II SAB/Wa 125/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2021 r. sprawy ze skargi Instytutu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. zobowiązuje Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii do rozpatrzenia wniosku Instytutu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2018r. w terminie miesiąca od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz Instytutu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] grudnia 2013 r. Minister Gospodarki wydał decyzję nr [...] o nadaniu skarżącemu Instytutowi [...] spółce z o.o. statusu centrum badawczo - rozwojowego, na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116 poz. 730 ze zm., dalej: "Ustawa"). W dniu [...] października 2018 r. do Skarżącego skierowane zostało pismo informujące o brzmieniu przepisu art. 19 ust. 1 Ustawy, zgodnie z którym przedsiębiorca, który uzyskał status centrum badawczo - rozwojowego, składa ministrowi właściwemu do spraw gospodarki, nie później niż w terminie 2 miesięcy od zatwierdzenia sprawozdania finansowego za rok obrotowy dokumenty określone w art. 17 Ustawy, niezbędne do utrzymania statusu centrum badawczo - rozwojowego. Wskazano, że do dnia wystąpienia z informacją Skarżący nie przedstawił wymaganych dokumentów i pouczono, że w przypadku niespełnienia obowiązku wynikającego z art. 19 ust. 1 Ustawy minister właściwy do spraw gospodarki wydaje decyzję o pozbawieniu przedsiębiorcy statusu centrum badawczo - rozwojowego. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. Minister pozbawił Skarżącego statusu centrum badawczo - rozwojowego (dalej: "Decyzja nr [...]"). W uzasadnieniu wskazano, że Skarżący nie przedłożył dokumentów wymaganych zgodnie z przepisami Ustawy, co stanowiło podstawę do pozbawienia go statusu centrum badawczo -rozwojowego. Decyzja nr [...] wraz z pismem przewodnim z dnia [...] grudnia 2018 r. wysłana została pocztą tradycyjną do Skarżącego na adres ujawniony w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego - aktualny w dniu 17 grudnia 2018 r. - ul. [...], [...] (przesyłka pocztowa numer [...], data nadania: 18 grudnia 2018 r.). Przesyłka pocztowa zawierająca ww. korespondencję została zwrócona Ministrowi z uwagi na jej niepodjęcie w terminie przez Skarżącego. Pierwsze zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki (awizo) datowane jest na dzień 27 grudnia 2018 r., drugie (awizo powtórne) - na dzień 04 stycznia 2019 r. Decyzja nr [...] została ponownie doręczona Skarżącemu w dniu 07 lutego 2019 r. (nadana w dniu 30 stycznia 2019 r. przesyłką pocztową numer [...]). W dniu 20 lutego 2019 r. Skarżący nadał do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją nr [...] (dalej: "Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy"). Pismem z dnia [...] marca 2019 r. Organ ustosunkowując się do Wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponownie przytoczył powody wydania kwestionowanej decyzji . Pismem z dnia [...] października 2019 r. Skarżący wystąpił do Organu z wnioskiem o wydanie decyzji na skutek-wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ w piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. wskazał, że odpowiedzi w sprawie udzielił Skarżącemu w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. Dnia [...] grudnia 2020 r. Instytut [...] spółka z o.o. wywiodła do tut. Sądu skargę na bezczynność organu polegającą na nierozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2018r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejsze twierdzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem jawiła się jako dopuszczalna i zasługiwała w na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należało wyjaśnić, iż bezczynność organu – co do zasady polega na tym, że organ nie ustosunkowuje się w sposób formalny do wniosku strony danego postępowania. W sytuacji jaka miała miejsce w niniejszej sprawie - wobec złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy – adresat tego wniosku miał dwie możliwości formalnego zajęcia stanowiska wobec niego. Mianowicie mógł rozpoznać go merytorycznie – oczywiście po uprzednim ustaleniu, że wniosek ten nadaje się do takiego rozpoznania tj. m.in. że został wniesiony w ustawowym terminie. Mógł też – wobec ewentualnego ustalenia, że skarżący uchybił terminowi na jego wniesienie – wydać postanowienie stwierdzające uchybienie owego terminu. W realiach faktycznych niniejszej sprawy, dokonanie przez organ jednego z dwóch w/w działań, zwolniłoby go w sposób skuteczny z zarzutu bezczynności. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych nie potwierdza jednak braku bezczynności organu. Okolicznością niesporną było to, że do organu został wystosowany przez skarżącą spółkę wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Poza sporem pozostawała też okoliczność, że organ nie ustosunkował się do owego wniosku w żaden z w/w formalnych – przewidzianych prawem sposobów. Stąd jako zasadna jawiła się konkluzja skarżącego, iż organ, popadł w bezczynność, bowiem nie rozpatrzył wniosku w jeden ze wskazanych w niniejszym uzasadnieniu sposobów. Bez wpływu na powyższe pozostaje okoliczność skierowania do skarżącego wyjaśnień pismami z dnia [...] marca 2019 r. i [...] listopada 2019 r. Żadne z owych pism nie było bowiem decyzją wydaną po rozpoznaniu spornego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy ani postanowieniem stwierdzającym uchybienie terminu do złożenia tego wniosku. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, uznając skargę za zasadną, orzekł jak w pkt.1 sentencji wyroku na podstawie art.149 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). Tut. Sąd doszedł też do przekonania, iż stwierdzona bezczynność, nie jawiła się jako bezczynność mająca cechy rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art.149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). Postępowanie adresata wniosku nie wskazywało bowiem na chęć pozbawienia strony prawa do dostępu do informacji publicznej, a wynikała z błędnej analizy przepisów prawa. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji przepisu art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).