumieniu art. 73 § 2 k.p.a. Następnie, pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r., skierowanym do wnioskodawcy, organ w oparciu o art. 36 § 1 k.p.a. przedłużył termin załatwienia sprawy - do dnia [...] grudnia 2018 r. Kolejnym pismem z dnia [...] marca 2019 r. organ ponownie przedłużył termin załatwienia sprawy - do dnia [...] września 2019 r. W dniu [...] stycznia 2020 r. do Ministra SWiA wpłynęło datowane na dzień [...] stycznia 2020 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 k.p.a., w którym wnioskodawca zarzucił nieterminowe rozpatrzenie jego wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. oraz wniósł o wydanie decyzji na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (...). W dniu [...] lutego 2020 roku z uwagi na brak rozpoznania sprawy, nie wydanie decyzji w wyżej naznaczonym terminie, brak wykonywania jakichkolwiek czynności pomiędzy naznaczanymi terminami, niedotrzymywanie terminów naznaczanych, skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość i bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W dniu [...] maja 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 117/20 orzekł m.in., że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ukarał Ministra grzywną w wysokości 500 złotych oraz przyznał na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 2000 złotych. Od powyższego wyroku Minister nie odwołał się. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. odmówił wnioskodawcy wyłączenia stosowania wobec niego art. 15c, art. 22a i art. 24a ww. ustawy. W dniu [...] sierpnia 2020 r. do organu wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2020 r. Pismem z dnia [...] września 2020 r. organ poinformował skarżącego, że przedmiotowy wniosek zostanie rozpatrzony do dnia [...] grudnia 2020 r. W dniu [...] października 2020 r. do organu wpłynęło ponaglenie Pana P.W.. Kolejne ponaglenie wpłynęło do organu w dniu [...] stycznia 2021 r. Jak wynika z pisma Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...]marca 2021 r. w sprawie nie została wydana decyzja w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2020 r. W dniu [...] stycznia 2021 r. Skarżący wywiódł skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...]sierpnia 2020 r. Skarżący domagał się: 1) zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga, 3) na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011r. Nr 34, poz. 173) w związku z art 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.;.) dalej p.p.s.a. wnosił o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu, 4) przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 5) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a., w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a 6) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał na naruszenie przez organ art. 8, art.12, art.35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Kpa., przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznaniu sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 149 § 6 P.p.s.a. Oceniając skargę przez pryzmat powołanych przepisów tut. Sąd doszedł do konkluzji, iż skarga jest dopuszczalna. Przed jej wniesieniem skarżący wystąpił bowiem do organu z ponagleniem w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd stwierdził także, że skarga jest zasadna. W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością, przewlekłością działania organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności – a zaniechanie to nie znajduje racjonalnego i przede wszystkim prawnego uzasadnienia (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Wyjaśnić również należy, że celem skargi na bezczynność czy przewlekłość organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności takiej skargi, Sąd bierze zaś pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności czy przewlekłości organu konieczne jest w pierwszym rzędzie ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje w terminach ustawowych działań, mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Jak wynika z akt sprawy skarżący wystąpił w dniu [...] sierpnia 2020 r. do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, 22a i 24a ustawy zaopatrzeniowej. Zgodnie z art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ww. ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b ze względu na: 1. krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2. rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Przepis ten wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2017 r. Zauważyć też należy, że decyzje wydawane przez organ na jego podstawie mają charakter decyzji uznaniowych, gdyż określone w nim przesłanki nie są jednoznaczne i pozostawiają organowi swobodę dokonania ich oceny, oczywiście na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy znajdującego potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Zgodnie z art. 12 Kpa., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie , natomiast sprawy w postepowaniu odwoławczym winny być załatwione w terminie jednego miesiąca (art. 35 § 3 Kpa.). Zasada szybkości postępowania wyrażona we wskazanym przepisie ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 Kpa., nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Niekiedy może to się wiązać z koniecznością dłuższego prowadzenia postępowania, wówczas, stosownie do treści art. 36 § 1 Kpa., organ obowiązany jest zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W art. 35 Kpa. określone zostały terminy do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej. Przepis ten zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwiania spraww postepowaniu odwoławczym w terminie jednego miesiąca, co stanowi realizację zasady zawartej w art. 12 Kpa. