II SAB/Wa 125/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na bezczynność Burmistrza Miasta G. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wydania protokołów pokontrolnych z kontroli Urzędu Miasta G. oraz sprawozdań z wykonania zaleceń pokontrolnych postanawia -odrzucić skargę- J. D., pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta G. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wydania protokołów pokontrolnych z kontroli Urzędu Miasta G. oraz sprawozdań z wykonania zaleceń pokontrolnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że wyżej wskazany wniosek nigdy nie dotarł na adres mailowy organu. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. Sąd wezwał skarżącego do ustosunkowania się, w terminie 7 dni, do twierdzeń organu w zakresie okoliczności złożenia wyżej wskazanego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Odpis wezwania został skarżącemu doręczony w dniu [...] czerwca 2010 r. (dowód k-[...] akt sądowych). Skarżący powyższe wezwanie pozostawił bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; oraz bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Bezczynność organu zachodzi, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonej prawem czynności nie podejmuje jej w terminie prawem przewidzianym. Celem wprowadzenia do kognicji sądów administracyjnych skargi na bezczynność było wyposażenie jednostki w środek prawny, którego zastosowanie skutkowałoby podjęciem przez organ przewidzianego prawem działania. Stosownie do postanowień art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Z powyższego przepisu wynika, że warunkiem powstania po stronie organu obowiązku rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, złożonego w trybie art. 10 cyt. ustawy, jest otrzymanie przez organ tego wniosku. Jednocześnie zasadniczą kwestią w sprawie ze skargi na bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest ustalenie, czy po stronie określonego organu istniał obowiązek rozpatrzenia konkretnego wniosku w przewidzianej prawem formie, tj. zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w cyt. ustawie o dostępie do informacji publicznej, albo w formie czynności materialno-technicznej w przypadku udzielenia informacji, albo – w razie odmowy jej udzielenia – w formie decyzji. Podkreślenia wymaga jednakże, iż ocena taka może zostać dokonana przez sąd tylko wówczas, gdy do organu, czy podmiotu zobowiązanego w rozumieniu cyt. ustawy, wpłynął (lub został przedstawiony ustnie) wniosek z określonym żądaniem. W przypadku niezłożenia wniosku skarga na bezczynności w przedmiocie jego rozpatrzenia jest niedopuszczalna. Brak jest bowiem możliwości badania przez sąd administracyjny – w sytuacji stwierdzenia, że dany podmiot nie otrzymał wniosku – czy pozostaje on w bezczynności w zakresie jego rozpatrzenia. Ocena taka byłaby możliwa tylko wówczas, gdyby wniosek taki został w organie faktycznie złożony. Samo wysłanie wniosku nie przesądza jeszcze o dopuszczalności skargi na bezczynność (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt II SAB/Wa 85/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż z nadesłanych akt administracyjnych oraz wyjaśnień przedstawionych przez organ w odpowiedzi na skargę wynika, że przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej do organu nie wpłynął. Również skarżący wezwany przez Sąd do zajęcia stanowiska w tej kwestii, pozostawił wezwanie bez odpowiedzi i nie przedstawił dokumentu wskazującego na złożenie wyżej wymienionego wniosku. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.