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 Kpa.). Ponadto w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie organ powinien podać stronom przyczyny zwłoki i wskazać nowy termin załatwienia sprawy, co wynika z art. 36 § 1 Kpa., zaś ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 Kpa.). Podkreślić należy, że samo informowanie o niezałatwieniu sprawy w terminie nie chroni organu przed zarzutem bezczynności czy przewlekłości postępowania, ponieważ działania organu w tym zakresie również podlegają kontroli sądu administracyjnego. W sprawach ze skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego sąd administracyjny bada, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy. Chociaż zgodnie z treścią art. 35 § 3 Kpa., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy w postępowaniu odwoławczym w terminie jednego miesiąca, to przedmiotowa sprawa do chwili obecnej nie została zakończona wydaniem decyzji. Podejmujac działania majace na celu ponowne rozpatrzenie sprawy organ dokonał tylko jednej czynność, a mianowicie w dniu [...] września 2020 r. organ poinformował skarżącego, że przedmiotowy wniosek zostanie rozpatrzony do dnia [...] grudnia 2020 r. Zwłoka jakiej dopuścił się Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w załatwieniu sprawy, nie może więc budzić żadnych wątpliwości w świetle art. 35 § 3 Kpa.. Do dnia wydania w niniejszej sprawie wyroku od złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy upłynęło około 10 miesięcy. Oznacza to, że termin przewidziany w art. 35 § 3 Kpa. nie został zachowany. Nie można zatem przyjąć, że organ działał w sprawie wnikliwie i szybko, czy też bez zbędnej zwłoki monitorował sprawę. W aktach sprawy brak jest również pism kierowanych do skarżącego o przedłużeniu terminów jej załatwienia za wyjątkiem pisma z [...] września 2020 r.. Sąd podkreśla, że ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym nie zawiera odrębnych od Kodeksu postępowania administracyjnego przepisów dotyczących terminów załatwienia sprawy, jak również nie wyłącza stosowania przepisów Kpa. Kwestie związane z trudnościami organu wynikającymi z konieczności dokonania kwerendy akt nie zwalniają z zarzutu bezczynności czy przewlekłości. Pogląd ten jest zgodny z powszechnie aprobowaną zasadą, że realizacja kompetencji organu administracji publicznej jest jego prawnym obowiązkiem, od którego nie zwalniają go tzw. trudności obiektywne w postaci złożoności sprawy, kumulacji spraw, braku etatów czy też środków pieniężnych. Poza tym strona nie może ponosić negatywnych skutków braku działań leżących po stronie organu, w tym w zakresie dotrzymywania terminów załatwienia sprawy. W świetle powyższego jest bezsporne, że organ pozostawał w bezczynnosci w zakresie rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2020 r., a bezczynność ta ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, skoro od daty wydania wyroku z dnia 29 maja 2020 r. sprawa z wniosku skarżącego nadal nie została zakończona. Uchybienie przepisowi art. 35 § 3 Kpa. jest oczywiste i nie jest usprawiedliwione okolicznościami sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2020 r. zgodnie z treścią art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.. W ocenie Sądu, zarówno czas trwania postępowania z wniosku strony w przedmiocie wydania decyzji w trybie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, jak i brak po stronie organu w toku trwania postępowania zintensyfikowanych działań, które wskazywałyby jednoznacznie, że faktycznie zmierzał do jak najszybszego zakończenia postępowania, lecz na przeszkodzie stanęła okoliczność, która usprawiedliwiałaby choćby czasowy brak działania, powodują, że konieczne stało się stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie chodzi przy tym o samo rażące naruszenie art. 35 § 3 Kpa., który wyznacza terminy prowadzenia postępowania administracyjnego odwoławczego, czy przepisu art. 12 Kpa. statuującego zasadę szybkości postępowania, które to uchybienia są oczywiste, ale przede wszystkim o rażące naruszenie art. 8 Kpa. Zdaniem Sądu, w sprawie tej doszło do rażącego naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organu władzy publicznej (art.8 Kpa ). Zgodnie z treścią art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Oznacza to, że takie uprawnienie orzecznicze przysługuje sądowi administracyjnemu w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania niezależnie od tego, w jakim stopniu organ administracji naruszył prawo. Użycie zaś w tym przepisie spójnika "lub" dowodzi, że sąd może wymierzyć organowi grzywę i jednocześnie przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1905/16; publ.: https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd zgodnie z wnioskiem orzekł o grzywnie w kwocie 1000 złotych. Przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. ma przede wszystkim na celu danie stronie swoistego zadośćuczynienia za ignorowanie jego uzasadnionego interesu w terminowym załatwieniu sprawy. Ustalając wysokość tej kwoty (2.000 złotych) Sąd wziął pod uwagę znaczny okres oczekiwania na decyzję przez skarżącego, a także okoliczność, że stronie zostało już znacząco obniżone świadczenie emerytalne, co stawia go niewątpliwie w trudniej sytuacji bytowej. Organ natomiast nie wydał jeszcze decyzji, która ma istotny wpływ na ustalenie wysokości tego świadczenia, bowiem może ona wyłączyć stosowanie wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a w zw. z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku wydano na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Podstawą orzeczenia grzywny i przyznania od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej stanowi przepis art. 149 § 2 p.p.s.a..